Το οικονομικό στοίχημα της Μοζαμβίκης

Την 1η Αυγούστου 2009, στην πόλη Κάια της επαρχίας Σοφάλα, στην καρδιά της Μοζαμβίκης, ο πρόεδρος Αρμάντο Γκεμπούσα εγκαινίασε με τυμπανοκρουσίες μια γέφυρα στον ποταμό Ζαμβέζη, τον τέταρτο μεγαλύτερο στην Αφρική.

Η συγκεκριμένη τελετή είχε ξεχωριστή πολιτική σημασία. Η Ζαμβεζία, όπου κατασκευάστηκε το αρχιτεκτονικό έργο, αποτελεί μια από τις περιοχές που υπέφεραν ιδιαίτερα από τον εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος έφερε αντιμέτωπους, από το 1977 μέχρι το 1992, το Απελευθερωτικό Μέτωπο της Μοζαμβίκης (Frelimo), τότε μαρξιστικού προσανατολισμού (1), με την Εθνική Αντίσταση της Μοζαμβίκης (Renamo), που υποστηριζόταν από το νοτιοαφρικανικό καθεστώς του απαρτχάιντ. Εδώ και δεκαετίες, οι αρχές της επαρχίας και συνολικά του βόρειου τμήματος της χώρας ζητούσαν την κατασκευή μιας γέφυρας που θα τους συνέδεε με το, πλουσιότερο, νότιο τμήμα, όπου εδρεύει η κεντρική εξουσία.

Ο πρόεδρος Γκεμπούσα είναι απόλυτα ικανοποιημένος: στις γενικές εκλογές της 28ης Οκτωβρίου 2009, στη Ζαμβεζία, όπως και στις άλλες «δύσκολες» επαρχίες της Σοφάλα και της Ναμπούλα, το κόμμα του, το Frelimo, απέσπασε πρώτη φορά την πλειοψηφία. Η «γέφυρα της ένωσης» οπωσδήποτε συνέβαλε στο αποτέλεσμα.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Σεξομανής ο πρόεδρος;

Οι Νοτιοαφρικανοί είχαν σε μεγάλο βαθμό αποδεχθεί το γεγονός ότι ο πρόεδρός τους είναι πολύγαμος. Η αποκάλυψη όμως ότι απέκτησε το 20ό παιδί του με μία γυναίκα η οποία δεν είναι μία από τις τρεις συζύγους του, έχει ανοίξει πολλές συζητήσεις.

O 67χρονος Ζούμα, ο οποίος ανήκει στη φυλή των Ζουλού που έχει παράδοση στην πολυγαμία, παραδέχθηκε πως απέκτησε μια εξώγαμη κόρη, την Ταντεκίλε Ματίνα, τεσσάρων μηνών σήμερα, με την 39χρονη διαζευγμένη Σονόνο Χόζα, κόρη ενός φίλου του, του Ίρβιν Χόζα, προέδρου της τοπικής επιτροπής διοργάνωσης του φετινού Μουντιάλ. Ο Ζούμα είχε τελέσει τον πέμπτο γάμο του τον περασμένο Ιανουάριο και έχει συνολικά τρεις συζύγους (καθώς μία αυτοκτόνησε και μία πήρε διαζύγιο).

Στη Νότια Αφρική επικρατεί η μονογαμία, αλλά η ιδιαιτερότητα των πολυγαμικών Ζουλού έχει αναγνωριστεί. Ακόμη και η αρχηγός της αντιπολίτευσης, η Έλεν Ζίλε, είχε υποσχεθεί μετά τον πέμπτο γάμο του Ζούμα ότι δεν θα μιλήσει ξανά για την ιδιωτική ζωή του προέδρου. Τώρα όμως εξανέστη.

Η συνέχεια στα Νέα

Η χαμένη γενιά της Ακτής Ελεφαντοστού

Ακόμη μία φορά, οι προγραμματισμένες για τις 29 Νοεμβρίου 2009 εκλογές για την ανάδειξη προέδρου στην Ακτή του Ελεφαντοστού αναβλήθηκαν.

