Το οικονομικό στοίχημα της Μοζαμβίκης

Την 1η Αυγούστου 2009, στην πόλη Κάια της επαρχίας Σοφάλα, στην καρδιά της Μοζαμβίκης, ο πρόεδρος Αρμάντο Γκεμπούσα εγκαινίασε με τυμπανοκρουσίες μια γέφυρα στον ποταμό Ζαμβέζη, τον τέταρτο μεγαλύτερο στην Αφρική.

Η συγκεκριμένη τελετή είχε ξεχωριστή πολιτική σημασία. Η Ζαμβεζία, όπου κατασκευάστηκε το αρχιτεκτονικό έργο, αποτελεί μια από τις περιοχές που υπέφεραν ιδιαίτερα από τον εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος έφερε αντιμέτωπους, από το 1977 μέχρι το 1992, το Απελευθερωτικό Μέτωπο της Μοζαμβίκης (Frelimo), τότε μαρξιστικού προσανατολισμού (1), με την Εθνική Αντίσταση της Μοζαμβίκης (Renamo), που υποστηριζόταν από το νοτιοαφρικανικό καθεστώς του απαρτχάιντ. Εδώ και δεκαετίες, οι αρχές της επαρχίας και συνολικά του βόρειου τμήματος της χώρας ζητούσαν την κατασκευή μιας γέφυρας που θα τους συνέδεε με το, πλουσιότερο, νότιο τμήμα, όπου εδρεύει η κεντρική εξουσία.

Ο πρόεδρος Γκεμπούσα είναι απόλυτα ικανοποιημένος: στις γενικές εκλογές της 28ης Οκτωβρίου 2009, στη Ζαμβεζία, όπως και στις άλλες «δύσκολες» επαρχίες της Σοφάλα και της Ναμπούλα, το κόμμα του, το Frelimo, απέσπασε πρώτη φορά την πλειοψηφία. Η «γέφυρα της ένωσης» οπωσδήποτε συνέβαλε στο αποτέλεσμα.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Το αμάρτημα της ενδυμασίας

Πριν από αυτήν, χιλιάδες Σουδανές είχαν καταδικαστεί αυθαίρετα σε μαστίγωμα, καμία όμως δεν είχε τολμήσει να αντιδράσει. Η Λούμπνα Χουσεΐν το έκανε.

Αμφισβήτησε τη σαρία, αφύπνισε τον πλανήτη ολόκληρο, αψήφησε την απαγόρευση εξόδου από την πατρίδα της, βρίσκεται στο Παρίσι και παρουσιάζει το νέο της βιβλίο: «Σαράντα βουρδουλιές για ένα παντελόνι». Η ιστορία της είναι ήδη γνωστή, απλώς την υπενθυμίζουμε: Στις 3 Ιουλίου, η 35χρονη Σουδανή δημοσιογράφος Λούμπνα Χουσεΐν και 12 ακόμα γυναίκες συλλαμβάνονται σε εστιατόριο του Χαρτούμ επειδή φορούν παντελόνι. Βάσει της σαρίας, του αυστηρού ισλαμικού νόμου που εφαρμόζεται στο Σουδάν από το 1983, η τιμωρία είναι προκαθορισμένη: 40 βουρδουλιές. Η Λούμπνα, όμως, απαιτεί τη διεξαγωγή κανονικής δίκης. Παραιτείται, μάλιστα, της ασυλίας που της εξασφαλίζει η θέση της στο τοπικό γραφείο επικοινωνίας του ΟΗΕ και διανέμει στα ΜΜΕ και τους πολιτικούς πρόσκληση για... το μαστίγωμά της.

Αρχές Σεπτεμβρίου, το δικαστήριο μετατρέπει την ποινή των 40 βουρδουλιών σε πρόστιμο 200 δολαρίων. Η Λούμπνα αρνείται να το πληρώσει, προτιμά να πάει φυλακή.

Μένει όμως στο κελί μόνο μία νύχτα, την επομένη πληρώνει αντ΄ αυτής το πρόστιμο η Εθνική Ένωση Σουδανών Δημοσιογράφων- πιθανότατα, κατόπιν πίεσης ενός κράτους που βιαζόταν να τελειώνει η ιστορία ήσυχα. Αλλά η Λούμπνα δεν είναι διατεθειμένη να σιωπήσει.

