Αφρικανική γη σε δυτικές εταιρείες

Επιδρομή «επενδυτών γης» εκτυλίσσεται στην Αφρική τα τελευταία χρόνια, γεννώντας μια άλλης κλίμακας τραγωδία στη μαύρη ήπειρο.

Πρόκειται για τις ίδιες πολυεθνικές -ή τις θυγατρικές τους- που είναι υπεύθυνες για το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, και που τώρα, ως αγοραστές γης στην Αφρική, προκαλούν περιβαλλοντικές, οικονομικές και εθνικές κρίσεις στην πολύπαθη ήπειρο. Μόνο το 2009 αγοράστηκαν ή νοικιάστηκαν σε διάφορες αφρικανικές χώρες εκτάσεις συνολικής επιφάνειας 60 εκατομμυρίων εκταρίων, δηλαδή επιφάνειας ίσης με την έκταση της Γαλλίας. Το «φαινόμενο» αυτό τράβηξε την προσοχή του Ινστιτούτου Οκλαντ, ενός ανεξάρτητου think tank, που ξεκίνησε μια λεπτομερή έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας αναρτήθηκαν στον ιστότοπό του (http://media.oaklandinstitute.org/) και είναι άκρως διαφωτιστικά και ανησυχητικά.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Η Τουρκία εισβάλλει στην Αφρική

Απογοητευμένη από τις υπεκφυγές της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που διαρκώς αναβάλλει την ένταξή της, η Αγκυρα επαναπροσδιορίζει τη διπλωματία της στρεφόμενη προς την Αφρική. Επιπλέον, η εξασθένηση των αγορών της Δύσης ωθεί τις τουρκικές επιχειρήσεις να εργαστούν στα νότια της Σαχάρας. Μέσα σε δέκα χρόνια, τριπλασιάστηκαν οι εμπορικές συναλλαγές, ενώ ενδυναμώθηκαν οι δεσμοί με τις πρωτεύουσες της Μαύρης Ηπείρου.
Ο επιχειρηματικός κόσμος της Τουρκίας στρέφει πλέον το βλέμμα του προς την Αφρική, κι όπως διαπιστώνει με ενθουσιασμό ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων Τουρκίας (Tuskon), τα αιτήματα για παροχή συμβουλών με στόχο τη διείσδυση στην αφρικανική αγορά δεν παύουν να πολλαπλασιάζονται. «Καθημερινά δεχόμαστε δεκάδες μηνύματα που μας ζητούν πληροφορίες για την αφρικανική ήπειρο». Η Tuskon, που ιδρύθηκε το 2005, συνενώνει περί τις τριάντα χιλιάδες εταιρείες και τις εκατόν πενήντα τοπικές εμπορικές οργανώσεις. Ο οργανισμός αποτελεί την καινούρια επιχειρηματική βιτρίνα μιας χώρας με εβδομήντα πέντε εκατομμύρια κατοίκους και δέκατης έβδομης παγκόσμιας δύναμης(2). Οι είκοσι πιο σημαντικές μητροπολιτικές περιοχές της Τουρκίας, όπως η Κωνσταντινούπολη, αλλά και οι μεγάλες πόλεις της κεντρικής Ανατολίας, όπως η Καισάρεια (Kayseri), το Ικόνιο (Konya) και η Εδεσσα (Gaziantep), πραγματοποιούν σήμερα ετήσιο εξαγωγικό κύκλο εργασιών που υπερβαίνει το 1 δισεκατομμύριο δολάρια.

Η συνέχεια εδώ

Επιχειρηματικός ακτιβισμός

«Οταν ξέσπασε η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση, η Αφρική αποτέλεσε σανίδα σωτηρίας για την Τουρκία. 
Σήμερα, είναι η σειρά της Λατινικής Αμερικής, καθώς και της Νότιας και Νοτιοανατολικής Ασίας, να βοηθήσει την Τουρκία να διασχίσει με ασφάλεια το κενό αέρος που προκλήθηκε από τις εξεγέρσεις του αραβικού κόσμου», δηλώνει ο Ριζανούρ Μεράλ. Κατ' ουσίαν, αυτό είναι εφικτό διαμέσου της Tuskon, της Συνομοσπονδίας Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων Τουρκίας, της οποίας είναι πρόεδρος και ιδρυτής.
Η επιτυχία της βασίζεται στους εμπορικούς δεσμούς που η Tuskon ανέπτυξε στο όνομα των τούρκων εργοδοτών από την ίδρυσή της το 2005. Εγκατεστημένη κυρίως στην Ανατολία, η ένωση αριθμεί 29.000 εταιρείες-μέλη, ως επί το πλείστον μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ), αν και υπάγονται σε αυτήν και εκατό από τις πεντακόσιες μεγαλύτερες τουρκικές επιχειρήσεις.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Η Αφρική στα νύχια των πανεπιστηµίων

