Ο ρατσισμός καλά κρατεί

Δεκαέξι χρόνια μετά την πτώση του απαρτχάιντ και σχεδόν 60 μέρες πριν από τη διοργάνωση του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, η Νότια Αφρική παλεύει ακόμη να κλείσει τις πληγές του παρελθόντος και να στρέψει το βλέμμα στο μέλλον.
Η δολοφονία, όμως, του λευκού ακροδεξιού ηγέτη Γιουτζίν Τερεμπλάνκε από δύο νεαρούς μαύρους την περασμένη εβδομάδα ξύπνησε αμαρτίες του παρελθόντος, που απειλούν να τη γυρίσουν είκοσι χρόνια πίσω. Το ερώτημα, ωστόσο, είναι εάν κοιμήθηκαν ποτέ.

Η φυλή των Ζουλού, που αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες της Νότιας Αφρικής, έχει μια παροιμία που λέει ότι «ένα χέρι δεν μπορεί να πλυθεί μόνο του», υπονοώντας ότι οι άνθρωποι χρειάζονται ο ένας τον άλλο για να προχωρήσουν. Ομως, στην πολυπολιτισμική κοινωνία του «Ουράνιου Τόξου» ο φυλετικός διαχωρισμός, αν και καλυμμένος, εξακολουθεί να κρατά δέσμιους 50 εκατομμύρια ανθρώπους από 11 φυλές. Μια φυλετική απομόνωση που θα υπάρχει όσο υπάρχουν και αυτοί που την καλλιεργούν.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

169 χρόνια φυλάκιση σε ρατσιστή-δολοφόνο

Ένας λευκός Νοτιοαφρικανός έφηβος που σκότωσε με ρατσιστικά κίνητρα τέσσερις μαύρους, ανάμεσα στους οποίους ένα μωρό τριών μηνών, καταδικάσθηκε σήμερα σε κάθειρξη 169 ετών, μετέδωσε το νοτιοαφρικανικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο SABC.
Δικαστήριο στη Βορειοδυτική Επαρχία καταδίκασε τον Γιόχαν Νελ, 19 χρονών, ο οποίος δήλωσε ένοχος για φόνο, απόπειρα φόνου και παράνομη κατοχή πυροβόλου όπλου και πυρομαχικών σε σχέση με τους πυροβολισμούς της 14ης Ιανουαρίου σε παραγκούπολη κοντά στο Σβαρτράγκενς, μετέδωσε το SABC.
Ένας επιζήσας της επίθεσης, από την οποία τραυματίσθηκαν επίσης 11 άνθρωποι, κατέθεσε στη δίκη ότι ο Νελ φώναζε ρατσιστικά επίθετα καθώς άνοιγε πυρ εναντίον των κατοίκων.
Ο συνήγορος του Νελ υποστήριξε ότι την επίθεση προκάλεσε η οργή του πελάτη του για τους συχνούς φόνους λευκών κτηματιών και μικρών γαιοκτημόνων μετά το τέλος του απαρτχάιντ, το 1994, και οι φόβοι του ότι η οικογένειά του μπορεί να αντιμετωπίσει την ίδια τύχη.

