Χιλιάδες Νούβιοι εγκαταλείπουν τις εστίες τους στο Σουδάν

Τεταμένη και περίπλοκη παραμένει η κατάσταση στο Σουδάν όπου, λίγο πριν από την ανεξαρτητοποίηση του νότιου τμήματος, η χώρα βρίσκεται και πάλι στα πρόθυρα του εμφύλιου πολέμου με εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και καταγγελίες εθνοκαθάρσεων σε βάρος των Νούβιων.

Στις αρχές Ιουνίου ο στρατός του Σουδάν κινήθηκε στα εδάφη τους με σκοπό τον αφοπλισμό τους, γρήγορα όμως ξέσπασαν οδομαχίες και συγκρούσεις ενώ παρενέβησαν και δυνάμεις που πρόσκεινται στο Νότιο Σουδάν, το οποίο ανακηρύσσεται ανεξάρτητο στις 9 Ιουλίου.

Η επαρχία Κορντόφαν όπου κατά κύριο λόγο ζουν οι 2,5 εκατομμύρια Νούβιοι θα παραμείνει στην επικράτεια του Σουδάν.

Η συνέχεια στο in.gr

Πεθαίνουν... δημοκρατικά στη Νιγηρία

Πάνω από 200 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στις βίαιες ταραχές που ξέσπασαν μετά τις προεδρικές εκλογές στη Νιγηρία, ανακοινώθηκε από μια μη κυβερνητική οργάνωση, την στιγμή που ο ηττημένος των εκλογών αντικαθεστωτικός Μουχαμάντου Μπουχάρι ζήτησε τον τερματισμό της βίας, καταγγέλλοντας παράλληλα ότι εξαπατήθηκε από τον Τύπο.

«Ο αριθμός των νεκρών ξεπέρασε ήδη τους 200 σε όλη την περιοχή», ανέφερε ο επικεφαλής της Οργάνωσης Κογκρέσο για τα Δικαιώματα των Πολιτών, Σέχου Σάνι, αναφερόμενος στις ταραχές που συνταράσσουν το βόρειο τμήμα της Νιγηρίας όπου κατά πλειοψηφία κατοικούν Μουσουλμάνοι.

Η συνέχεια στο Σκάι

Το Σουδάν, η Κίνα και η Ρωσία

Τη Δευτέρα, 14 Ιουλίου, ο γενικός εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης, Λουίς Μορένο - Οκάμπο, ζήτησε να εκδοθεί ένταλμα σύλληψης εις βάρος του προέδρου του Σουδάν Ομάρ αλ Μπεσίρ. Ο ισχυρός αυτός άνδρας κατηγορείται ότι διέπραξε γενοκτονία στο Νταρφούρ, εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. «Κάλλιο αργά παρά ποτέ» είναι το απόφθεγμα που αρμόζει στην περίσταση και στις δυστυχίες μιας πολύπαθης αφρικανικής χώρας, με αρχαιότατη ιστορία και εξίσου μακραίωνα δεινά. Την κακοδαιμονία και τη φριχτή μοίρα αθώων ανθρώπων στο Νταρφούρ, περιοχή του δυτικού Σουδάν, είχε σημειώσει στις 9 Σεπτεμβρίου του 2004 ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κόλιν Πάουελ, αποκαλώντας τη σύρραξη «γενοκτονία» και «χειρότερη ανθρωπιστική κρίση του 21ου αιώνα». Ο αιώνας αυτός μόλις είχε αρχίσει, όχι όμως και η μακρά πολιτική σταδιοδρομία του φέροντα πλέον το στίγμα της γενοκτονίας Ομάρ αλ Μπεσίρ, ο οποίος ελέγχει τις τύχες στο Σουδάν από το πραξικόπημα της 30ής Ιουνίου του 1989 και μετά.


