Θαύμα ή απάτη;

Παρακολουθείστε την "πτήση" ενός αφρικανού σαμανού

Επείγον: η Αφρική ασθενεί

Λένε ότι «η αλήθεια της Αφρικής» είναι τόσο πολύπλοκη ώστε δεν μπορείς να την καταλάβεις γιατί κανείς δεν μπορεί να την εκφράσει. Μια ολόκληρη ήπειρος μαζεύει τις αντοχές της, νοσεί και την ίδια ώρα βλέπει τα παιδιά της, που θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν, να την εγκαταλείπουν με την πρώτη ευκαιρία, με εισιτήρια χωρίς επιστροφή. Ξέρει τι φταίει. Ξέρει τι πηγαίνει στραβά. Κι όμως ακόμη και το να γνωρίζεις την αλήθεια δεν είναι πάντα αρκετό!

Ακούγεται παράλογο έως εξωφρενικό, αλλά κρύβει μια σκληρή αλήθεια: σε μια χώρα πέντε εκατομμυρίων κατοίκων, με το μεγαλύτερο ποσοστό παιδικής θνησιμότητας, στον κόσμο υπάρχουν μόλις 8 παιδίατροι. Οπως χαρακτηριστικά γράφει άρθρο της εφημερίδας «Repubblica», όταν ο Σόκου Κάμπια διορίστηκε υπουργός Υγείας, δεν μπορούσε να πιστέψει την κατάσταση που επικρατούσε. Κι αν η Σιέρα Λεόνε δεν βρισκόταν σε πραγματικά δραματική κατάσταση, η εικόνα αυτή θα έμοιαζε στημένη κωμωδία. Τα στοιχεία είναι αφοπλιστικά: 78 γιατροί παθολόγοι, 5 μαίες, 8 χειρουργοί και μία ψυχίατρος συνιστούσαν το σύνολο του ιατρικού δυναμικού που διέθετε η χώρα.Ψηλός και κομψός, με λευκά μαλλιά, ειδικευμένος στη νεφρολογία κι ο ίδιος, «ξέφυγε» από τη σκληρή πραγματικότητα της χώρας του όταν ήταν νέος. Σπούδασε στη Βρετανία κι ύστερα δούλεψε για δεκαπέντε χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επέστρεψε πριν από δύο χρόνια για να δώσει ένα χέρι βοηθείας στη χώρα του. Είναι όμως ένας από τους λίγους Αφρικανούς επιστήμονες που πήραν με αποφασιστικότητα τον δρόμο της επιστροφής.Οι Αφρικανοί γιατροί που φεύγουν κάποια στιγμή στη Δύση, κάνουν συνήθως ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, σε ένα ποσοστό που κυμαίνεται από 20% και φτάνει μέχρι και 80% σε κάποιες χώρες. Εξηγήσεις υπάρχουν άφθονες: οι πόλεμοι, η έλλειψη μέσων και υποδομών, η έλλειψη υψηλού επιπέδου ακαδημαϊκής κατάρτισης και δη όσον αφορά τις μεταπτυχιακές σπουδές. Μια επιπλέον λεπτομέρεια; Οι μισθοί δεν ξεπερνούν τα 60 δολάρια τον μήνα. Ετσι, όχι χωρίς λόγο, η ήπειρος που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη γιατρών, έχει λιγότερους από... λίγους.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Μαύρος ρατσισμός