Η συνέχεια στα Νέα

Ο Πάπας, η Αφρική και το προφυλακτικό

Δύσκολα μπορούμε να αντιληφθούμε την έκταση, την ένταση και τις προεκτάσεις της πανδημίας του ΑΙDS στην Αφρική. Δεν είναι μόνο οι αριθμοί: το 70% των ανθρώπων που έχουν προσβληθεί από την ασθένεια ζουν εκεί. Είναι και ο συνδυασμός της αρρώστιας με τη φτώχεια, η διάρρηξη παραδοσιακών κοινωνικών δεσμών, ο απορφανισμός της οικογένειας, το ξεκλήρισμα της ηπείρου από τις παραγωγικές της δυνάμεις. Ταυτόχρονα, δύσκολα μπορούμε να αντιληφθούμε τους δυσμενείς όρους με τους οποίους δίνεται η μάχη εναντίον της μάστιγας, καθώς οι ανθρωπιστικές οργανώσεις με περιορισμένους πόρους καλούνται να αντιμετωπίσουν άγνοια, ήθη και πρακτικές που διασπείρουν τη νόσο. Μπορούμε εντούτοις να αντιληφθούμε τις συνέπειες της δήλωσης του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄ μόλις πάτησε το έδαφος της Αφρικής. Είπε ότι το ΑΙDS δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τη διανομή προφυλακτικών, αλλά αντίθετα η χρήση τους επιδεινώνει το πρόβλημα. Στη θέση της πρόληψης διά του προφυλακτικού, ο Πάπας αντέτεινε «μία πνευματική και ανθρωπιστική αφύπνιση και τη συμπάθεια προς τους πάσχοντες».

Η συνέχεια στα Νέα

"Όχι άλλη βοήθεια στην Αφρική"

«Η καλύτερη στιγμή για να φυτέψεις ένα δέντρο είναι πριν από 20 χρόνια. Η επόμενη καλύτερη στιγμή είναι τώρα».

Με το γνωστό αυτό αφρικανικό απόφθεγμα τελειώνει το πρώτο βιβλίο της Νταμπίσα Μόγιο με τίτλο «Dead Αid» (Νεκρή Βοήθεια) που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα στη Βρετανία από τις εκδόσεις Αllen Lane.

Γεννημένη στη Ζάμπια πριν από τριάντα και κάτι χρόνια, η συγγραφέας ονειρευόταν να γίνει αεροσυνοδός. Αλλά οι γονείς της εγκατέλειψαν την Αφρική σε αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος, κι εκείνη βρέθηκε να σπουδάζει στο Χάρβαρντ και την Οξφόρδη. Τα τελευταία οκτώ χρόνια εργάζεται στην Goldman Sachs. Γι΄ αυτήν, η σημερινή οικονομική κρίση αποτελεί μια ευκαιρία για την Αφρική να δώσει τέλος σε μια αποτυχημένη εξηκονταετία δυτικών αναπτυξιακών προγραμμάτων και να στραφεί σε μια εναλλακτική κατεύθυνση.