Στυγνός δικτάτορας


Κλασικός ηγέτης της μετααποικιακής Αφρικής, που αλλάζει στρατόπεδα και συμμαχίες αναλόγως των συγκυριών και δεν συγκινείται από τις αιματοχυσίες, ο πρόεδρος Μπεσίρ κατηγορείται από τον κ. Μορένο ότι σκότωσε εν ψυχρώ 30.000 ανθρώπους, καταδίκασε σε «αργό θάνατο» 100.000 και προκάλεσε τον εκτοπισμό 2,5 εκατομμυρίων. Αλλά ο πρόεδρος, που ούτε απαντά στις κατηγορίες ούτε παραδίδεται, ζήτησε μέσω της σουδανικής κυβέρνησης από την Κίνα, τη Ρωσία, τον Αραβικό Σύνδεσμο και την Αφρικανική Ενωση να μεσολαβήσουν, ώστε η παραπομπή να καθυστερήσει 12 μήνες. Κάποιοι εξάλλου ανησύχησαν από την παρέμβαση του εισαγγελέα Μορένο - Οκάμπο, εξ ου και στην ατζέντα της χθεσινής έκτακτης συνόδου των υπουργών Εξωτερικών των αραβικών κρατών, εκτός από την παραπομπή του Σουδανού προέδρου, κορυφαίο θέμα ήταν η ασυλία των αρχηγών κρατών. Η πληροφορία προέρχεται από τον γ.γ. του Αραβικού Συνδέσμου που σήμερα θα βρίσκεται, καλώς εχόντων των πραγμάτων, στο Χαρτούμ για διαβουλεύσεις.



Η συνέχεια στην Καθημερινή

Τα παιδιά ζωγραφίζουν τον τρόμο

Τις τελευταίες εβδομάδες, μετά την έξαρση ξενοφοβικής βίας στη Νότιο Αφρική, δεκάδες χιλιάδες παιδιά μεταναστών από τη Ζιμπάμπουε και άλλες αφρικανικές χώρες εγκατέλειψαν την, ώς πρότινος, φιλόξενη χώρα και επέστρεψαν στις πατρίδες τους. Παράλληλα, άλλα 15.000 παιδιά μένουν αυτή τη στιγμή σε προσφυγικούς καταυλισμούς μέσα και γύρω από το Γιοχάνεσμπουργκ και το Κέιπ Τάουν. Ο 10χρονος Φόρτσιουν είδε έναν άνδρα να πέφτει νεκρός μπροστά του από πυροβολισμούς, την ώρα που πήγαινε με τη μητέρα του στο μανάβη. Ενας άλλος, συνομήλικός του, είδε ένοπλους να ετοιμάζονται για επίθεση. «Τρομοκρατήθηκα κι άρχισα να προσεύχομαι», θυμάται. Πολλά παιδιά δέχονται την αρωγή κοινωνικών λειτουργών μετά το κύμα επιθέσεων κατά μεταναστών στη Νότιο Αφρική με 60 και πλέον νεκρούς. Το σχολείο τους κάλεσε τη θεραπεύτρια, Μισέλ Μπουθ, όταν η διεύθυνση συνειδητοποίησε ότι οι μαθητές έχουν υποστεί ανεπανόρθωτα τραύματα από τη βία, την οποία είτε γνώρισαν άμεσα, είτε παρακολούθησαν ως μάρτυρες. Οταν η Μπουθ ζήτησε από τα παιδιά να ζωγραφίσουν όσα έζησαν, σοκαρίστηκε από τις «διαταραγμένες» ζωγραφιές τους. «Επρόκειτο για πόλεμο», ανέφερε στο BBC, μιλώντας από το δημοτικό σχολείο Τρόγιεβιλ στο κέντρο του Γιοχάνεσμπουργκ. «Μάχες στους δρόμους, όλα αυτά συμβαίνουν και σε άλλες χώρες, όχι όμως στη Νότιο Αφρική. Κάποια προέρχονταν ήδη από εμπόλεμες ζώνες και ξανατραυματίστηκαν», πρόσθεσε.
Πάνω από 60 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από τον περασμένο Μάιο στη διάρκεια ξενοφοβικών επιθέσεων και 100.000 μετανάστες υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Πολλοί από τους εκτοπισμένους ήταν ανήλικοι, ανάμεσά τους και μαθητές του σχολείου Τρόγιεβιλ, όπου το 1/3 των παιδιών ανήκουν σε κοινότητες μεταναστών.