Το Χάρβαρντ και άλλα µεγάλα αµερικανικά πανεπιστήµια χρησιµοποιούν ιδιωτικά επενδυτικά κερδοσκοπικά κεφάλαια (hedge funds) από τη Βρετανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες προκειµένου να αγοράσουν ή να ενοικιάσουν τεράστιες περιοχές εύφορης αφρικανικής γης. Ορισµένες από τις συµφωνίες αυτές καταλήγουν στο να εκδιώκονται πολλές χιλιάδες άνθρωποι από τα µέρη όπου ζουν, σύµφωνα µε νέα έρευνα.

Οι ερευνητές του Ινστιτούτου του Οκλαντ κατέληξαν στο συµπέρασµα ότι οι επενδυτές επωφελούνται από «αρπαγές εδαφών» και συχνά δεν υλοποιούν τις υποσχέσεις τους για δηµιουργία θέσεων εργασίας και οικονοµική ανάπτυξη, ενώ δεν αποκλείεται να προκαλούν περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήµατα σε µερικές από τις πιο φτωχές χώρες του κόσµου. Οπως γράφει η εφηµερίδα «Guardian», η νέα έρευνα για απόκτηση γαιών σε επτά αφρικανικές χώρες δείχνει ότι το Χάρβαρντ, το Βάντερµπιλντ και πολλά άλλα αµερικανικά πανεπιστήµια που δέχονται πολύ µεγάλες δωρεές, έχουν επενδύσει σηµαντικά ποσά σε αφρικανική γη τα τελευταία χρόνια. Πολλά από τα χρήµατα λέγεται ότι διακινούνται µέσω της επενδυτικής εταιρείας Emergent , που έχει έδρα το Λονδίνο και χειρίζεται ένα από τα µεγαλύτερα επενδυτικά κεφάλαια για απόκτηση γης στην Αφρική, µε επικεφαλής πρώην στελέχη της JP Morgan και της Goldman Sachs.

Η συνέχεια στα Νέα

Τα 150 δισ. δολάρια θα φθάσουν οι ξένες επενδύσεις στην Αφρική το 2015

Η διεθνής λογιστική εταιρία αναφέρει στην έκθεσή της, με τίτλο «Ηλθε η Ωρα της Αφρικής», ότι οι άμεσες ξένες επενδύσεις (FDI) στην αφρικανική ήπειρο αναμένεται να φθάσουν τα 150 δισ. δολάρια μέχρι το 2015, από 84 δισ. το 2010, χάρη στα φιλόδοξα αναπτυξιακά προγράμματα που έχουν ανακοινωθεί.
Η Ernst & Young συμβουλεύθηκε 562 στελέχη πολυεθνικών επιχειρήσεων, σχετικά με το που θα ήθελαν να επενδύσουν την ερχόμενη δεκαετία, για να λάβουν την απάντηση από 62% από αυτούς ότι σκέφτονται να επενδύσουν στην Αφρική, ενώ 19% από τους ερωτηθέντες επιβεβαίωσαν ότι έχουν ήδη επενδύσει στην αφρικανική ήπειρο. Η έκθεση εκτιμά ότι μόνο η Ασία ξεπερνά την Αφρική ως αγαπημένος προορισμός επενδυτών.
«Αν και τα αφρικανικά προβλήματα έχουν καταγραφεί λεπτομερώς, αρχίζει να επικρατεί η άποψη ότι η ήπειρος σημειώνει σημαντικές προόδους σε ό,τι αφορά το επενδυτικό κλίμα, αλλά και την πολιτική και τις κοινωνικές εξελίξεις», αναφέρει η έκθεση της Ernst & Young. Η εταιρία προβλέπει ότι ο συνολικός ΑΕΠ της αφρικανικής ηπείρου θα φθάσει τα 2,6 τρισ. δολάρια το 2020, από 1,6 τρισ. το 2008.
Οι σημαντικότεροι τομείς που «συγκινούν» τους επενδυτές είναι εκείνοι των καταναλωτικών προϊόντων, των κατασκευών, των τηλεπικοινωνιών, αλλά και της εξόρυξης μεταλλευμάτων.