Από την Καθημερινή

Πικρά Μαθήματα Ιστορίας

Του Γκαζμέντ Καπλάνι

Συνέβη ξανά τις προάλλες. Στα townships του Γιοχάνεσμπουργκ, στη Νότια Αφρική. Στις παραγκουπόλεις- σύμβολα του απαρτχάιντ και της ρατσιστικής μεταχείρισης των μαύρων. Μαύροι είναι και αυτοί που λιντσάρονται τώρα. Μόνο που αυτοί εδώ οι μαύροι δεν λιντσάρονται από λευκούς. Είναι μετανάστες που λιντσάρονται από άλλους, ντόπιους μαύρους. Η Ιστορία κάνει παράξενους κύκλους. Τα χθεσινά θύματα του ρατσισμού μετατρέπονται σε θύτες. Νομίζουμε ότι όποιος έχει δοκιμάσει τον ρατσισμό στο πετσί του θα γίνει ανεκτικός με τους άλλους. Είναι μια απλοϊκή εξίσωση. Ίσως, το χθεσινό θύμα του ρατσισμού είναι πολύ εκτεθειμένο στον πειρασμό του ρατσισμού. Μία από τις χειρότερες συνέπειες του ρατσισμού είναι ότι σε «μαθαίνει» πως για τα δεινά σου φταίει πάντα κάποιος άλλος. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα στον κόσμο από το να μεγαλώσεις με την ψυχολογία του καταπιεσμένου και του θύματος. Ακόμα και όταν θα γίνεις θύτης, πάλι θα ισχυριστείς ότι είσαι θύμα. Για να ξεπεράσει κανείς τα κόμπλεξ που σου προκαλεί η ρατσιστική μεταχείριση χρειάζεται σκληρή δουλειά με τον εαυτό του. Και οικονομική ευημερία. Οι ντόπιοι μαύροι, πρώην θύματα του απαρτχάιντ, που λιντσάρουν τώρα τους μαύρους μετανάστες από τη Ζιμπάμπουε και τη Μοζαμβίκη, είναι οι εξαθλιωμένοι της Νότιας Αφρικής. Φτωχοί εναντίον φτωχών. Κι όμως, ουδέν νεώτερο. Δείτε τους πολέμους. Επί αιώνες, στην πρώτη γραμμή του μετώπου, οι φτωχοί αλληλοσπαράσσονται μεταξύ τους. Οι πλούσιοι, συνήθως, δίνουν εντολές. Οι φτωχοί γεμίζουν τα πεδία των μαχών και τα νεκροταφεία...

Η συνέχεια στα Νέα

Μαύρη επέτειος, διπλή σφαγή

Η παλιά τοιχογραφία, σε μία από τις εισόδους του Σοβέτο, που απευθυνόμενη στους τουρίστες έγραφε «Τι κοιτάς, εδώ δεν είναι ζωολογικός κήπος», έχει πια σβηστεί. Τη θέση της, σε αυτό που υπήρξε το μεγαλύτερο γκέτο μαύρων όλων των εποχών, έχουν πάρει τα γκράφιτι, που διηγούνται τους αγώνες κατά του ρατσισμού και την αξία της αλληλεγγύης στη νέα Νότια Αφρική της μετα-απαρτχάιντ εποχής.

Για όλα αυτά θα ακούσουν οι τουρίστες, όταν αύριο θα συρρέουν στο Μουσείο Εκτορ Πίτερσον, που φέρει το όνομα του πρώτου μαθητή που σκοτώθηκε από την αστυνομία εκείνη την 16η Ιουνίου του 1976. Τότε, που οι διαδηλώσεις των μαύρων μαθητών του Σοβέτο ενάντια στην απόφαση της ρατσιστικής κυβέρνησης να επιβάλει τα «αφρικάνερ» (τη γλώσσα των λευκών εποίκων) στα σχολεία τους πνίγηκε στο αίμα, αφήνοντας πίσω της 566 νεκρά παιδιά. Μνημείο για ένανΣτην οργανωμένη περιοδεία τους, που θα περιλάβει μια επίσκεψη στο Στάδιο του Ορλάντο, εκεί όπου κατευθυνόταν η μαθητική διαδήλωση όταν πνίγηκε στο αίμα και που σήμερα επισκευάζεται για να φιλοξενήσει το Μουντιάλ του 2010, θα ακούσουν ότι εκείνη η ημέρα σφράγισε την απαρχή της εξέγερσης αλλά και των διεθνών κυρώσεων που το 1994 έφεραν το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ANC) και τον ηγέτη του Νέλσον Μαντέλα στην εξουσία. Ο αγώνας δικαιώθηκε, θα τους πουν και το σύστημα του ακραίου φυλετικού διαχωρισμού, γνωστό ως απαρτχάιντ, που επέβαλε η μειοψηφία των λευκών, θάφτηκε βαθιά στην ιστορία της παγκόσμιας ατιμίας.Δεν θα υπάρξει όμως, μνημείο για τον Ερνέστο Ναμάβουε, τον Μοζαμβικανό, που ο όχλος έκαψε ζωντανό -κρεμώντας του ένα λάστιχο ποτισμένο με βενζίνη στο λαιμό- και έγινε σύμβολο του πογκρόμ, που τον περασμένο μήνα ξετυλίχθηκε στις παραγκουπόλεις της νέας Νότιας Αφρικής. Ή για τους περισσότερους από 60 νεκρούς, για τις δεκάδες βιασμένες γυναίκες και τους 80.000 αφρικανούς μετανάστες που είδαν τις καλύβες τους να καταστρέφονται και τα λιγοστά υπάρχοντά τους να λεηλατούνται από μαύρους.Οι «ξένοι» Αφρικανοί, που την εποχή του απαρτχάιντ δέχθηκαν στη χώρα τους τους πρόσφυγες του Σοβέτο και τους καταδιωκώμενους Νοτιοαφρικανούς, είδαν τα παιδιά όσων ευεργέτησαν να υψώνουν πέτρες, μαχαίρια και όπλα εναντίον των δικών τους παιδιών, που έφτασαν στη Ν. Αφρική δραπετεύοντας από τους δικούς τους πολέμους και από τους δικούς τους διώκτες. «Κουβάρα» τους φώναζαν, δηλαδή «νέγροι», κι ας ήταν νέγροι αυτοί που επιτίθεντο κραυγάζοντας «θα πεθάνεις γιατί μου παίρνεις τη δουλειά».