Η συνέχεια στην Καθημερινή

Πικρά Μαθήματα Ιστορίας

Του Γκαζμέντ Καπλάνι

Συνέβη ξανά τις προάλλες. Στα townships του Γιοχάνεσμπουργκ, στη Νότια Αφρική. Στις παραγκουπόλεις- σύμβολα του απαρτχάιντ και της ρατσιστικής μεταχείρισης των μαύρων. Μαύροι είναι και αυτοί που λιντσάρονται τώρα. Μόνο που αυτοί εδώ οι μαύροι δεν λιντσάρονται από λευκούς. Είναι μετανάστες που λιντσάρονται από άλλους, ντόπιους μαύρους. Η Ιστορία κάνει παράξενους κύκλους. Τα χθεσινά θύματα του ρατσισμού μετατρέπονται σε θύτες. Νομίζουμε ότι όποιος έχει δοκιμάσει τον ρατσισμό στο πετσί του θα γίνει ανεκτικός με τους άλλους. Είναι μια απλοϊκή εξίσωση. Ίσως, το χθεσινό θύμα του ρατσισμού είναι πολύ εκτεθειμένο στον πειρασμό του ρατσισμού. Μία από τις χειρότερες συνέπειες του ρατσισμού είναι ότι σε «μαθαίνει» πως για τα δεινά σου φταίει πάντα κάποιος άλλος. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα στον κόσμο από το να μεγαλώσεις με την ψυχολογία του καταπιεσμένου και του θύματος. Ακόμα και όταν θα γίνεις θύτης, πάλι θα ισχυριστείς ότι είσαι θύμα. Για να ξεπεράσει κανείς τα κόμπλεξ που σου προκαλεί η ρατσιστική μεταχείριση χρειάζεται σκληρή δουλειά με τον εαυτό του. Και οικονομική ευημερία. Οι ντόπιοι μαύροι, πρώην θύματα του απαρτχάιντ, που λιντσάρουν τώρα τους μαύρους μετανάστες από τη Ζιμπάμπουε και τη Μοζαμβίκη, είναι οι εξαθλιωμένοι της Νότιας Αφρικής. Φτωχοί εναντίον φτωχών. Κι όμως, ουδέν νεώτερο. Δείτε τους πολέμους. Επί αιώνες, στην πρώτη γραμμή του μετώπου, οι φτωχοί αλληλοσπαράσσονται μεταξύ τους. Οι πλούσιοι, συνήθως, δίνουν εντολές. Οι φτωχοί γεμίζουν τα πεδία των μαχών και τα νεκροταφεία...

Η συνέχεια στα Νέα

Το μαύρο «απαρτχάιντ»

Τουλάχιστον 50 νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες και 35.000 εκτοπισθέντες είναι ο απολογισμός δύο εβδομάδων βίας εναντίον των μεταναστών στη Ν. Αφρική, με τον Τύπο της χώρας να κάνει λόγο για «εθνοκάθαρση» και τις επικρίσεις κατά του προέδρου Μπέκι να πληθαίνουν.

Αλλοι οκτώ νεκροί προστέθηκαν μέσα στο Σαββατοκύριακο στον κατάλογο των θυμάτων που αφορά μόνο την περιοχή του Γιοχάνεσμπουργκ, επίκεντρο των βιαιοτήτων, ενώ ο στρατός συνεχίζει να συμμετέχει στις προσπάθειες της αστυνομίας για αποκατάσταση της τάξης. Κάπου 10.000 μετανάστες, εκδιωκόμενοι από μη προνομιούχους Νοτιοαφρικανούς που τους προσάπτουν την άνοδο της ανεργίας και της εγκληματικότητας, κατέφυγαν χθες μαζικά στο Κέιπ Τάουν και χιλιάδες άλλοι πέρασαν τα σύνορα προς τις γειτονικές χώρες. Η Μοζαμβίκη έστησε τρεις πρόχειρους καταυλισμούς για να υποδεχτεί τους υπηκόους της που επιστρέφουν σε κατάσταση πανικού, ενώ στους κατακλυζόμενους καταυλισμούς πέριξ του Γιοχάνεσμπουργκ, ο Ερυθρός Σταυρός προειδοποιεί ότι πλησιάζει στα όρια των δυνατοτήτων του.Με τίτλους όπως «εθνοκάθαρση α λα νοτιοαφρικανικά», οι εφημερίδες της χώρας καλούσαν χθες ανοιχτά τον πρόεδρο Θάμπο Μπέκι να παραιτηθεί κατηγορώντας τον τόσο για την πολιτική του που οδήγησε σε ανισόρροπη οικονομική ανάπτυξη όσο και για την αδυναμία του να ορθώσει ηγετικό ανάστημα μεσούσης της κρίσης. Ο κ. Μπέκι απευθύνθηκε τελικώς χθες στο έθνος μέσω των κρατικών ραδιοτηλεοπτικών μέσων καταγγέλλοντας «τις επονείδιστες πράξεις ορισμένων που κηλίδωσαν το όνομα της χώρας»: «Ποτέ, από τη γέννηση της Δημοκρατίας μας, δεν έχουμε δει τέτοια απανθρωπιά (...) Εάν η ξενοφοβία ριζώσει, θα μας γυρίσει πίσω σε ένα παρελθόν βίας που κανένας μας δεν μπορεί να δεχτεί». Ισως όμως είναι κάπως αργά για να συγκρατήσουν έναν οργισμένο πληθυσμό που πλήττεται από την ανεργία σε ποστοστό 40% και βρίσκεται παράλληλα αντιμέτωπος με τις συνέπειες της παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης.