Από την Καθημερινή

Ο ποταμός Κονγκό «αναζητεί» επενδυτές

Με ένα υπέδαφος που ξεχειλίζει από μεταλλεύματα κι έναν ποταμό ικανό να υδροδοτήσει κολοσσιαία υδροηλεκτρικά φράγματα, εντούτοις με άδεια κρατικά ταμεία και συνεχείς διακοπές ρεύματος, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό ενσαρκώνει το αφρικανικό παράδοξο. Για να καρπωθεί τον πλούτο της, η αφρικανική ήπειρος χρειάζεται υποδομές, κυρίως ενεργειακής φύσης. Με αντάλλαγμα πρώτες ύλες, η Κίνα κατασκευάζει εγκαταστάσεις. Οι ντόπιοι πληθυσμοί θα επωφεληθούν άραγε;

Κινσάσα, 29 Οκτωβρίου 2010, υπουργείο Επικοινωνίας. Εχουν περάσει σχεδόν τρεις ώρες και η άδεια για το ρεπορτάζ ακόμη να εκτυπωθεί. Ελλείψει κλιματισμού, μία χαύνωση χωρίς γοητεία καταλαμβάνει τον προθάλαμο του γραφείου. Διακοπή ρεύματος. Στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (ΛΔΚ), το ρεύμα δεν είναι ούτε συνεχές, ούτε εναλλασσόμενο. Είναι διακοπτόμενο. «Πρέπει να περιμένουμε την επιστροφή του υπουργού, είναι ο μόνος που μπορεί να αποφασίσει αν θα θέσουμε σε λειτουργία την ηλεκτρογεννήτρια. Με την Εθνική Εταιρεία Ηλεκτρισμού (SNEL) ποτέ δεν ξέρουμε πότε θα αποκατασταθεί η ηλεκτροδότηση». Μπροστά στις συνεχείς απορρίψεις φορτίων, οι κουρασμένοι κινητήρες των γεννητριών ασθμαίνουν απ' το πρωί ώς το βράδυ.

Η ΛΔΚ δεν αποτελεί μοναδική περίπτωση. Τον Απρίλιο του 2008, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου (1). Στις περισσότερες χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, η ανεπάρκεια υποδομών που σχετίζονται με την ενέργεια, τις μεταφορές, το νερό καθώς και με τις τεχνολογίες των πληροφοριών και των επικοινωνιών (ΤΠΕ), μπορεί να επιφέρει μείωση της παραγωγικότητας κατά 30% - 60% κι επίσης να προκαλέσει υπαναχώρηση της ανάπτυξης κατά δύο μονάδες. Για να κατασκευαστούν όμως καινούριες εγκαταστάσεις και να αποκατασταθούν και αξιοποιηθούν οι υπάρχουσες, θα χρειάζονταν 93 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο από το 2006 έως το 2015, ήτοι το 15% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) του νοτίως της ερήμου Σαχάρας τμήματος της ηπείρου (2).

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Οι αφρικανοί... θα τους σώσουν!

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, που διεξήχθη τον Ιούνιο και τον Ιούλιο στη Νότια Αφρική, έδωσε το έναυσμα για πληθώρα άρθρων που εξυμνούσαν τη Μαύρη Ηπειρο ως το νέο Ελντοράντο των δυτικών εταιρειών που βρίσκονται σε διαρκή αναζήτηση αγορών. Ομως, προσοχή στις ψευδαισθήσεις: σε πολλές αφρικανικές χώρες, η αύξηση των ανισοτήτων υποδηλώνει ότι η σταθερότητα δεν θα επιτευχθεί χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη.

Μέσα σε μία δεκαετία, η ρητορική των οικονομικών εφημερίδων για τους Αφρικανούς άλλαξε τελείως. Ορισμένα έντυπα, μάλιστα, πέρασαν από την αφρο-απαισιοδοξία του τέλους του αιώνα σε μια μακάρια αφρο-αισιοδοξία. Στην αρχή, η ανακάλυψη μιας «κρυφής αγοράς» στην Αφρική αποτέλεσε, γύρω στο 2000, το αντικείμενο του ενδιαφέροντος εξειδικευμένων οικονομικών περιοδικών. Την περίοδο που η Κίνα άρχισε να διεισδύει στις σφαίρες επιρροής των παραδοσιακών αποικιοκρατικών δυνάμεων (και οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκινούσαν ένα νέο σαφάρι στην Αφρική), ο αγγλοσαξονικός τύπος ακολούθησε το ρεύμα.