Αν και η ειρήνη επανήλθε το 2007, ύστερα από πέντε χρόνια ένοπλων συγκρούσεων και βιαιοτήτων, η χώρα εξακολουθεί να κλυδωνίζεται από έντονες κοινωνικές αντιπαραθέσεις. Ασταθής αλλά αποφασιστική, ταλαντευόμενη ανάμεσα στη μάχη για την επιβίωση και στην αναζήτηση της εξουσίας, η νεολαία αποτελεί ταυτόχρονα το διακύβευμα και το κλειδί της κρίσης.

Η φοιτητική και μαθητική ομοσπονδία της Ακτής του Ελεφαντοστού (Fesci) «μπορεί να παραλύσει την εκλογική διαδικασία. Μιλάμε διαρκώς για την αποστράτευση των πολιτοφυλάκων, αλλά πρέπει να αρχίσουμε από τη Fesci», εκτιμά ο Πατρίκ Ν'Γκουάν, πρόεδρος του Συνδέσμου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ακτής του Ελεφαντοστού. (Lidho)(1). Οι επόμενες προεδρικές εκλογές θα μπορούσαν, πράγματι(2), να προκαλέσουν νέες βιαιοπραγίες εξαιτίας της Fesci.

Εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια, το συνδικάτο παίζει κεντρικό ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Ακτής του Ελεφαντοστού. Ο αρχηγός των Νέων Πατριωτών, οπαδών του προέδρου Λοράν Γκμπάγκμπο, Σαρλ Μπλε Γκουντέ -που κατηγορείται από τα Ηνωμένα Εθνη(3) για τις ευθύνες του στις «βιαιοπραγίες των πολιτοφυλάκων του δρόμου», από την αρχή της διένεξης, τον Σεπτέμβριο του 2002- υπήρξε γενικός γραμματέας της Fesci μεταξύ 1998, και 2000.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Η σκοτεινή πλευρά της Μπουρκίνα Φάσο

Ο πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο, Μπλεζ Κομπαορέ, μεσολαβητής σε πολλές συγκρούσεις στην αφρικανική ήπειρο, απολαμβάνει τη φήμη ανθρώπου της ειρήνης. Ωστόσο, η εικόνα αυτή, που έχει ενισχυθεί λόγω των φιλικών δεσμών του με τη Γαλλία, αποδεικνύεται όλο και περισσότερο απατηλή.

Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο έχει ανάμειξη στους περισσότερους από τους πολέμους και τις κρίσεις της περιοχής τα τελευταία είκοσι χρόνια. Πρόσφατες μαρτυρίες αποκαλύπτουν το σκοτεινό παρελθόν του ανθρώπου που αναρριχήθηκε στην εξουσία χάρη στη δολοφονία του ηγέτη του παναφρικανισμού, Τομάς Σανκαρά.

Ο Μπλεζ Κομπαορέ, που ήταν μεταξύ των προσκεκλημένων στην επίσημη παρέλαση της 14ης Ιουλίου 1995 στο Παρίσι και έγινε δεκτός, τον Νοέμβριο του 2008, από τον γάλλο πρόεδρο, Νικολά Σαρκοζί, θεωρείται πιστός φίλος της Γαλλίας, απαραίτητος σύμμαχος στην πολιτική που προωθεί το Παρίσι στη Δυτική Αφρική μετά τον θάνατο του Φελίξ Χουφουέ-Μπουανί, το 1993.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Ξεκίνησε η 14η σύνοδος κορυφής της Αφρικανικής Ένωσης

Η 14η σύνοδος κορυφής της Αφρικανικής Ένωσης ξεκίνησε σήμερα, Κυριακή, της εργασίες της στην Αντίς Αμπέμπα, την πρωτεύουσα της Αιθιοπίας, που σε πρώτη φάση πρόκειται να αφιερωθούν στην διαδοχή του Λίβυου ηγέτη, Μουάμαρ Καντάφι, στην προεδρία του οργανισμού, ανέφερε ανταποκριτής του Γαλλικού Πρακτορείου. Την έναρξη των εργασιών, που θα ολοκληρωθούν την Τρίτη, κήρυξε ο Καντάφι.