Από την Ελευθεροτυπία

Απολογείται για τα επεισόδια η κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής

Οι αρχές της Νότιας Αφρικής εξέφρασαν χθες Παρασκευή για πρώτη φορά δημόσια τη λύπη τους και ζήτησαν συγγνώμη για το κύμα βίας εναντίον μεταναστών που έχει στοιχίσει τις ζωές τουλάχιστον 42 ανθρώπων και έχει οδηγήσει στον εκτοπισμό 17.000 άλλων, καθώς οι ταραχές επεκτείνονταν και σημειώνονταν σποραδικά επεισόδια στις επτά από τις εννέα επαρχίες της χώρας.
«Ανησυχούμε πολύ και ζητούμε συγγνώμη για όλα τα προβλήματα που προκάλεσαν τα συμβάντα», δήλωσε ο αντιπρόεδρος Φουμζίλε Μλάμπο-Νγκσούκα στην διάρκεια επίσκεψής του στη Νιγηρία.
Αν και η βία στο Γιοχάνεσμπουργκ εμφανιζόταν να ελέγχεται από την αστυνομία και τις ένοπλες δυνάμεις, η αστυνομία ανέφερε επιθέσεις για πρώτη φορά στο Κέηπ Τάουν και αλλού.
Οι αρχηγοί κρατών που μετείχαν σε σύνοδο κορυφής της Αφρικανικής Ένωσης (ΑΕ) στην Τανζανία «εξέφρασαν σοκ» για τα επεισόδια, που κατά αναθεωρημένες εκτιμήσεις της αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες οδήγησε στον εκτοπισμό 17.000 ανθρώπων.
Η έκρηξη ξενοφοβικής βίας άρχισε στο Κέηπ Τάουν στην διάρκεια δημόσιας εκδήλωσης για τον κίνδυνο της ξενοφοβίας στην παραγκούπολη Ντου Νουν, που αμαυρώθηκε από επεισόδια το απόγευμα της Πέμπτης.
«Ομάδες από το πλήθος άρχισαν να λεηλατούν καταστήματα που ανήκαν σε πολίτες από τη Ζιμπάμπουε και άλλους ξένους», είπε ο εκπρόσωπος της αστυνομίας της πόλης Μπίλυ Τζόουνς, προσθέτοντας ότι 500 άνθρωποι προσέφυγαν σε κοινοτικά κτήρια για προστασία και 15 ύποπτοι συνελήφθησαν.
Η αστυνομία ανέφερε σποραδικά επεισόδια στην Ντέρμπαν, στην περιοχή ΚουαΖούλου Νατάλ, όπου ένας ξένος τραυματίσθηκε από πυρά, και στη Βορειοδυτική επαρχία, όπου δυο Πακιστανοί έπεσαν θύματα μαχαιρώματος. Για πρώτη φορά σημειώθηκαν επεισόδια και στη βορειότερη νοτιοαφρικανική επαρχία Λιμπόπο, όπου ένας άνδρας από την Μοζαμβίκη μαχαιρώθηκε και 11 άνθρωποι τραυματίσθηκαν.