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Μετανάστευσης του Αφρικανικού Νότου, η Νότια Αφρική, η Μποτσουάνα και η Ναμίμπια είναι οι πιο ξενοφοβικές χώρες στον κόσμο. Και ο λαός με τα σκληρότερα αισθήματα απέναντι στους μετανάστες είναι οι Νοτιοαφρικανοί.
Την αποκαλούν «μέθοδο του περιδέραιου». Και συνίσταται στο να περνάς από τον λαιμό του θύματος ένα λάστιχο γεμάτο με πετρέλαιο και να του βάζεις φωτιά. Την εποχή του απαρτχάιντ, μαύροι εξτρεμιστές χρησιμοποιούσαν αυτή την τεχνική για να τιμωρήσουν τους συνεργάτες τού καθεστώτος. Τώρα, τη χρησιμοποιούν για να εκδικηθούν τους πρόσφυγες από τη Ζιμπάμπουε που κλέβουν τις δουλειές από τους ντόπιους. «Λυπάμαι που σκοτώθηκαν άνθρωποι» λέει ένας νεαρός που μένει στο Κλίβελαντ, ένα νότιο προάστιο του Γιοχάνεσμπουργκ. «Αλλά έπρεπε να φύγουν. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να παίρνουν τις δουλειές μας. Ας πάνε πίσω στη Ζιμπάμπουε να λύσουν εκεί τα προβλήματά τους, αντί να τα μεταφέρουν εδώ. Αρκετούς μπελάδες έχουμε». Η άμεση αιτία των ταραχών της τελευταίας εβδομάδας, από την οποία έχουν βρει τον θάνατο 24 άνθρωποι, είναι η απελπισία πολλών φτωχών Νοτιοαφρικανών που ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες. Οι ανισότητες στη χώρα αυτή είναι οι μεγαλύτερες στον κόσμο. Από αυτή την άποψη, οι μαύροι που επιτίθενται σε μαύρους στο Γιοχάνεσμπουργκ δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τους λευκούς που επιτίθενται σε σκούρους στα περίχωρα της Νάπολι. Αλλά αυτό είναι ένα μέρος μόνο της εικόνας. Ο «μαύρος ρατσισμός» υπήρχε ήδη από την εποχή της αποικιοκρατίας και με το απαρτχάιντ οξύνθηκε ακόμη περισσότερο. Όπως γράφει στην Γκάρντιαν ο Σον Τζέικομπς, συγγραφέας του βιβλίου «Ο κόσμος του Τάμπο Μπέκι», οι προοδευτικοί νόμοι που έχουν ψηφιστεί για τη σεξουαλικότητα, τη θανατική ποινή ή τη μετανάστευση ήταν πρωτοβουλία μιας μικρής μειοψηφίας της πολιτικής τάξης. Ο λαός της Νότιας Αφρικής είναι συντηρητικός και, από κοινωνική άποψη, δεξιός, το αποδεικνύουν όλες οι έρευνες. Τα ξενοφοβικά αισθήματα είναι υψηλά παρά τη σχετικά μικρή επαφή με ανθρώπους από άλλες χώρες. Η κυβέρνηση δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το πώς μπορεί να απαντήσει σε αυτές τις ακρότητες, λέει στη Ρεπούμπλικα ο γνωστός συγγραφέας Αντρέ Μπρινκ («Κοιτάζοντας στο σκοτάδι», «Η άλλη πλευρά της σιωπής», Εκδ. Χατζηνικολή). Υπάρχει ένα είδος συλλογικής υστερίας, που μεταδίδεται σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού. Η αστυνομία δεν μπορεί να κάνει τίποτα, οι δυνάμεις της τάξης είναι διεφθαρμένες, οι λίγοι εγκληματίες που συλλαμβάνονται αφήνονται αμέσως ελεύθεροι. Η κατάσταση δεν μπορεί παρά να επιδεινωθεί. Αλλά ο Μπρινκ είναι αισιόδοξος. Ο γιος του έζησε επτά χρόνια στην Καραϊβική και τώρα θέλει να γυρίσει πίσω επειδή η εγκληματικότητα εκεί είναι πολύ μεγάλη. Στους δρόμους της Νότιας Αφρικής συναντά κανείς καθημερινά εξαιρετικούς ανθρώπους, αργά ή γρήγορα οι άνθρωποι αυτοί θα αναλάβουν την εξουσία, άλλη λύση δεν υπάρχει. Ή μάλλον υπάρχει, και λέγεται Κόλαση.

