Δεκάδες τραυματίες από συγκρούσεις στο Κάιρο

Δεκάδες άνθρωποι τραυματίστηκαν στις συγκρούσεις οι οποίες ξέσπασαν στο κέντρο του Καΐρου ανάμεσα σε δύο ομάδες διαδηλωτών υπέρ και κατά της προσαγωγής σε δίκη του πρώην προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ, μετέδωσε το επίσημο αιγυπτιακό ειδησεογραφικό πρακτορείο MENA.
Ο 83χρονος Μουμπάρακ αναγκάστηκε να παραιτηθεί το Φεβρουάριο μετά τη λαϊκή εξέγερση εναντίον του· αναμένεται να οδηγηθεί ενώπιον δικαστηρίου την 3η Αυγούστου κατηγορούμενος για δολοφονίες διαδηλωτών και κατάχρηση εξουσίας.

Η συνέχεια στο Σκάι

Ενώ η κυβέρνηση διακηρύσσει ότι δεν χρειάζεται δανεικά

Το Κάιρο διακηρύσσει ότι δεν θα χρειαστεί να λάβει δάνεια από την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, παρόλο που υπάρχει σχετική συμφωνία, καθώς η αναθεώρηση του προϋπολογισμού περιορίζει την προοπτική μεγάλου δημοσιονομικού ελλείμματος.

Ο υπουργός Οικονομικών της Αιγύπτου Σαμίρ Ραντουάν δήλωσε ότι «σ’ αυτή τη φάση δε χρειάζεται να καταφύγουμε στην Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ», προσθέτοντας ότι η Αίγυπτος εξακολουθεί να έχει «τις καλύτερες σχέσεις» με τους θεσμούς αυτούς. 


Η συνέχεια εδώ

Τα 150 δισ. δολάρια θα φθάσουν οι ξένες επενδύσεις στην Αφρική το 2015

Η διεθνής λογιστική εταιρία αναφέρει στην έκθεσή της, με τίτλο «Ηλθε η Ωρα της Αφρικής», ότι οι άμεσες ξένες επενδύσεις (FDI) στην αφρικανική ήπειρο αναμένεται να φθάσουν τα 150 δισ. δολάρια μέχρι το 2015, από 84 δισ. το 2010, χάρη στα φιλόδοξα αναπτυξιακά προγράμματα που έχουν ανακοινωθεί.
Η Ernst & Young συμβουλεύθηκε 562 στελέχη πολυεθνικών επιχειρήσεων, σχετικά με το που θα ήθελαν να επενδύσουν την ερχόμενη δεκαετία, για να λάβουν την απάντηση από 62% από αυτούς ότι σκέφτονται να επενδύσουν στην Αφρική, ενώ 19% από τους ερωτηθέντες επιβεβαίωσαν ότι έχουν ήδη επενδύσει στην αφρικανική ήπειρο. Η έκθεση εκτιμά ότι μόνο η Ασία ξεπερνά την Αφρική ως αγαπημένος προορισμός επενδυτών.
«Αν και τα αφρικανικά προβλήματα έχουν καταγραφεί λεπτομερώς, αρχίζει να επικρατεί η άποψη ότι η ήπειρος σημειώνει σημαντικές προόδους σε ό,τι αφορά το επενδυτικό κλίμα, αλλά και την πολιτική και τις κοινωνικές εξελίξεις», αναφέρει η έκθεση της Ernst & Young. Η εταιρία προβλέπει ότι ο συνολικός ΑΕΠ της αφρικανικής ηπείρου θα φθάσει τα 2,6 τρισ. δολάρια το 2020, από 1,6 τρισ. το 2008.
Οι σημαντικότεροι τομείς που «συγκινούν» τους επενδυτές είναι εκείνοι των καταναλωτικών προϊόντων, των κατασκευών, των τηλεπικοινωνιών, αλλά και της εξόρυξης μεταλλευμάτων.