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Μια εξέγερση με λίστα αναμονής

Καθώς η Νότια Αφρική ετοιμάζεται να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελο Ποδοσφαίρου το 2010, η χώρα γνωρίζει ένα πρωτοφανές κύμμα βίας κατά των ξένων μεταναστών που ζουν στις παραγκουπόλεις γύρω από την πρωτεύουσα και από τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Μέσα σε δύο εβδομάδες δολοφονήθηκαν πάνω από 50 πρόσφυγες από τη Ζιμπάμπουε και από τη Μοζαμβίκη, χώρες που επί απαρχάιντ, φιλοξενούσαν χιλιάδες πολιτικούς πρόσφυγες από τη Νότιο Αφρική. Ηδη, 35.000 μετανάστες έχουν εγκαταλείψει έντρομοι τις εστίες τους, για να αφήσουν τη γη βορά στον κατασκευαστικό οργασμό.Την ίδια ώρα, στάδια, ξενοδοχεία, τουριστικές υποδομές και τρένα υψηλής ταχύτητας εκτοπίζουν συνεχώς τους Νοτιο-αφρικανούς φτωχούς, στο όνομα μιας ανάπτυξης, που γίνεται για λογαριασμό μόνο των προνομιούχων.«Ενα σπίτι για 1.000 ραντ (79 ευρώ)! Βρισκόμαστε σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από την παραλία του Φολς Μπέι, ανάμεσα στο Τέιμπλ Μάουντεν και στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας». Η αγγελία είναι ενδεικτική του χιούμορ της Χαγιελίτσα, της μεγάλης τενεκεδούπολης που απλώνεται στα ανατολικά της πόλης του Κέιπ Τάουν. Πρόκειται για ένα «QQ», μια συνοικία αυθαίρετων που ξεφύτρωσε σε μια λωρίδα ελώδους εδάφους κάτω από τους πυλώνες υψηλής τάσης της Eskom, της νοτιοαφρικανικής εταιρείας ηλεκτρισμού. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για απαγορευμένη ζώνη, ολόκληρη η περιοχή είναι καλυμμένη από shacks, από τα παραπήγματα από σανίδια και ελενίτ, τα οποία στη Νότια Αφρική χρησιμεύουν ως κατοικία για εκατοντάδες χιλιάδες φτωχούς.Είκοσι χρόνια μετά την εγκατάστασή τους στον αυθαίρετο οικισμό που δημιουργήθηκε το 1987, οι 650 οικογένειες του QQ δεν έχουν στη διάθεσή τους τις παραμικρές εγκαταστάσεις υγιεινής και είναι υποχρεωμένες να μοιράζονται το νερό που τους παρέχουν οχτώ βρύσες. Παντού κάτω από την άσφαλτο υπάρχουν ηλεκτρικά καλώδια που συνδέουν με άναρχο τρόπο την τενεκεδούπολη με τους μετρητές της εταιρείας ηλεκτρισμού οι οποίοι βρίσκονται εγκατεστημένοι στη γειτονική «νόμιμη» συνοικία.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Το μαύρο «απαρτχάιντ»