Στη σύνοδο παρευρίσκονται ο Χοσέ Λουίς Ρονγτρίγκεθ Θαπατέρο, ο πρωθυπουργός της Ισπανίας που το εξάμηνο αυτό προεδρεύει της ΕΕ και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Πινγκ. Στην επίσημη τελετή, όπου παρουσιάστηκε και η αποτελούμενη από 53 αστέρια νέα σημαία του οργανισμού, παρευρίσκονται ακόμη οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων από 53 χώρες, μέλη της Αφρικανικής Ένωσης (AU).

Eνός λεπτού σιγή τηρήθηκε στη μνήμη των 90 θυμάτων του αεροπορικού δυστυχήματος που σημειώθηκε στις 25 Ιανουαρίου, στα ανοικτά των λιβανικών ακτών, με τη συντριβή ενός αεροσκάφους των Αιθιοπικών Αερογραμμών.

Το απόγευμα θα μιλήσουν ο Θαπατέρο και ο ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Κι μουν, ενώ θα ακολουθήσει κεκλεισμένων των θυρών σύνοδος των Αφρικανών ηγετών για την εκλογή του επόμενου προέδρου της Αφρικανικής Ένωσης.

Από την Καθημερινή

Mama Africa

Στις αρχές του 1900 ο Πάμπλο Πικάσο ανακάλυψε την αφρικανική τέχνη στο Εθνογραφικό Μουσείο του Τροκαντερό στο Παρίσι. Στα δικά του μάτια, οι μάσκες και τα αγάλματα που τον επηρέασαν μεταξύ άλλων και για τις περίφημες «Δεσποινίδες της Αβινιόν» δεν ήταν απλώς γλυπτά, αλλά μαγικά αντικείμενα. «Η ζωγραφική δεν είναι αισθητική λειτουργία», δήλωνε τότε. «Είναι μια μορφή μαγείας που παρεμβάλλεται μεταξύ του εαυτού μας και ενός εχθρικού κόσμου».
Ο κορυφαίος ζωγράφος του 20ού αιώνα δεν ήταν ο μόνος που εμπνεύστηκε από την εξωτική, πρωτόγονη, αυθεντική τέχνη της Αφρικής. Οι Φερνάρ Λεζέ, Κονσταντίν Μπρανκούζι, Μαν Ρέι, Αμεντέο Μοντιλιάνι είχαν τις ίδιες ανησυχίες.

Τα έργα τους περιλαμβάνονται στην έκθεση με τίτλο «Αφρο-Μοντέρνο: Ταξίδια μέσω του Μαύρου Ατλαντικού», που εγκαινιάζεται την Παρασκευή στην Πινακοθήκη Τέιτ, στο Λίβερπουλ, με διττό στόχο: ερευνά την επίδραση της αφρικανικής κουλτούρας στον μοντερνισμό και ταυτόχρονα τον ρόλο που έπαιξαν οι μαύροι καλλιτέχνες και διανοούμενοι στη διαμόρφωση αυτού του καλλιτεχνικού κινήματος που παραμένει ζωντανό.

Πρώτη φορά μια έκθεση εστιάζει στο δίκτυο επαφών και επικοινωνίας που συνέδεσε την Αφρική και τον πολιτισμό της Βόρειας και της Νότιας Αμερικής και της Καραϊβικής με την Ευρώπη. Ο τίτλος της έκθεσης είναι δανεισμένος από το βιβλίο του Πολ Γκιλρόι που εκδόθηκε το 1993 και ο οποίος πρώτος χρησιμοποίησε τον όρο «Μαύρος Ατλαντικός» για να περιγράψει την ανάμιξη του πολιτισμού των μαύρων με άλλους πολιτισμούς γύρω από τον Ατλαντικό, αλλά και τη νέα, «υβριδική» τέχνη που προέκυψε από αυτές τις ανταλλαγές.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Οι εταιρείες του θανάτου