Από την Καθημερινή

Ο ποταμός Κονγκό «αναζητεί» επενδυτές

Με ένα υπέδαφος που ξεχειλίζει από μεταλλεύματα κι έναν ποταμό ικανό να υδροδοτήσει κολοσσιαία υδροηλεκτρικά φράγματα, εντούτοις με άδεια κρατικά ταμεία και συνεχείς διακοπές ρεύματος, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό ενσαρκώνει το αφρικανικό παράδοξο. Για να καρπωθεί τον πλούτο της, η αφρικανική ήπειρος χρειάζεται υποδομές, κυρίως ενεργειακής φύσης. Με αντάλλαγμα πρώτες ύλες, η Κίνα κατασκευάζει εγκαταστάσεις. Οι ντόπιοι πληθυσμοί θα επωφεληθούν άραγε;

Κινσάσα, 29 Οκτωβρίου 2010, υπουργείο Επικοινωνίας. Εχουν περάσει σχεδόν τρεις ώρες και η άδεια για το ρεπορτάζ ακόμη να εκτυπωθεί. Ελλείψει κλιματισμού, μία χαύνωση χωρίς γοητεία καταλαμβάνει τον προθάλαμο του γραφείου. Διακοπή ρεύματος. Στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (ΛΔΚ), το ρεύμα δεν είναι ούτε συνεχές, ούτε εναλλασσόμενο. Είναι διακοπτόμενο. «Πρέπει να περιμένουμε την επιστροφή του υπουργού, είναι ο μόνος που μπορεί να αποφασίσει αν θα θέσουμε σε λειτουργία την ηλεκτρογεννήτρια. Με την Εθνική Εταιρεία Ηλεκτρισμού (SNEL) ποτέ δεν ξέρουμε πότε θα αποκατασταθεί η ηλεκτροδότηση». Μπροστά στις συνεχείς απορρίψεις φορτίων, οι κουρασμένοι κινητήρες των γεννητριών ασθμαίνουν απ' το πρωί ώς το βράδυ.

Η ΛΔΚ δεν αποτελεί μοναδική περίπτωση. Τον Απρίλιο του 2008, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου (1). Στις περισσότερες χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, η ανεπάρκεια υποδομών που σχετίζονται με την ενέργεια, τις μεταφορές, το νερό καθώς και με τις τεχνολογίες των πληροφοριών και των επικοινωνιών (ΤΠΕ), μπορεί να επιφέρει μείωση της παραγωγικότητας κατά 30% - 60% κι επίσης να προκαλέσει υπαναχώρηση της ανάπτυξης κατά δύο μονάδες. Για να κατασκευαστούν όμως καινούριες εγκαταστάσεις και να αποκατασταθούν και αξιοποιηθούν οι υπάρχουσες, θα χρειάζονταν 93 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο από το 2006 έως το 2015, ήτοι το 15% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) του νοτίως της ερήμου Σαχάρας τμήματος της ηπείρου (2).

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Οι αφρικανοί... θα τους σώσουν!

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, που διεξήχθη τον Ιούνιο και τον Ιούλιο στη Νότια Αφρική, έδωσε το έναυσμα για πληθώρα άρθρων που εξυμνούσαν τη Μαύρη Ηπειρο ως το νέο Ελντοράντο των δυτικών εταιρειών που βρίσκονται σε διαρκή αναζήτηση αγορών. Ομως, προσοχή στις ψευδαισθήσεις: σε πολλές αφρικανικές χώρες, η αύξηση των ανισοτήτων υποδηλώνει ότι η σταθερότητα δεν θα επιτευχθεί χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη.

Μέσα σε μία δεκαετία, η ρητορική των οικονομικών εφημερίδων για τους Αφρικανούς άλλαξε τελείως. Ορισμένα έντυπα, μάλιστα, πέρασαν από την αφρο-απαισιοδοξία του τέλους του αιώνα σε μια μακάρια αφρο-αισιοδοξία. Στην αρχή, η ανακάλυψη μιας «κρυφής αγοράς» στην Αφρική αποτέλεσε, γύρω στο 2000, το αντικείμενο του ενδιαφέροντος εξειδικευμένων οικονομικών περιοδικών. Την περίοδο που η Κίνα άρχισε να διεισδύει στις σφαίρες επιρροής των παραδοσιακών αποικιοκρατικών δυνάμεων (και οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκινούσαν ένα νέο σαφάρι στην Αφρική), ο αγγλοσαξονικός τύπος ακολούθησε το ρεύμα.