Η συνέχεια στα Νέα

Στο χάος βασιλεύει η πειρατεία

Ανεξέλεγκτες διαστάσεις έχει λάβει πλέον το φαινόμενο των πειρατικών επιθέσεων στη θαλάσσια περιοχή του κόλπου του Αντεν, όπου από τις αρχές του έτους ως σήμερα έχουν καταγραφεί περισσότερες από 110 επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων. Η πλέον θεαματική πειρατική επίθεση, από το σύνολο των επιθέσεων που έχουν καταγραφεί, ήταν αυτή που σημειώθηκε στο δεξαμενόπλοιο «Sirius Star» της εταιρείας Saudi Aramco, χωρητικότητας 330.000 τόνων dw, το οποίο μετέφερε αργό πετρέλαιο η αξία του οποίου υπερβαίνει τα 100 εκατ. δολάρια. Η θεαματικότητα της επίθεσης αυτής δεν προέρχεται μόνον από το μέγεθος του πλοίου που δέχθηκε την επίθεση, αλλά και από τον χρόνο κατά τον οποίο εκδηλώθηκε. Της επίθεσης στο «Sirius Star» είχε προηγηθεί η έντονη παρουσία της ναυτικής αρμάδας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με πλοία της να έρχονται σε επαφή με τους πειρατές, να ανταλλάσσουν πυρά και τις περισσότερες φορές να υπάρχουν νεκροί σομαλοί πειρατές. Η αντίδραση αυτή της ευρωπαϊκής αρμάδας δεν πτόησε τους κουρσάρους, οι οποίοι επέστρεψαν λίγες ώρες αργότερα για να πραγματοποιήσουν το πλέον θεαματικό χτύπημά τους κατά του σαουδαραβικού δεξαμενόπλοιου.
Ως και την Παρασκευή οι πειρατές κρατούσαν το πλοίο και το πλήρωμά του ζητώντας λύτρα ύψους 25 εκατ. δολαρίων προκειμένου να το απελευθερώσουν. Η εταιρεία συνέχιζε να διαπραγματεύεται μαζί τους, παρά την αντίδραση του υπουργού Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας Πρίγκιπα Φεϊζάλ, ο οποίος δήλωσε ότι ο ίδιος δεν θα διαπραγματευόταν με τρομοκράτες και πειρατές, σπεύδοντας όμως να διευκρινίσει ότι σε κάθε περίπτωση η εταιρεία είναι αυτή που αποφασίζει πώς θα χειριστεί το θέμα. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που οι πειρατές μπαίνουν σε διαπραγμάτευση για την απελευθέρωση ομήρων ναυτικών. Υπάρχει καταγεγραμμένο περιστατικό πριν από λίγες εβδομάδες, στο οποίο ναυτιλιακή εταιρεία ελληνικών συμφερόντων διαπραγματευόταν απευθείας με τους πειρατές την απελευθέρωση των ναυτικών που κρατούσαν ως ομήρους μετά την εκδήλωση της επίθεσης στο ελληνόκτητο πλοίο.

Η συνέχεια στο Βήμα

Ο μαύρος εγγλέζος, Τάμπο Μπέκι

Την εκδίωξη του Τάμπο Μπέκι περιέγραψε, προ ολίγων ημερών, ο γενικός γραμματέας του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου (ANC) Γκουέντε Μαντάσε ως μέσο κατάκτησης της ενότητας του κυβερνώντος κόμματος. Ωστόσο, η απομάκρυνσή του έχει να κάνει με τη διευθέτηση εσωκομματικών διαφορών, με στόχο την αποκατάσταση του ονόματος του Τζέικομπ Ζούμα, του πιθανότερου προέδρου της Νότιας Αφρικής, μετά τις εκλογές του επόμενου έτους.
Η ηγέτις της αντιπολίτευσης Ελεν Ζίλε είπε ότι η κίνηση «δεν έχει καμιά σχέση με την ενότητα και όλα έγιναν, επειδή οι άνθρωποι του Ζούμα άρχισαν να παίρνουν στα χέρια τους έγγραφα με λεπτομέρειες για 783 περιπτώσεις δωροδοκίας, ύψους 4,2 εκατ. ραντ, που λέγεται ότι δόθηκαν μεταξύ 1999 και 2005, όταν ο Μπέκι απέλυσε τον Ζούμα από αντιπρόεδρο του κόμματος. Ωστόσο, η αποχώρηση του Μπέκι δεν αποτελεί έκπληξη. Ηδη από τον περασμένο Δεκέμβριο κινδύνευε να απολέσει το προεδρικό του αξίωμα, όταν το συνέδριο του ANC στο Πόλοκγουέιν τον ταπείνωσε, επιλέγοντας τον Ζούμα για την προεδρία. Θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί τότε, αντί να περιμένει τον δικαστή Κρις Νίκολσον να υποδηλώσει -με την απόφασή του πριν από 10 ημέρες για την αξιοπιστία της υπόθεσης Ζούμα- ότι ο Μπέκι είχε παρέμβει στη δικαιοσύνη εις βάρος του παλιού αντιπάλου του.