Μια ασυνήθιστη, για τα νομικά δεδομένα του Διεθνούς Δικαστηρίου, δίκη άρχισε χθες στη Χάγη, καθώς στο ακροατήριο εμφανίστηκαν χωρικοί της Νιγηρίας και μέλη μιας ολλανδικής περιβαλλοντικής οργάνωσης, για να διεκδικήσουν αποζημίωση από την ολλανδική εταιρεία Shell, η οποία εκμεταλλεύεται πετρελαιοπηγές στη Νιγηρία.

Οι χωρικοί ζητούν αποζημίωση για τη μόλυνση που προκάλεσε στο περιβάλλον τους η διαρροή πετρελαίου από σπασμένο αγωγό. Το ασυνήθιστο είναι ότι τον αγωγό δεν εκμεταλλεύεται η Shell, αλλά η θυγατρική της εταιρεία στη Νιγηρία. Ωστόσο η αγωγή έγινε εναντίον της Shell για ζημιά που έγινε σε ξένη χώρα και όχι από την εταιρεία εκμετάλλευσης. Οι συνήγοροι των χωρικών υποστήριξαν ότι η Shell είναι τόσο στενά συνδεδεμένη με τη θυγατρική της που οι δικαστές μπορούν να αναλάβουν την υπόθεση. Ο συνήγορος, Μισέλ Αϊτερβαλ, εκπροσωπεί τους χωρικούς Αλάλι Εφάνγκα και Φιντέλις Ογκούρου, καθώς και την περιβαλλοντική οργάνωση «Φίλοι της Γης». Οι χωρικοί υποστηρίζουν ότι τον Ιούνιο του 2005 εκατοντάδες βαρέλια πετρελαίου διέρρευσαν στην περιοχή Ορούμα, στο Δέλτα του Νίγηρα, μολύνοντας ιχθυοκαλλιέργειες, αγροκτήματα και δασικές περιοχές. Υποστηρίζουν ακόμη ότι χρειάστηκαν 12 ημέρες για να σταματήσει η διαρροή. Οι χωρικοί αποδίδουν τη διαρροή σε διάβρωση του αγωγού. Η Shell υποστηρίζει ότι ήταν σαμποτάζ.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Στη Σομαλία ο θάνατος πάντα παραμονεύει

Την πλήρη αδυναμία, της υποστηριζόμενης από τον ΟΗΕ, προσωρινής κυβέρνησης της Σομαλίας να εξασφαλίσει την τάξη ακόμη και σε μικρούς θύλακες, στο κέντρο της πρωτεύουσας Μογκαντίσου, ήρθε να επιβεβαιώσει με τον πιο τραγικό τρόπο χθεσινή επίθεση αυτοκτονίας, που άφησε πίσω της 19 νεκρούς, συμπεριλαμβανομένων τριών υπουργών, και τουλάχιστον 40 τραυματίες.

Η επίθεση εκδηλώθηκε στο κεντρικό ξενοδοχείο «Σάμο», κατά τη διάρκεια τελετής ορκωμοσίας των τελειοφοίτων της Ιατρικής Σχολής. Οπως γνωστοποίησε ο υπουργός Πληροφοριών Νταχίρ Μοχάμουντ Γκέλε, ο δράστης, ο οποίος διαμελίστηκε από την έκρηξη, είχε μεταμφιεστεί σε γυναίκα, φορώντας την παραδοσιακή, ισλαμική μαντίλα και γυναικεία παπούτσια.

Μέχρι χθες το βράδυ, ουδεμία οργάνωση είχε αναλάβει την ευθύνη της επίθεσης. Ωστόσο, οι υποψίες έπεφταν στην ισλαμική, φονταμενταλιστική οργάνωση Αλ Σαχάμπ, η οποία μάχεται την προσωρινή κυβέρνηση και κατηγορείται για διασυνδέσεις με την Αλ Κάιντα.