Από το 2008 και τις πρώτες εκδηλώσεις της κρίσης στις παραδοσιακές αγορές τους, οι γαλλικοί επιχειρηματικοί κύκλοι, με τη συνοδεία των φερεφώνων τους στο χώρο της ενημέρωσης, ξεχύθηκαν, με τη σειρά τους, στις χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής που δεν ανήκουν στη σφαίρα επιρροής της «γαλλικής Αφρικής» (Francafrique -έκφραση που υποδηλώνει τα δίκτυα επιρροής της Γαλλίας στις αφρικανικές πρώην αποικίες της): Κένυα, Γκάνα, Νότια Αφρική, Νιγηρία, Μοζαμβίκη, Ανγκόλα...

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Η κινέζικη Αφρική

Ούτε κανονιοφόροι, ούτε στρατοί, ούτε παπάδες. Αθόρυβα και μεθοδικά, οι κινέζικες επιχειρήσεις αντλούν πολύτιμες πρώτες ύλες από τη Μαύρη Ηπειρο για να γεμίζουν τα διψασμένα ρεζερβουάρ της ιλιγγιώδους ανάπτυξης του ασιατικού γίγαντα. Οι ντόπιες ελίτ τούς υποδέχονται ως σωτήρες-επενδυτές· οι εργαζόμενοι, ως σκληρά αφεντικά. Οι Κινέζοι, πάντως, έχουν τον τρόπο τους. Δεν οργανώνουν φιλανθρωπικές συναυλίες για τους πεινασμένους. Δεν χαρίζουν λεφτά, δεν νοιάζονται για τη διαφθορά. Με τα γουάν τους επενδύουν στην Αφρική μαζικά, την εκμεταλλεύονται συστηματικά και ονειρεύονται την οικονομική επέκτασή τους και στις άλλες ηπείρους. Η μεγάλη πορεία της Κίνας προς το μέλλον περνά από την Αφρική. Κανείς δεν ξέρει πού σταματά.

Νωπός είναι ακόμα στ' αφτιά ο ήχος της βουβουζέλας. Οσο όμως διαρκούσε το Μουντιάλ, πάνω στην αγωνία για την έκβαση των παιχνιδιών, ελάχιστοι πρόσεξαν μια σημαντική λεπτομέρεια: αυτές οι χαρακτηριστικές νοτιοαφρικάνικες καραμούζες στην «ούγια» έγραφαν «made in China». Τουλάχιστον οι εννέα στις δέκα. Και η βουβουζέλα δεν αποτελεί παρά ένα απειροελάχιστο παράδειγμα αφροσινικής συνεργασίας. Αλλο, πολύ πιο εντυπωσιακό βρίσκεται βορειότερα, στο υπό κατασκευήν εθνικό στάδιο του Μαπούτου, πρωτεύουσας της Μοζαμβίκης, που θα φιλοξενήσει τους Παναφρικανικούς Αγώνες του 2011. Μια επιγραφή στα πορτογαλικά (επίσημη γλώσσα της χώρας) και στα κινέζικα στην είσοδο του εργοταξίου δίνει μια γενναία υπόσχεση για το μέλλον: «Αυτό το έργο θα ολοκληρωθεί με τη μεγαλύτερη δυνατή αρτιότητα για να δοξάσει την Κίνα».

Σε πολλά άλλα σημεία της Μαύρης Ηπείρου σημαντικά έργα υποδομής (λεωφόροι, σιδηροδρομικές γραμμές, σχολεία, νοσοκομεία, αθλητικές εγκαταστάσεις, εργοστάσια κ.ά.) φέρουν κινέζικη υπογραφή. Η παρουσία των Κινέζων στην Αφρική δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Το σημαντικότερο σ' αυτήν έργο υποδομής, μετά το φράγμα του Ασουάν, κατασκευάστηκε από Κινέζους: πρόκειται για την Ταζάρα, μια σιδηροδρομική γραμμή μήκους 2.000 χλμ. που συνδέει τη Ζάμπια με το λιμάνι Νταρ ες Σαλάμ, πρωτεύουσα της Τανζανίας. Εγινε για να μεταφερθεί ο χαλκός της χώρας στον Ινδικό Ωκεανό. Το έργο κατασκευάστηκε τη δεκαετία του '70, επί Μάο. Οι σύντροφοι πήγαν, έφτιαξαν και απήλθαν. Απουσίασαν για πολλά χρόνια και σήμερα επιστρέφουν με τις τσέπες γεμάτες λεφτά, πρόθυμοι να επισκευάσουν την Ταζάρα που βρίσκεται υπό διάλυση και να φτιάξουν ό,τι άλλο χρειαστεί.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Η Αφρική του Πεκίνου

Το 4ο Φόρουμ Αφρο-Κινεζικής Συνεργασίας (FOCAC) διεξήχθη στο Σαρμ Ελ-Σεΐχ της Αιγύπτου, τον Νοέμβριο του 2009.