Η συνέχεια στην Καθημερινή

Πικρά Μαθήματα Ιστορίας

Του Γκαζμέντ Καπλάνι

Συνέβη ξανά τις προάλλες. Στα townships του Γιοχάνεσμπουργκ, στη Νότια Αφρική. Στις παραγκουπόλεις- σύμβολα του απαρτχάιντ και της ρατσιστικής μεταχείρισης των μαύρων. Μαύροι είναι και αυτοί που λιντσάρονται τώρα. Μόνο που αυτοί εδώ οι μαύροι δεν λιντσάρονται από λευκούς. Είναι μετανάστες που λιντσάρονται από άλλους, ντόπιους μαύρους. Η Ιστορία κάνει παράξενους κύκλους. Τα χθεσινά θύματα του ρατσισμού μετατρέπονται σε θύτες. Νομίζουμε ότι όποιος έχει δοκιμάσει τον ρατσισμό στο πετσί του θα γίνει ανεκτικός με τους άλλους. Είναι μια απλοϊκή εξίσωση. Ίσως, το χθεσινό θύμα του ρατσισμού είναι πολύ εκτεθειμένο στον πειρασμό του ρατσισμού. Μία από τις χειρότερες συνέπειες του ρατσισμού είναι ότι σε «μαθαίνει» πως για τα δεινά σου φταίει πάντα κάποιος άλλος. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα στον κόσμο από το να μεγαλώσεις με την ψυχολογία του καταπιεσμένου και του θύματος. Ακόμα και όταν θα γίνεις θύτης, πάλι θα ισχυριστείς ότι είσαι θύμα. Για να ξεπεράσει κανείς τα κόμπλεξ που σου προκαλεί η ρατσιστική μεταχείριση χρειάζεται σκληρή δουλειά με τον εαυτό του. Και οικονομική ευημερία. Οι ντόπιοι μαύροι, πρώην θύματα του απαρτχάιντ, που λιντσάρουν τώρα τους μαύρους μετανάστες από τη Ζιμπάμπουε και τη Μοζαμβίκη, είναι οι εξαθλιωμένοι της Νότιας Αφρικής. Φτωχοί εναντίον φτωχών. Κι όμως, ουδέν νεώτερο. Δείτε τους πολέμους. Επί αιώνες, στην πρώτη γραμμή του μετώπου, οι φτωχοί αλληλοσπαράσσονται μεταξύ τους. Οι πλούσιοι, συνήθως, δίνουν εντολές. Οι φτωχοί γεμίζουν τα πεδία των μαχών και τα νεκροταφεία...

Η συνέχεια στα Νέα

Μόνο το τέλος του μπορεί να επιλέξει ο Μουγκάμπε

Επιτέλους, ένα άρθρο για την κατάσταση στη Ζιμπάμπουε με το οποίο συμφωνώ. Φυσικά μας έρχεται από τα ξένα, με τη διαμεσολάβηση της Καθημερινής:

The Guardian

Υποτίθεται ότι οι εκλογές δίνουν το δικαίωμα επιλογής στους ψηφοφόρους. Ομως, ύστερα από 28 χρόνια όλο και πιο απολυταρχικής διακυβέρνησης, όλο και μεγαλύτερης κακοδιαχείρισης, παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεθνών κυρώσεων, την επιλογή για το μέλλον της Ζιμπάμπουε συνεχίζει να την έχει ένας άνθρωπος: Ο Ρόμπερτ Μουγκάμπε.
Κάποτε, ο Μουγκάμπε ήταν αδιαμφισβήτητος ηγέτης και η παραμονή του στην εξουσία απολάμβανε νομιμοποίησης. Ομως, ο 84χρονος Μουγκάμπε αποδυναμώθηκε από τα δικά του σφάλματα, την απομόνωση, την παράνοιά του και τώρα από την ηχηρή εκλογική του ήττα. Ολες οι κάλπικες ψήφοι στον κόσμο δεν ήταν αρκετές για να πνίξουν την κραυγή οργής του περασμένου Σαββάτου.
Η επίσημη σιωπή σχετικά με τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών δείχνει ότι ακόμη και οι ειδήμονες της καλπονοθείας, που έχουν αποδείξει τις ικανότητές τους στο παρελθόν, δυσκολεύονται τώρα να εμφανίσουν την ήττα ως νίκη. Οχι πως δεν θα προσπαθήσουν. Το σάπιο καθεστώς έχει πολλά να χάσει και οι φόβοι των αντιποίνων είναι υπερβολικά μεγάλοι, ώστε να τα παρατήσει χωρίς μια τελευταία προσπάθεια.

Η συνέχεια εδώ...