Από το 2008 και τις πρώτες εκδηλώσεις της κρίσης στις παραδοσιακές αγορές τους, οι γαλλικοί επιχειρηματικοί κύκλοι, με τη συνοδεία των φερεφώνων τους στο χώρο της ενημέρωσης, ξεχύθηκαν, με τη σειρά τους, στις χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής που δεν ανήκουν στη σφαίρα επιρροής της «γαλλικής Αφρικής» (Francafrique -έκφραση που υποδηλώνει τα δίκτυα επιρροής της Γαλλίας στις αφρικανικές πρώην αποικίες της): Κένυα, Γκάνα, Νότια Αφρική, Νιγηρία, Μοζαμβίκη, Ανγκόλα...

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Η κινέζικη Αφρική

Ούτε κανονιοφόροι, ούτε στρατοί, ούτε παπάδες. Αθόρυβα και μεθοδικά, οι κινέζικες επιχειρήσεις αντλούν πολύτιμες πρώτες ύλες από τη Μαύρη Ηπειρο για να γεμίζουν τα διψασμένα ρεζερβουάρ της ιλιγγιώδους ανάπτυξης του ασιατικού γίγαντα. Οι ντόπιες ελίτ τούς υποδέχονται ως σωτήρες-επενδυτές· οι εργαζόμενοι, ως σκληρά αφεντικά. Οι Κινέζοι, πάντως, έχουν τον τρόπο τους. Δεν οργανώνουν φιλανθρωπικές συναυλίες για τους πεινασμένους. Δεν χαρίζουν λεφτά, δεν νοιάζονται για τη διαφθορά. Με τα γουάν τους επενδύουν στην Αφρική μαζικά, την εκμεταλλεύονται συστηματικά και ονειρεύονται την οικονομική επέκτασή τους και στις άλλες ηπείρους. Η μεγάλη πορεία της Κίνας προς το μέλλον περνά από την Αφρική. Κανείς δεν ξέρει πού σταματά.

Νωπός είναι ακόμα στ' αφτιά ο ήχος της βουβουζέλας. Οσο όμως διαρκούσε το Μουντιάλ, πάνω στην αγωνία για την έκβαση των παιχνιδιών, ελάχιστοι πρόσεξαν μια σημαντική λεπτομέρεια: αυτές οι χαρακτηριστικές νοτιοαφρικάνικες καραμούζες στην «ούγια» έγραφαν «made in China». Τουλάχιστον οι εννέα στις δέκα. Και η βουβουζέλα δεν αποτελεί παρά ένα απειροελάχιστο παράδειγμα αφροσινικής συνεργασίας. Αλλο, πολύ πιο εντυπωσιακό βρίσκεται βορειότερα, στο υπό κατασκευήν εθνικό στάδιο του Μαπούτου, πρωτεύουσας της Μοζαμβίκης, που θα φιλοξενήσει τους Παναφρικανικούς Αγώνες του 2011. Μια επιγραφή στα πορτογαλικά (επίσημη γλώσσα της χώρας) και στα κινέζικα στην είσοδο του εργοταξίου δίνει μια γενναία υπόσχεση για το μέλλον: «Αυτό το έργο θα ολοκληρωθεί με τη μεγαλύτερη δυνατή αρτιότητα για να δοξάσει την Κίνα».

Σε πολλά άλλα σημεία της Μαύρης Ηπείρου σημαντικά έργα υποδομής (λεωφόροι, σιδηροδρομικές γραμμές, σχολεία, νοσοκομεία, αθλητικές εγκαταστάσεις, εργοστάσια κ.ά.) φέρουν κινέζικη υπογραφή. Η παρουσία των Κινέζων στην Αφρική δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Το σημαντικότερο σ' αυτήν έργο υποδομής, μετά το φράγμα του Ασουάν, κατασκευάστηκε από Κινέζους: πρόκειται για την Ταζάρα, μια σιδηροδρομική γραμμή μήκους 2.000 χλμ. που συνδέει τη Ζάμπια με το λιμάνι Νταρ ες Σαλάμ, πρωτεύουσα της Τανζανίας. Εγινε για να μεταφερθεί ο χαλκός της χώρας στον Ινδικό Ωκεανό. Το έργο κατασκευάστηκε τη δεκαετία του '70, επί Μάο. Οι σύντροφοι πήγαν, έφτιαξαν και απήλθαν. Απουσίασαν για πολλά χρόνια και σήμερα επιστρέφουν με τις τσέπες γεμάτες λεφτά, πρόθυμοι να επισκευάσουν την Ταζάρα που βρίσκεται υπό διάλυση και να φτιάξουν ό,τι άλλο χρειαστεί.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Η Αφρική του Πεκίνου

Το 4ο Φόρουμ Αφρο-Κινεζικής Συνεργασίας (FOCAC) διεξήχθη στο Σαρμ Ελ-Σεΐχ της Αιγύπτου, τον Νοέμβριο του 2009.