Τουλάχιστον 50 νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες και 35.000 εκτοπισθέντες είναι ο απολογισμός δύο εβδομάδων βίας εναντίον των μεταναστών στη Ν. Αφρική, με τον Τύπο της χώρας να κάνει λόγο για «εθνοκάθαρση» και τις επικρίσεις κατά του προέδρου Μπέκι να πληθαίνουν.

Αλλοι οκτώ νεκροί προστέθηκαν μέσα στο Σαββατοκύριακο στον κατάλογο των θυμάτων που αφορά μόνο την περιοχή του Γιοχάνεσμπουργκ, επίκεντρο των βιαιοτήτων, ενώ ο στρατός συνεχίζει να συμμετέχει στις προσπάθειες της αστυνομίας για αποκατάσταση της τάξης. Κάπου 10.000 μετανάστες, εκδιωκόμενοι από μη προνομιούχους Νοτιοαφρικανούς που τους προσάπτουν την άνοδο της ανεργίας και της εγκληματικότητας, κατέφυγαν χθες μαζικά στο Κέιπ Τάουν και χιλιάδες άλλοι πέρασαν τα σύνορα προς τις γειτονικές χώρες. Η Μοζαμβίκη έστησε τρεις πρόχειρους καταυλισμούς για να υποδεχτεί τους υπηκόους της που επιστρέφουν σε κατάσταση πανικού, ενώ στους κατακλυζόμενους καταυλισμούς πέριξ του Γιοχάνεσμπουργκ, ο Ερυθρός Σταυρός προειδοποιεί ότι πλησιάζει στα όρια των δυνατοτήτων του.Με τίτλους όπως «εθνοκάθαρση α λα νοτιοαφρικανικά», οι εφημερίδες της χώρας καλούσαν χθες ανοιχτά τον πρόεδρο Θάμπο Μπέκι να παραιτηθεί κατηγορώντας τον τόσο για την πολιτική του που οδήγησε σε ανισόρροπη οικονομική ανάπτυξη όσο και για την αδυναμία του να ορθώσει ηγετικό ανάστημα μεσούσης της κρίσης. Ο κ. Μπέκι απευθύνθηκε τελικώς χθες στο έθνος μέσω των κρατικών ραδιοτηλεοπτικών μέσων καταγγέλλοντας «τις επονείδιστες πράξεις ορισμένων που κηλίδωσαν το όνομα της χώρας»: «Ποτέ, από τη γέννηση της Δημοκρατίας μας, δεν έχουμε δει τέτοια απανθρωπιά (...) Εάν η ξενοφοβία ριζώσει, θα μας γυρίσει πίσω σε ένα παρελθόν βίας που κανένας μας δεν μπορεί να δεχτεί». Ισως όμως είναι κάπως αργά για να συγκρατήσουν έναν οργισμένο πληθυσμό που πλήττεται από την ανεργία σε ποστοστό 40% και βρίσκεται παράλληλα αντιμέτωπος με τις συνέπειες της παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης.