Εκατοντάδες άνθρωποι, κυρίως φοιτητές, συγγενείς τους και καθηγητές, είχαν κατακλύσει την αίθουσα υποδοχής του ξενοδοχείου τη στιγμή της τρομερής έκρηξης. Παρευρίσκονταν και πέντε υπουργοί της προσωρινής κυβέρνησης, τρεις εκ των οποίων (οι υπουργοί Υγείας, Καμάρ Αντεν Αλί, Παιδείας, Αχμέντ Αμπντουλαχί Βααγίλ και Ανώτατης Εκπαίδευσης, Ιμπραήμ Χασάν Αντοου) βρήκαν τον θάνατο.

Η συνέχεια στην Καθημερινή

Τρώνε χελώνες για να επιβιώσουν

Κάθε Αφρικανός παράγει 0,3 τόνους διοξειδίου του άνθρακα τον χρόνο, έναντι 20 τόνων που παράγει κάθε Αμερικανός. Αλλά το 2020 οι πλημμύρες θα πλήξουν τουλάχιστον 75 εκατομμύρια Αφρικανούς. Και οι σοδειές θα μειωθούν στο μισό.

O Θεός είναι πολύ θυμωμένος με τη Μαδαγασκάρη, λέει ο Τοβοχερίζο Ραομπιζαόνα, εκπρόσωπος του Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης στο Αμποβόμπε, πρωτεύουσα μιας από τις περιοχές που έχουν πληγεί περισσότερο από την ξηρασία. Και είναι θυμωμένος επειδή πολλοί κάτοικοι τρώνε τον τελευταίο καιρό χελώνες, κάτι που είναι απαγορευμένο. Λόγω της έλλειψης βροχών, η σοδειά τόσο του Δεκεμβρίου όσο και του Απριλίου ήταν δραστικά μειωμένη. Ο κόσμος πουλάει έτσι τα ζώα του για να ζήσει. Κι επειδή οι νόμοι της αγοράς είναι αμείλικτοι, η τιμή των ζώων πέφτει και η τιμή του ρυζιού και της μανιόκας ανεβαίνει. Ποιος την πληρώνει; Οι χελώνες. Πολλοί πιστεύουν λοιπόν ότι ο λόγος που δεν βρέχει είναι επειδή κάποιοι απελπισμένοι τρώνε χελώνες.

Η συνέχεια στα Νέα

Κάναν τα παιδιά φονιάδες

Ο ΖΕΡΜΕΝ ΚΑΤΑΝΓΚΑ και ο Μάθιου Νγκουντζόλο, δύο πολέμαρχοι που δρούσαν στο Κονγκό, κατηγορούνται από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ότι διέταξαν παιδιά στρατιώτες να εξαφανίσουν από τον χάρτη ένα χωριό 200 ανθρώπων. Η δίκη τους άρχισε προχθές. Αλλά η κατηγορία που τους αποδίδεται μοιάζει σαν ένα ασήμαντο επεισόδιο σε μια χώρα που βιώνει τη «χειρότερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο».

Το θέατρο των συγκρούσεων είναι στις ανατολικές επαρχίες της χώρας όπου εμπλέκονται ο επίσημος στρατός του Κονγκό, αντάρτες του Εθνικού Κογκρέσου για την Υπεράσπιση του Λαού, οι Δημοκρατικές Δυνάμεις για την Απελευθέρωση της Ρουάντας, οι εθνικοί στρατοί της Αγκόλας και της Ζιμπάμπουε. Το Ανατολικό Κονγκό βιώνει καθημερινά τη φρίκη- βιασμοί, αναγκαστική στρατολόγηση μικρών παιδιών, λεηλασίες, μαζικοί φόνοι. Πέρα από τους ευγενείς στόχους της «απελευθέρωσης» ή της «ανεξαρτησίας», το μήλον της Έριδος είναι τα κοιτάσματα σε διαμάντια και χρυσό.

Η συνέχεια στα Νέα