Ενόψει της συνόδου, ο κινέζος πρόεδρος, Χου Ζιντάο, είχε πραγματοποιήσει, εννέα μήνες νωρίτερα, περιοδεία στο Μαλί, στη Σενεγάλη, στην Τανζανία και στα νησιά Μαυρικίου. Είχε, τότε, επιβεβαιώσει την προσήλωσή του στις αποφάσεις που είχαν ληφθεί στο Πεκίνο, το 2006.

Τη χρονιά εκείνη η Κίνα είχε δώσει μεγάλη σημασία στη διοργάνωση του 3ου FOCAC. Εφτασε, μάλιστα, στο σημείο να απαγορευθεί η κυκλοφορία στους οδικούς άξονες που συνέδεαν τα ξενοδοχεία των αντιπροσωπειών με τον τόπο της συνόδου. Η τελευταία, άλλωστε, είχε λάβει τη μορφή μιας μεγάλης οικογενειακής γιορτής, όπου ο αυτοανακηρυχθείς πατριάρχης Χου Ζιντάο είχε βάλει τους «αφρικανούς αδελφούς» του -όπως του άρεσε να αποκαλεί τους σαράντα οκτώ προσκεκλημένους ηγέτες- σε θέση ανάπαυσης πίσω του για την αναμνηστική φωτογραφία. Και καθώς στη μετά Μάο εποχή η «ιδεολογική αδελφοσύνη» έδωσε τη θέση της στην «οικονομική συνεργασία», τέθηκαν οι βάσεις για συνεργασίες προς «αμοιβαίο όφελος» και για την απόσβεση του χρέους των αφρικανικών χωρών.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Αγοράζουν την... Αφρική

Οι κυβερνήσεις της αφρικανικής ηπείρου έχουν ήδη παραχωρήσει, κάτω από πολύ αδιαφανείς συνθήκες, εκατομμύρια εκτάρια καλλιεργήσιμης γης. Με πρωτοβουλία πολυεθνικών εταιρειών διατροφής και ορισμένων κρατών, κυρίως της Μέσης Ανατολής και της Ασίας, μελετώνται διάφορα σχέδια, τα οποία, εάν τελικά υλοποιηθούν, θα βάλουν σε κίνδυνο τις κοινωνίες, τις φυσικές ισορροπίες και τη γεωργία της περιοχής.

Στις 18 και 19 Νοεμβρίου 2009, το συνεδριακό κέντρο Elizabeth ΙΙ στο Λονδίνο φιλοξενεί τη διάσκεψη δωρητών για τη Σιέρα Λεόνε. Στο βήμα, ο πρώην πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, του οποίου η οργάνωση (Africa Governance Initiative) είναι χορηγός της εκδήλωσης, παροτρύνει ενεργά τους συνέδρους να αγοράσουν αγροτικές εκτάσεις σε μια χώρα που, κατά την έκφρασή του, «διαθέτει εκατομμύρια εκτάρια καλλιεργήσιμης γης(1)». Εχοντας... παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό του, ο Μπλερ φαίνεται να ξεχνά τα εκατομμύρια των κατοίκων της Σιέρα Λεόνε που εξαρτώνται από τις σοδειές αυτών των εδαφών.

Πεπεισμένοι ότι θα αποκομίσουν σημαντικά κέρδη, πολλοί τραπεζικοί οργανισμοί, επενδυτικά ταμεία, μεγάλοι βιομηχανικοί όμιλοι, κράτη και ορισμένοι δισεκατομμυριούχοι σχεδιάζουν να εγκαταστήσουν στην Αφρική γιγάντια βιομηχανικά αγροκτήματα με σκοπό την παραγωγή προϊόντων διατροφής και βιοκαυσίμων που θα προορίζονται αποκλειστικά για εξαγωγή. Η εξαγορά και η μακροχρόνια ενοικίαση αγροτικών εκτάσεων παρουσιάζονται σκόπιμα ως αναπτυξιακά προγράμματα που αποφέρουν όφελος τόσο στα εμπλεκόμενα οικονομικά σχήματα όσο και στα αφρικανικά κράτη.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Η «συναίνεση του Πεκίνου» κερδίζει διαρκώς έδαφος