Η συνέχεια στην Καθημερινή

Μαύρος ρατσισμός

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Μετανάστευσης του Αφρικανικού Νότου, η Νότια Αφρική, η Μποτσουάνα και η Ναμίμπια είναι οι πιο ξενοφοβικές χώρες στον κόσμο. Και ο λαός με τα σκληρότερα αισθήματα απέναντι στους μετανάστες είναι οι Νοτιοαφρικανοί.
Την αποκαλούν «μέθοδο του περιδέραιου». Και συνίσταται στο να περνάς από τον λαιμό του θύματος ένα λάστιχο γεμάτο με πετρέλαιο και να του βάζεις φωτιά. Την εποχή του απαρτχάιντ, μαύροι εξτρεμιστές χρησιμοποιούσαν αυτή την τεχνική για να τιμωρήσουν τους συνεργάτες τού καθεστώτος. Τώρα, τη χρησιμοποιούν για να εκδικηθούν τους πρόσφυγες από τη Ζιμπάμπουε που κλέβουν τις δουλειές από τους ντόπιους. «Λυπάμαι που σκοτώθηκαν άνθρωποι» λέει ένας νεαρός που μένει στο Κλίβελαντ, ένα νότιο προάστιο του Γιοχάνεσμπουργκ. «Αλλά έπρεπε να φύγουν. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να παίρνουν τις δουλειές μας. Ας πάνε πίσω στη Ζιμπάμπουε να λύσουν εκεί τα προβλήματά τους, αντί να τα μεταφέρουν εδώ. Αρκετούς μπελάδες έχουμε». Η άμεση αιτία των ταραχών της τελευταίας εβδομάδας, από την οποία έχουν βρει τον θάνατο 24 άνθρωποι, είναι η απελπισία πολλών φτωχών Νοτιοαφρικανών που ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες. Οι ανισότητες στη χώρα αυτή είναι οι μεγαλύτερες στον κόσμο. Από αυτή την άποψη, οι μαύροι που επιτίθενται σε μαύρους στο Γιοχάνεσμπουργκ δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τους λευκούς που επιτίθενται σε σκούρους στα περίχωρα της Νάπολι. Αλλά αυτό είναι ένα μέρος μόνο της εικόνας. Ο «μαύρος ρατσισμός» υπήρχε ήδη από την εποχή της αποικιοκρατίας και με το απαρτχάιντ οξύνθηκε ακόμη περισσότερο. Όπως γράφει στην Γκάρντιαν ο Σον Τζέικομπς, συγγραφέας του βιβλίου «Ο κόσμος του Τάμπο Μπέκι», οι προοδευτικοί νόμοι που έχουν ψηφιστεί για τη σεξουαλικότητα, τη θανατική ποινή ή τη μετανάστευση ήταν πρωτοβουλία μιας μικρής μειοψηφίας της πολιτικής τάξης. Ο λαός της Νότιας Αφρικής είναι συντηρητικός και, από κοινωνική άποψη, δεξιός, το αποδεικνύουν όλες οι έρευνες. Τα ξενοφοβικά αισθήματα είναι υψηλά παρά τη σχετικά μικρή επαφή με ανθρώπους από άλλες χώρες. Η κυβέρνηση δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το πώς μπορεί να απαντήσει σε αυτές τις ακρότητες, λέει στη Ρεπούμπλικα ο γνωστός συγγραφέας Αντρέ Μπρινκ («Κοιτάζοντας στο σκοτάδι», «Η άλλη πλευρά της σιωπής», Εκδ. Χατζηνικολή). Υπάρχει ένα είδος συλλογικής υστερίας, που μεταδίδεται σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού. Η αστυνομία δεν μπορεί να κάνει τίποτα, οι δυνάμεις της τάξης είναι διεφθαρμένες, οι λίγοι εγκληματίες που συλλαμβάνονται αφήνονται αμέσως ελεύθεροι. Η κατάσταση δεν μπορεί παρά να επιδεινωθεί. Αλλά ο Μπρινκ είναι αισιόδοξος. Ο γιος του έζησε επτά χρόνια στην Καραϊβική και τώρα θέλει να γυρίσει πίσω επειδή η εγκληματικότητα εκεί είναι πολύ μεγάλη. Στους δρόμους της Νότιας Αφρικής συναντά κανείς καθημερινά εξαιρετικούς ανθρώπους, αργά ή γρήγορα οι άνθρωποι αυτοί θα αναλάβουν την εξουσία, άλλη λύση δεν υπάρχει. Ή μάλλον υπάρχει, και λέγεται Κόλαση.