Ενόψει της συνόδου, ο κινέζος πρόεδρος, Χου Ζιντάο, είχε πραγματοποιήσει, εννέα μήνες νωρίτερα, περιοδεία στο Μαλί, στη Σενεγάλη, στην Τανζανία και στα νησιά Μαυρικίου. Είχε, τότε, επιβεβαιώσει την προσήλωσή του στις αποφάσεις που είχαν ληφθεί στο Πεκίνο, το 2006.

Τη χρονιά εκείνη η Κίνα είχε δώσει μεγάλη σημασία στη διοργάνωση του 3ου FOCAC. Εφτασε, μάλιστα, στο σημείο να απαγορευθεί η κυκλοφορία στους οδικούς άξονες που συνέδεαν τα ξενοδοχεία των αντιπροσωπειών με τον τόπο της συνόδου. Η τελευταία, άλλωστε, είχε λάβει τη μορφή μιας μεγάλης οικογενειακής γιορτής, όπου ο αυτοανακηρυχθείς πατριάρχης Χου Ζιντάο είχε βάλει τους «αφρικανούς αδελφούς» του -όπως του άρεσε να αποκαλεί τους σαράντα οκτώ προσκεκλημένους ηγέτες- σε θέση ανάπαυσης πίσω του για την αναμνηστική φωτογραφία. Και καθώς στη μετά Μάο εποχή η «ιδεολογική αδελφοσύνη» έδωσε τη θέση της στην «οικονομική συνεργασία», τέθηκαν οι βάσεις για συνεργασίες προς «αμοιβαίο όφελος» και για την απόσβεση του χρέους των αφρικανικών χωρών.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Oταν η Αφρική παίρνει τις πρώτες ύλες στα χέρια της

Πρέπει ή όχι η Δύση να παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια στον αναπτυσσόμενο κόσμο; Κάποιοι το βλέπουν υπό το πρίσμα της ηθικής. Είναι το λιγότερο που μπορεί να προσφέρει ως αντάλλαγμα για τον πλούτο που έχει εκμεταλλευθεί. Αλλοι, πιο ορθολογιστές, εισηγούνται μια πολιτική στο πρότυπο της κινεζικής παροιμίας:

«Δεν θα σου δώσω ψάρι. Θα σου μάθω να ψαρεύεις». Υποστηρίζουν δηλαδή ότι η οικονομική ανάπτυξη θα έλθει μόνο αν δημιουργηθούν θέσεις εργασίας στην μαύρη ήπειρο.

Ο 41χρονος Αντριου Ρουγκασίρα, η ζωντανή απόδειξη πως οι δεύτεροι έχουν δίκιο, είναι αφρικανός επιχειρηματίας και ίδρυσε την Good Αfrican Coffee το 2003. Είναι η πρώτη εταιρεία με έδρα την Ουγκάντα που εξάγει επεξεργασμένο και συσκευασμένο αφρικανικό καφέ- όχι κόκκουςστον ανεπτυγμένο κόσμο. Τα χαρμάνια του βρίσκονται στα ράφια των βρετανικών σούπερ μάρκετ από το 2005 και σε λίγο θα είναι διαθέσιμα και στην Αμερική μέσω ηλεκτρονικού καταστήματος. Σκέφτεται μάλιστα να επεκταθεί σε τσάι και σοκολάτα.

Οπως λέει, η Δύση ακόμη βλέπει με προκατάληψη και θέτει πολλά εμπορικά εμπόδια στα αφρικανικά προϊόντα. Θυμάται πως έκανε 14 ταξίδια στο Ηνωμένο Βασίλειο για να κατορθώσει να τους πείσει ότι δεν είναι απατεώνας. Στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στην Τανζανία πριν από μερικές ημέρες η εταιρεία του κέρδισε βραβείο. «Παρά το γεγονός ότι τα κέρδη μας είναι λιγότερα από τον μισθό κάποιων από τα στελέχη που βρίσκονται εδώ...», δήλωσε κατά την απονομή.

Από Τα Νέα

Το ξύπνημα της Αφρικής

Στο προσκήνιο μιας άλλης επικαιρότητας η Αφρική, καθώς προετοιμάζεται να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου τον Ιούνιο.