Το καλοκαίρι του 2006, στη διάρκεια του ταξιδιού μου στην Αφρική, υποστήριζα ότι η Κίνα είναι, με διαφορά, η υπερδύναμη που καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού στη Μαύρη Ήπειρο. Όπως διαβάζουμε και στο σημερινό άρθρο της Καθημερινής, μ' αυτή την άποψη τώρα συμφωνούν όλοι:

Η υποσαχάρια Αφρική ήταν η τελευταία περιοχή του κόσμου που υποδουλώθηκε στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία (και μάλιστα, στην πιο σκληρή της μορφή) και η τελευταία που απελευθερώθηκε. Στον Ψυχρό Πόλεμο αποτέλεσε ένα από τα πιο άγρια πεδία αντιπαράθεσης ΗΠΑ και ΕΣΣΔ. Πολλά από τα κινήματα εθνικής απελευθέρωσης, με ηγετικές μορφές τους Νέλσον Μαντέλα, Ολιβερ Τάμπο (Νότια Αφρική), Κουάμε Νκρούμα (Γκάνα), Αγκοστίνο Νέτο (Αγκόλα), Αμιλκάρ Καμπράλ (Γουινέα - Μπισάου), Τζούλιους Νιερέρε (Τανζανία) και άλλες χαρισματικές προσωπικότητες, απέβλεπαν σε κάποιου είδους σοσιαλισμό. Αναπόφευκτα, αναζήτησαν βοήθεια από τη Σοβιετική Ενωση, όχι τόσο από συμπάθεια στο μπρεζνιεφικό μοντέλο, όσο από ανάγκη, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες στήριζαν τα ρατσιστικά καθεστώτα, όπως εκείνα της Νότιας Αφρικής και της Ροδεσίας, ή θηριώδεις δικτατορίες, όπως του Μομπούτου στο Κονγκό και του Αμίν στην Ουγκάντα.
Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, οι ΗΠΑ έχασαν κάθε γεωστρατηγικό ενδιαφέρον για τη μαύρη Αφρική, ιδίως μετά το φιάσκο της επιχείρησης «Αποκατάσταση της Ελπίδας» στη Σομαλία, το 1993. Οι βομβιστικές επιθέσεις της Αλ Κάιντα στις αμερικανικές πρεσβείες στην Τανζανία και την Κένυα, το 1998, αναδεικνύουν την Αφρική σε μέτωπο του «αγώνα κατά της διεθνούς τρομοκρατίας», αλλά τίποτα περισσότερο. Η Αφρική επανέρχεται πραγματικά στο προσκήνιο μόλις τα τελευταία χρόνια, χάρη στην εμφάνιση ενός νέου, παγκόσμιου πρωταγωνιστή.

Ογκώδεις επενδύσεις

Ηταν η μετατροπή της Κίνας στο κατ’ εξοχήν βιομηχανικό εργαστήριο του κόσμου, κατά τα τελευταία χρόνια, που εκτόξευσε τις ανάγκες της σε ενέργεια και μεταλλεύματα, μεγεθύνοντας απότομα την οικονομική σημασία της Αφρικής. Το μεγάλο άλμα στη συνεργασία των δύο πλευρών ήρθε το 2006, με δύο ιστορικές περιοδείες στη Μαύρη Ηπειρο: Τον Απρίλιο, από τον Κινέζο πρόεδρο Χου Ζιντάο και τον Ιούνιο, από τον πρωθυπουργό Γουέν Τζιαμπάο. Ηδη, η Αγκόλα είναι ο πρώτος προμηθευτής της Κίνας σε πετρέλαιο, μπροστά από τη Σαουδική Αραβία, ενώ η Αφρική στο σύνολό της ξεπερνά, ως προμηθευτής της Κίνας, την Κεντρική Ασία. Με ογκώδεις επενδύσεις στην αφρικανική ήπειρο, η Κίνα κοντεύει να ξεπεράσει την Ευρωπαϊκή Ενωση και να γίνει ο πρώτος προμηθευτής της Αφρικής. Μέχρι το 2010 προβλέπεται να γίνει και ο πρώτος πελάτης της, ξεπερνώντας τις ΗΠΑ.

Η συνέχεια εδώ...