Από Τα Νέα

Στην καρδιά του κτήνους!

Οι πλέον συστηματικοί και φρικαλέοι βιασμοί στην ιστορία λαμβάνουν χώρα στο Κονγκό, ειδικά στην περιοχή του Νότιου Κίβου, όπου σύμφωνα με τον ΟΗΕ, το 2006 καταγράφηκαν 27.000 σεξουαλικές επιθέσεις.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, το 2006 καταγράφηκαν 27.000 σεξουαλικές επιθέσεις, ειδικά στην περιοχή του Νότιου Κίβου. Οπως αποκαλύπτει στους «New York Times» ο γιατρός του τοπικού νοσοκομείου Πάνζι, κάθε μέρα τουλάχιστον 10 κορίτσια και γυναίκες από τριών (!) έως 75 ετών διακομίζονται ύστερα από βιασμό και η ομάδα του κάνει καθημερινά έξι χειρουργεία που σχετίζονται με τους βιασμούς αυτούς. Στόχος αυτών που βιάζουν κορίτσια και γυναίκες «είναι να τις καταστρέψουν», λέει ο γιατρός Μουκούεγκε, ο οποίος βλέπει στα σώματα των γυναικών την αποθέωση του σαδισμού με τη χρήση κάθε μέσου, σε βαθμό τέτοιο που στις περισσότερες των περιπτώσεων η βλάβη στο αναπαραγωγικό σύστημα είναι ανήκεστος. «Η σεξουαλική βία στο Κονγκό είναι η χειρότερη στον κόσμο» λέει ο γ.γ. ανθρωπιστικών υποθέσεων του ΟΗΕ, Τζον Χολμς. «Οι αριθμοί, η ομαδική αγριότητα, η κουλτούρα της ατιμωρησίας είναι αποτρόπαια». Αυτουργοί των σεξουαλικών εγκλημάτων είναι είτε άντρες των κυβερνητικών ενόπλων δυνάμεων είτε ένοπλες ομάδες που δρουν ανεξέλεγκτα, παρά την παρουσία των 17.000 κυανόκρανων, τη μεγαλύτερη ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ σε μια χώρα. Στις ένοπλες οργανώσεις του εγκλήματος κυριαρχούν συμμορίες Χούτου που διέφυγαν από τη Ρουάντα μετά τη γενοκτονία, για να... εξαγάγουν τη βία και αλλού. Μια τέτοια συμμορία, οι Ράστας, ζουν βαθιά μέσα στο δάσος, φορούν μπλουζάκια των LA Lakers και γυαλιστερές φόρμες και επιδίδονται στην πυρπόληση ζωντανών βρεφών, την απαγωγή και το βιασμό γυναικών. Αυτοί και άλλοι κατατρομοκρατούν χωριά ολόκληρα για να εξασφαλίζουν τα προς το ζην. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις όμως η βία είναι απολύτως ανεξήγητη και καθίσταται συστημική. Η βία έναντι των γυναικών «έχει γίνει σχεδόν φυσιολογική πρακτική» και επεκτείνεται και στην οικογένεια, λέει η Αλεξάντρα Μπίλακ που μελετά ένοπλες ομάδες στο Κίβου. Αντρες ασκούν βία στις γυναίκες τους ή τις χωρίζουν μετά το βιασμό από αγνώστους γιατί «είναι χαλασμένες». Φέτος, η ευρωπαϊκή οργάνωση παροχής βοήθειας Malteser International, που έχει υπό την εποπτεία της νοσοκομεία στο ανατολικό Κονγκό, εκτιμά ότι θα αντιμετωπίσει τουλάχιστον 8.000 περιστατικά βιασμού. Σε μία μόνο πόλη, τη Σαμπούντα, το 70% των γυναικών κατοίκων της έχουν δηλώσει ότι έχουν βιαστεί.

Από την Ελευθεροτυπία