Από Τα Νέα

Bassekou Kouyate & Ngoni Ba: Segu Blue

Ο Bassekou γεννήθηκε στο χωριό Garana, 60 χιλιόμετρα μακριά από τη μικρή πόλη Segu στις όχθες του ποταμού Νείλου. Μεγαλώνοντας σε οικογένεια παραδοσιακών μουσικών, αφού η μητέρα του ήταν τραγουδίστρια και ο πατέρας και τα αδέλφια του έπαιζαν το αφρικανικό όργανο ngoni (λαουτοειδές που ο ήχος του μοιάζει με ούτι) και που έχει τις ρίζες του στην κουλτούρα των ποιητών Griot ( λαϊκοί ποιητές) που εμφανίστηκαν γύρω στο 13ον αιώνα στη Δυτική Αφρική, φυσιολογικά ο Bassekou σήμερα θεωρείται ένας από τους καλύτερους παίκτες του οργάνου αυτού. Ήδη, οι μουσικοί αναλυτές θεωρούν ότι σύντομα το ngoni θα γίνει δημοφιλές στη Δύση εξαιτίας του Bassekou, όπως έγινε γνωστή η αφρικανική άρπα kora από τον Toumani Diabate. Στα 19 του χρόνια, ο Bassekou πηγαίνει στην πρωτεύουσα του Μάλι Bamako και συνεργάζεται με τον τότε νεαρό Toumani Diabate και με πολλούς Αφρικανούς μουσικούς όπως τους Taj Mahal, Ali Farka Toure κ.ά. Στη συνέχεια μαζί με τη γυναίκα του, την τραγουδίστρια Ami Sacko, έπαιζαν σε διάφορες εκδηλώσεις και έγιναν αρκετά δημοφιλείς, ώστε να προχωρήσει στην ίδρυση του πρώτου κουαρτέτου ngoni στο Μαλί, τους Ngoni ba. Το Segu Blue είναι το πρώτο τους άλμπουμ και είναι ένα εκπληκτικό κράμα από μελωδίες, ρυθμούς, μαγευτικούς ήχους, αρμονικά χορωδιακά από γυναικείες και ανδρικές φωνές που στο σύνολό τους σμίγουν την αφρικανική μουσική παράδοση με την αίσθηση μιας μπάντας που παίζει μπλουζ, αφού και η μουσική που παίζουν βασίζεται πάνω στις πεντατονικές κλίμακες. Όπως μας πληροφορεί η μπάντα -καθότι δεν γνωρίζομε αφρικανικά- τα τραγούδια διηγούνται θρύλους και ιστορίες γύρω από την τελευταία προ-αποικιακή αυτοκρατορία των Bambara που ιδρύθηκε από τον Bitsn Mamary Coulibaly το 1712. Την πολύ καλή παραγωγή του Segu Blue έκανε ο Lucy Duran.

Από την εφημερίδα Πολίτης

Για μουσική και βίντεο κλιπς επισκεφθείτε τη σελίδα του Μπασέκου στο My Space

Τα όμορφα πρόσωπα της Αφρικής

Σήμερα είπα να κλέψω καμιά δεκαριά φωτογραφίες από το Γούγλη για να σας χαρίσω μερικά από τα πρόσωπα της αγαπημένης Αφρικής

Ντροπαλό χαμόγελο
Χορεύοντας με πάθος
Δουλεύοντας σκληρά
Με χαμόγελο πλατύ
Μάτια που λάμπουν
Πολύχρωμη ομορφιά
Το σύγχρονο πρόσωπο
Κοιτώντας το φακό με απορία
Τα παιδιά
Ο περιπατητής

Different colors, one people

Για μένα ο Lucky Dube είναι ο καλύτερος μουσικός της ρέγγε στις μέρες μας, και όχι μόνο. Πολύ ανώτερος κι από τον αιώνια "μοδάτο" Μπομπ Μάρλεϊ.

Μόλις μπορέσουμε θα κάνουμε ένα αφιέρωμα σ' αυτόν και τη μουσική του.

Προς το παρόν αρκεστείτε σ' ένα τραγούδι:

Different colors, one people

Μια νότα αισιοδοξίας!

Ο Χάμερ Σιμουίνγκα άλλαξε τη ζωή 2.000 οικογενειών στη Ζάμπια δημιουργώντας συνεταιρισμούς που χορηγούν πιστώσεις στους αγρότες, διδάσκοντας στους χωρικούς την οικολογική γεωργία και δίνοντάς τους συμβουλές σε οικονομικά ζητήματα.
Το Μάιο, ο 45χρονος αυτός αγρονόμος τιμήθηκε για τη δράση του με το βραβείο Γκόλντμαν για το Περιβάλλον, τη σημαντικότερη διάκριση στον περιβαλλοντικό τομέα. Στα 13 χρόνια της δουλειάς του, στην Μπίκα της Βορειοανατολικής Ζάμπιας, πάνω τον οδικό άξονα που συνδέει το Κεϊπτάουν με το Κάιρο, κατάφερε να κάνει τους τοπικούς πληθυσμούς να κατανοήσουν ότι το να σκοτώνουν τα άγρια ζώα δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να κερδίζουν τα προς το ζην. Η ιστορία αρχίζει το 1986, όταν ο Μαρκ και η Ντίλια Όουενς, δύο Αμερικανοί ζωολόγοι, έφτασαν στην περιοχή Λουάνγκουα της Ζάμπιας για να μελετήσουν της συμπεριφορά των λιονταριών. Σχεδόν κάθε νύχτα, άκουγαν τους λαθροθήρες να πυροβολούν ελέφαντες. «Σκότωναν 1.000 ελέφαντες τον χρόνο», λέει η κ. Όουενς στους «Νιου Γιορκ Τάιμς. «Δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε να μελετάμε τα λιοντάρια σε τέτοιες συνθήκες»...

Η συνέχεια στα Νέα...