Από την Ελευθεροτυπία

Φτωχοί εναντίον εξαθλιωμένων

Ο άνθρωπος έμοιαζε νεκρός, καθώς κειτόταν ακίνητος στη σκόνη του αυτοσχέδιου καταυλισμού. Το σώμα του, σαν μπουκάλι, απ’ το οποίο έτρεχε αίμα. Το παντελόνι του ήταν μουσκεμένο και κατακόκκινο από το αίμα.
Λίγο πιο πέρα, υπήρχαν οι ενδείξεις γι’ αυτά που είχε υποστεί. Αποκαΐδια μιας φωτιάς έδειχναν ότι είχε υποστεί βασανιστήρια. Κομμάτια ενός καμένου τζάκετ κρέμονταν ακόμη από το αριστερό χέρι του θύματος. Στη συνέχεια, καθώς ο κόσμος πλησίασε, μια ανάσα ίσα που έβγαινε απ’ το στήθος του. «Αυτός ο τύπος μπορεί να είναι ζωντανός», υπέθεσε κάποιος. Σαν να ήθελε να το επαληθεύσει, ο άνδρας κούνησε τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού.
Το συγκεντρωμένο πλήθος ούτε χάρηκε ούτε λυπήθηκε. Αν μη τι άλλο, οι τρομακτικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών γύρω από το Γιοχάνεσμπουργκ συνεχίζονταν ήδη επί μια εβδομάδα και για τα μάτια τους δεν ήταν παρά ένας ακόμη μετανάστης από το Μαλάουι ή τη Ζιμπάμπουε, μια ακόμη απώλεια στον συνεχιζόμενο διωγμό.
Αυτή η χώρα διανύει μια έξαρση ξενοφοβίας, καθώς φτωχοί Νοτιοαφρικανοί ξεσπούν την οργή τους εναντίον φτωχών μεταναστών, που βρίσκονται ανάμεσά τους. Ολα άρχισαν, στις 11 Μαΐου, στην ιστορική πόλη της Αλεξάνδρειας, κι έκτοτε επεκτάθηκαν σε άλλες περιοχές, μέσα και γύρω από το Γιοχάνεσμπουργκ, όπως Κλίβελαντ, Ντίεπσλουτ, Χίλμπροου, Τεμπίσα, Πριμρόουζ, Αϊβορι Παρκ και Τοκόζα.
Η αστυνομία χρησιμοποίησε τεράστιες ποσότητες άσφαιρων πυρών, για να διαλύσει ένα πλήθος περίπου 700 ανθρώπων, οι οποίοι εξωθούσαν τους ξένους να εγκαταλείψουν τον αυτοσχέδιο καταυλισμό Ραμαφόζα, έξω από το Γιοχάνεσμπουργκ, όπως μετέδωσε το Ρόιτερς, την περασμένη Τρίτη. Πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα στον καταυλισμό.
Ωστόσο, ο αριθμός των νεκρών δεν δίνει παρά μια υπόνοια των επακόλουθων. Χιλιάδες μετανάστες εκδιώχθηκαν από τα φτωχικά σπίτια τους. Συνωστίζονται σε αστυνομικά τμήματα και άλλα δημόσια κτίρια του Γιοχάνεσμπουργκ, ορισμένοι με ό,τι πρόλαβαν να πάρουν μαζί τους, πριν εισβάλλουν οι συμμορίες στα χαμόσπιτά τους, οι περισσότεροι μόνο με τα ρούχα, που φορούσαν όταν έφυγαν.
«Ηρθαν νύχτα και προσπάθησαν να μας σκοτώσουν, με ανθρώπους, που υποδείκνυαν «ποιος είναι ξένος και ποιος δεν είναι», λέει ο 28χρονος Τσαρλς Μάνικ, μετανάστης από τη Μοζαμβίκη.

Η συνέχεια στην Καθημερινή

Απολογείται για τα επεισόδια η κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής

Οι αρχές της Νότιας Αφρικής εξέφρασαν χθες Παρασκευή για πρώτη φορά δημόσια τη λύπη τους και ζήτησαν συγγνώμη για το κύμα βίας εναντίον μεταναστών που έχει στοιχίσει τις ζωές τουλάχιστον 42 ανθρώπων και έχει οδηγήσει στον εκτοπισμό 17.000 άλλων, καθώς οι ταραχές επεκτείνονταν και σημειώνονταν σποραδικά επεισόδια στις επτά από τις εννέα επαρχίες της χώρας.
«Ανησυχούμε πολύ και ζητούμε συγγνώμη για όλα τα προβλήματα που προκάλεσαν τα συμβάντα», δήλωσε ο αντιπρόεδρος Φουμζίλε Μλάμπο-Νγκσούκα στην διάρκεια επίσκεψής του στη Νιγηρία.
Αν και η βία στο Γιοχάνεσμπουργκ εμφανιζόταν να ελέγχεται από την αστυνομία και τις ένοπλες δυνάμεις, η αστυνομία ανέφερε επιθέσεις για πρώτη φορά στο Κέηπ Τάουν και αλλού.
Οι αρχηγοί κρατών που μετείχαν σε σύνοδο κορυφής της Αφρικανικής Ένωσης (ΑΕ) στην Τανζανία «εξέφρασαν σοκ» για τα επεισόδια, που κατά αναθεωρημένες εκτιμήσεις της αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες οδήγησε στον εκτοπισμό 17.000 ανθρώπων.
Η έκρηξη ξενοφοβικής βίας άρχισε στο Κέηπ Τάουν στην διάρκεια δημόσιας εκδήλωσης για τον κίνδυνο της ξενοφοβίας στην παραγκούπολη Ντου Νουν, που αμαυρώθηκε από επεισόδια το απόγευμα της Πέμπτης.
«Ομάδες από το πλήθος άρχισαν να λεηλατούν καταστήματα που ανήκαν σε πολίτες από τη Ζιμπάμπουε και άλλους ξένους», είπε ο εκπρόσωπος της αστυνομίας της πόλης Μπίλυ Τζόουνς, προσθέτοντας ότι 500 άνθρωποι προσέφυγαν σε κοινοτικά κτήρια για προστασία και 15 ύποπτοι συνελήφθησαν.
Η αστυνομία ανέφερε σποραδικά επεισόδια στην Ντέρμπαν, στην περιοχή ΚουαΖούλου Νατάλ, όπου ένας ξένος τραυματίσθηκε από πυρά, και στη Βορειοδυτική επαρχία, όπου δυο Πακιστανοί έπεσαν θύματα μαχαιρώματος. Για πρώτη φορά σημειώθηκαν επεισόδια και στη βορειότερη νοτιοαφρικανική επαρχία Λιμπόπο, όπου ένας άνδρας από την Μοζαμβίκη μαχαιρώθηκε και 11 άνθρωποι τραυματίσθηκαν.

Η συνέχεια στην Καθημερινή

Επέκταση των ξενοφοβικών επιθέσεων στο Κέιπ Τάουν

Οι ξενοφοβικές επιθέσεις των τελευταίων δώδεκα ημερών στις παραγκουπόλεις της Νότιας Αφρικής επεκτάθηκαν σήμερα για πρώτη φορά στην περιοχή του Κέιπ Τάουν, ανακοίνωσε η αστυνομία
Μία συγκέντρωση στην παραγκούπολη του Ντι Νουν, που βρίσκεται σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από το Κέιπ Τάουν εξετράπη σε βίαια επεισόδια, σύμφωνα με εκπρόσωπο της τοπικής αστυνομίας. «Ομάδες από το πλήθος άρχισαν να λεηλατούν καταστήματα που ανήκουν σε μετανάστες από τη Ζιμπάπουε και άλλους ξένους. «Ορισμένα άτομα δέχθηκαν επίθεση, αλλά κυρίως λεηλατήθηκαν καταστήματα», είπε ο εκπρόσωπος.
Πεντακόσιοι μετανάστες έφυγαν από την παραγκούπολη και αναζήτησαν καταφύγιο σε κέντρα κοινωνικής μέριμνας, διευκρίνισε η αστυνομία.
Τουλάχιστον 42 άνθρωποι σκοτώθηκαν, εκατοντάδες έχουν τραυματισθεί και άλλοι 16.000 έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους από την έναρξη των ξενοφοβικών επιθέσεων στις 11 Μαΐου στο Γιοχάνεσμπουργκ.
Η αστυνομία έχει προβεί σε 500 συλλήψεις.

Από την Καθημερινή

Μαύρος ρατσισμός

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Μετανάστευσης του Αφρικανικού Νότου, η Νότια Αφρική, η Μποτσουάνα και η Ναμίμπια είναι οι πιο ξενοφοβικές χώρες στον κόσμο. Και ο λαός με τα σκληρότερα αισθήματα απέναντι στους μετανάστες είναι οι Νοτιοαφρικανοί.
Την αποκαλούν «μέθοδο του περιδέραιου». Και συνίσταται στο να περνάς από τον λαιμό του θύματος ένα λάστιχο γεμάτο με πετρέλαιο και να του βάζεις φωτιά. Την εποχή του απαρτχάιντ, μαύροι εξτρεμιστές χρησιμοποιούσαν αυτή την τεχνική για να τιμωρήσουν τους συνεργάτες τού καθεστώτος. Τώρα, τη χρησιμοποιούν για να εκδικηθούν τους πρόσφυγες από τη Ζιμπάμπουε που κλέβουν τις δουλειές από τους ντόπιους. «Λυπάμαι που σκοτώθηκαν άνθρωποι» λέει ένας νεαρός που μένει στο Κλίβελαντ, ένα νότιο προάστιο του Γιοχάνεσμπουργκ. «Αλλά έπρεπε να φύγουν. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να παίρνουν τις δουλειές μας. Ας πάνε πίσω στη Ζιμπάμπουε να λύσουν εκεί τα προβλήματά τους, αντί να τα μεταφέρουν εδώ. Αρκετούς μπελάδες έχουμε». Η άμεση αιτία των ταραχών της τελευταίας εβδομάδας, από την οποία έχουν βρει τον θάνατο 24 άνθρωποι, είναι η απελπισία πολλών φτωχών Νοτιοαφρικανών που ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες. Οι ανισότητες στη χώρα αυτή είναι οι μεγαλύτερες στον κόσμο. Από αυτή την άποψη, οι μαύροι που επιτίθενται σε μαύρους στο Γιοχάνεσμπουργκ δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τους λευκούς που επιτίθενται σε σκούρους στα περίχωρα της Νάπολι. Αλλά αυτό είναι ένα μέρος μόνο της εικόνας. Ο «μαύρος ρατσισμός» υπήρχε ήδη από την εποχή της αποικιοκρατίας και με το απαρτχάιντ οξύνθηκε ακόμη περισσότερο. Όπως γράφει στην Γκάρντιαν ο Σον Τζέικομπς, συγγραφέας του βιβλίου «Ο κόσμος του Τάμπο Μπέκι», οι προοδευτικοί νόμοι που έχουν ψηφιστεί για τη σεξουαλικότητα, τη θανατική ποινή ή τη μετανάστευση ήταν πρωτοβουλία μιας μικρής μειοψηφίας της πολιτικής τάξης. Ο λαός της Νότιας Αφρικής είναι συντηρητικός και, από κοινωνική άποψη, δεξιός, το αποδεικνύουν όλες οι έρευνες. Τα ξενοφοβικά αισθήματα είναι υψηλά παρά τη σχετικά μικρή επαφή με ανθρώπους από άλλες χώρες. Η κυβέρνηση δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το πώς μπορεί να απαντήσει σε αυτές τις ακρότητες, λέει στη Ρεπούμπλικα ο γνωστός συγγραφέας Αντρέ Μπρινκ («Κοιτάζοντας στο σκοτάδι», «Η άλλη πλευρά της σιωπής», Εκδ. Χατζηνικολή). Υπάρχει ένα είδος συλλογικής υστερίας, που μεταδίδεται σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού. Η αστυνομία δεν μπορεί να κάνει τίποτα, οι δυνάμεις της τάξης είναι διεφθαρμένες, οι λίγοι εγκληματίες που συλλαμβάνονται αφήνονται αμέσως ελεύθεροι. Η κατάσταση δεν μπορεί παρά να επιδεινωθεί. Αλλά ο Μπρινκ είναι αισιόδοξος. Ο γιος του έζησε επτά χρόνια στην Καραϊβική και τώρα θέλει να γυρίσει πίσω επειδή η εγκληματικότητα εκεί είναι πολύ μεγάλη. Στους δρόμους της Νότιας Αφρικής συναντά κανείς καθημερινά εξαιρετικούς ανθρώπους, αργά ή γρήγορα οι άνθρωποι αυτοί θα αναλάβουν την εξουσία, άλλη λύση δεν υπάρχει. Ή μάλλον υπάρχει, και λέγεται Κόλαση.

Από Τα Νέα