Πολλά και τα άρθρα στον διεθνή Τύπο για τη φυσιογνωμία της μαύρης ηπείρου που καιρό τώρα εμφανίζεται ως ένα σύμπαν οικονομικών υποσχέσεων. Με πληθυσμό που το 2009 ξεπέρασε το 1 δισεκατομμύριο ψυχές κι ώς το 2050 θα έχει υπερβεί τα 2 δισεκατομμύρια, είναι όντως μια δύναμη που κοιμάται. Τα τελευταία δέκα χρόνια μάλιστα, αναφέρουν πρόσφατες μελέτες, η πολύπαθη αλλά πλουσιότατη σε πρώτες ύλες ήπειρος, με προγράμματα και επενδυτικά ανοίγματα φιλοδοξεί να πει κάποτε πως η πείνα ανήκει πλέον στην ιστορία της. Αμερικανοί οικονομολόγοι επιμένουν ότι από το 2000 το ποσοστό του πληθυσμού που λιμοκτονεί έχει μειωθεί, ενώ έχουν κάπως αμβλυνθεί και οι ανισότητες σε όλη την ήπειρο. Οι προοπτικές, λένε οι αισιόδοξοι, δεν είναι ζοφερές. Η Αφρική έχει ελπίδες να μειώσει κατά 50% ώς το 2015, όπως προβλέπει το πρόγραμμα Millennium Development Goal, το ποσοστό του πληθυσμού που ζει με ένα δολάριο την ημέρα. Οι ελπίδες είναι βάσιμες, τονίζουν αναλυτές σε σχετικό ρεπορτάζ του βρετανικού «Guardian», δεδομένου ότι από το 1995, αργά αλλά σταθερά η πείνα υποχωρεί. Νέα μελέτη του αμερικανικού Εθνικού Γραφείου Οικονομικής Ερευνας αποκαλύπτει ότι το ποσοστό του πληθυσμού που υποσιτίζεται σε ολόκληρη την Αφρική το 2006 ήταν κατά 30% μικρότερο από εκείνο του 1995 και ελαττωμένο κατά 28% σε σχέση με του 1990. Στέλεχος της Overseas Development Institute, αγγλικής δεξαμενής εγκεφάλων, δηλώνει, επίσης: η Αφρική είναι σε καλό δρόμο, η πείνα σιγά σιγά περιορίζεται.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Το οικονομικό στοίχημα της Μοζαμβίκης

Την 1η Αυγούστου 2009, στην πόλη Κάια της επαρχίας Σοφάλα, στην καρδιά της Μοζαμβίκης, ο πρόεδρος Αρμάντο Γκεμπούσα εγκαινίασε με τυμπανοκρουσίες μια γέφυρα στον ποταμό Ζαμβέζη, τον τέταρτο μεγαλύτερο στην Αφρική.

Η συγκεκριμένη τελετή είχε ξεχωριστή πολιτική σημασία. Η Ζαμβεζία, όπου κατασκευάστηκε το αρχιτεκτονικό έργο, αποτελεί μια από τις περιοχές που υπέφεραν ιδιαίτερα από τον εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος έφερε αντιμέτωπους, από το 1977 μέχρι το 1992, το Απελευθερωτικό Μέτωπο της Μοζαμβίκης (Frelimo), τότε μαρξιστικού προσανατολισμού (1), με την Εθνική Αντίσταση της Μοζαμβίκης (Renamo), που υποστηριζόταν από το νοτιοαφρικανικό καθεστώς του απαρτχάιντ. Εδώ και δεκαετίες, οι αρχές της επαρχίας και συνολικά του βόρειου τμήματος της χώρας ζητούσαν την κατασκευή μιας γέφυρας που θα τους συνέδεε με το, πλουσιότερο, νότιο τμήμα, όπου εδρεύει η κεντρική εξουσία.

Ο πρόεδρος Γκεμπούσα είναι απόλυτα ικανοποιημένος: στις γενικές εκλογές της 28ης Οκτωβρίου 2009, στη Ζαμβεζία, όπως και στις άλλες «δύσκολες» επαρχίες της Σοφάλα και της Ναμπούλα, το κόμμα του, το Frelimo, απέσπασε πρώτη φορά την πλειοψηφία. Η «γέφυρα της ένωσης» οπωσδήποτε συνέβαλε στο αποτέλεσμα.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία