Αγοράζουν την... Αφρική

Οι κυβερνήσεις της αφρικανικής ηπείρου έχουν ήδη παραχωρήσει, κάτω από πολύ αδιαφανείς συνθήκες, εκατομμύρια εκτάρια καλλιεργήσιμης γης. Με πρωτοβουλία πολυεθνικών εταιρειών διατροφής και ορισμένων κρατών, κυρίως της Μέσης Ανατολής και της Ασίας, μελετώνται διάφορα σχέδια, τα οποία, εάν τελικά υλοποιηθούν, θα βάλουν σε κίνδυνο τις κοινωνίες, τις φυσικές ισορροπίες και τη γεωργία της περιοχής.

Στις 18 και 19 Νοεμβρίου 2009, το συνεδριακό κέντρο Elizabeth ΙΙ στο Λονδίνο φιλοξενεί τη διάσκεψη δωρητών για τη Σιέρα Λεόνε. Στο βήμα, ο πρώην πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, του οποίου η οργάνωση (Africa Governance Initiative) είναι χορηγός της εκδήλωσης, παροτρύνει ενεργά τους συνέδρους να αγοράσουν αγροτικές εκτάσεις σε μια χώρα που, κατά την έκφρασή του, «διαθέτει εκατομμύρια εκτάρια καλλιεργήσιμης γης(1)». Εχοντας... παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό του, ο Μπλερ φαίνεται να ξεχνά τα εκατομμύρια των κατοίκων της Σιέρα Λεόνε που εξαρτώνται από τις σοδειές αυτών των εδαφών.

Πεπεισμένοι ότι θα αποκομίσουν σημαντικά κέρδη, πολλοί τραπεζικοί οργανισμοί, επενδυτικά ταμεία, μεγάλοι βιομηχανικοί όμιλοι, κράτη και ορισμένοι δισεκατομμυριούχοι σχεδιάζουν να εγκαταστήσουν στην Αφρική γιγάντια βιομηχανικά αγροκτήματα με σκοπό την παραγωγή προϊόντων διατροφής και βιοκαυσίμων που θα προορίζονται αποκλειστικά για εξαγωγή. Η εξαγορά και η μακροχρόνια ενοικίαση αγροτικών εκτάσεων παρουσιάζονται σκόπιμα ως αναπτυξιακά προγράμματα που αποφέρουν όφελος τόσο στα εμπλεκόμενα οικονομικά σχήματα όσο και στα αφρικανικά κράτη.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Η ειρήνη φέρνει ευημερία

Το δάνειο που είχε πάρει από μια τοπική τράπεζα δεν ξεπερνούσε τα 100 δολάρια. Ωστόσο, με το ποσό αυτό, η Μογιάμα, που είχε μόλις επιστρέψει σπίτι της μετά τον εμφύλιο στη Σιέρα Λεόνε, κατάφερε να ανοίξει ένα μοδιστράδικο για να συντηρήσει την εξαμελή της οικογένεια.
Στη γειτονική Λιβερία, η Αμέλια, ανύπαντρη μητέρα πέντε παιδιών, πήρε ένα δάνειο 83 δολαρίων για να επεκτείνει τη μικροεπιχείρησή της που παράγει υλικά οδοποιίας. Τα πράγματα πήγαν τόσο καλά που ζήτησε δεύτερο δάνειο ύψους 200 δολαρίων για να ανταποκριθεί στην αυξημένη ζήτηση υλικών καθώς μετά τον πόλεμο η Λιβερία βρίσκεται σε φάση ανοικοδόμησης.
Η παροχή βοήθειας σε όσους πλήττονται από τη φτώχεια βρίσκεται στο επίκεντρο του αναπτυξιακού προγράμματος της αφρικανικής ηπείρου και αποτελεί τον βασικό στόχο της Νέας Εταιρικής Σχέσης για την Ανάπτυξη της Αφρικής (NEPAD), που υιοθέτησαν το 2001 οι ηγέτες της Αφρικής. Ωστόσο, η επίτευξη του στόχου αυτού έχει αποδειχθεί δύσκολη, ειδικά σε χώρες που αγωνίζονται να ανακάμψουν μετά από πολύχρονες εμφύλιες συγκρούσεις.
Με τόσους φτωχούς και οργισμένους νέους στις ένοπλες ομάδες που κατέστρεψαν τις χώρες τους, οι κυβερνήσεις της Λιβερίας και της Σιέρα Λεόνε βλέπουν τον κίνδυνο που δημιουργεί η αδυναμία να προσφέρουν δουλειά στους νέους από 15 έως 35 ετών. Πρόκειται για μια απλή εξίσωση: «Εάν έχουν εναλλακτική λύση δεν πολεμούν» λέει ο Andrea Tamagnini, επικεφαλής του τομέα επανένταξης, αποκατάστασης και ανάκαμψης της Αποστολής των Ηνωμένων Εθνών στη Λιβερία (UNMIL).

Η συνέχεια στην Καθημερινή

«ΗΟΜΕ - Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΣΙΕΡΑ ΛΕΟΝΕ»

«Αθήνα γεννήθηκα και έχω ελληνική ταυτότητα. Πειράζει;», αναρωτιέται η 14χρονη Μέντεβι-Αντωνία Κοϊλοροπούλου και σε ενθουσιάζει με τον δυναμισμό της. Κι όταν λέει «στο σχολείο, αν με πουν "μαύρη" σαν βρισιά, δεν υπάρχει περίπτωση να... ζήσουν, τους χάλασα. Αλλά αν με πουν "μαυρούκα" δεν έχω πρόβλημα, είναι φιλική έκφραση. Έτσι με έχει περασμένη στο κινητό της και η καλύτερη φίλη μου», θέλει να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της. Ποια; Είναι γέννημα-θρέμμα της Αθήνας. Ο πατέρας της είναι από τη Λιβερία, αλλά έχει υπηρετήσει στον ελληνικό στρατό και είναι Έλληνας υπήκοος και η μάνα της είναι από τη Σιέρα Λεόνε... Και το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ «Ηome- η δική μου Σιέρα Λεόνε» της Πανδώρας Μουρίκη καταγράφει την ιστορία της. Κι όχι μόνο αυτό, αφού η έφηβη κοπέλα, οι γονείς της, η σκηνοθέτις και το κινηματογραφικό συνεργείο ταξίδεψαν μέχρι τη Σιέρα Λεόνε, όπου η Μέντεβι ή Αντωνία - «και τα δύο ονόματα είναι δικά μου, αλλά το Αντωνία μου αρέσει πιο πολύ», τονίζει η ίδια- πήγαινε για πρώτη φορά, για να γνωρίσει τη γιαγιά της και τις ρίζες της μητέρας της, τις δικές της. Ένα φιλμ που εκφράζει 100% τη σημερινή παγκόσμια κατάσταση, με τα εκατομμύρια μεταναστών και την παγκοσμιοποίηση των φυλών... Η ταινία ξεκινάει με τα λόγια του τραγουδιού των Γκόινγκ Θρου «Καλημέρα Ελλάδα/ σου μιλάει η Γη/ πολύ με υποτίμησες/ και λίγο σκέφτηκα Ελλάδα να σε αφήσω και να φύγω/ αλλά δεν το έβαλα κάτω και προσπάθησα κι άλλο»...



Η συνέχεια στα Νέα

Επείγον: η Αφρική ασθενεί

Λένε ότι «η αλήθεια της Αφρικής» είναι τόσο πολύπλοκη ώστε δεν μπορείς να την καταλάβεις γιατί κανείς δεν μπορεί να την εκφράσει. Μια ολόκληρη ήπειρος μαζεύει τις αντοχές της, νοσεί και την ίδια ώρα βλέπει τα παιδιά της, που θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν, να την εγκαταλείπουν με την πρώτη ευκαιρία, με εισιτήρια χωρίς επιστροφή. Ξέρει τι φταίει. Ξέρει τι πηγαίνει στραβά. Κι όμως ακόμη και το να γνωρίζεις την αλήθεια δεν είναι πάντα αρκετό!

Ακούγεται παράλογο έως εξωφρενικό, αλλά κρύβει μια σκληρή αλήθεια: σε μια χώρα πέντε εκατομμυρίων κατοίκων, με το μεγαλύτερο ποσοστό παιδικής θνησιμότητας, στον κόσμο υπάρχουν μόλις 8 παιδίατροι. Οπως χαρακτηριστικά γράφει άρθρο της εφημερίδας «Repubblica», όταν ο Σόκου Κάμπια διορίστηκε υπουργός Υγείας, δεν μπορούσε να πιστέψει την κατάσταση που επικρατούσε. Κι αν η Σιέρα Λεόνε δεν βρισκόταν σε πραγματικά δραματική κατάσταση, η εικόνα αυτή θα έμοιαζε στημένη κωμωδία. Τα στοιχεία είναι αφοπλιστικά: 78 γιατροί παθολόγοι, 5 μαίες, 8 χειρουργοί και μία ψυχίατρος συνιστούσαν το σύνολο του ιατρικού δυναμικού που διέθετε η χώρα.Ψηλός και κομψός, με λευκά μαλλιά, ειδικευμένος στη νεφρολογία κι ο ίδιος, «ξέφυγε» από τη σκληρή πραγματικότητα της χώρας του όταν ήταν νέος. Σπούδασε στη Βρετανία κι ύστερα δούλεψε για δεκαπέντε χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επέστρεψε πριν από δύο χρόνια για να δώσει ένα χέρι βοηθείας στη χώρα του. Είναι όμως ένας από τους λίγους Αφρικανούς επιστήμονες που πήραν με αποφασιστικότητα τον δρόμο της επιστροφής.Οι Αφρικανοί γιατροί που φεύγουν κάποια στιγμή στη Δύση, κάνουν συνήθως ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, σε ένα ποσοστό που κυμαίνεται από 20% και φτάνει μέχρι και 80% σε κάποιες χώρες. Εξηγήσεις υπάρχουν άφθονες: οι πόλεμοι, η έλλειψη μέσων και υποδομών, η έλλειψη υψηλού επιπέδου ακαδημαϊκής κατάρτισης και δη όσον αφορά τις μεταπτυχιακές σπουδές. Μια επιπλέον λεπτομέρεια; Οι μισθοί δεν ξεπερνούν τα 60 δολάρια τον μήνα. Ετσι, όχι χωρίς λόγο, η ήπειρος που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη γιατρών, έχει λιγότερους από... λίγους.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Το Κουτί της Πανδώρας στη Σιέρα Λεόνε

Οδοιπορικό στη Σιέρα Λεόνε, τη χώρα με τα ματωμένα διαμάντια, με τον εμφύλιο και τα παιδιά- πολεμιστές πραγματοποίησε για το «Κουτί της Πανδώρας» (24.00, Αlpha) ο Κώστας Βαξεβάνης. Στη χώρα αυτή στη δυτική ακτή της Αφρικής, συνάντησε τον 15χρονο Τζαμάλ. Στην πόλη του, την Κόνο, στο εσωτερικό της χώρας ουδείς τον γνωρίζει με το όνομά του. Όλοι τον αποκαλούν «Δολοφόνο αντρών». Δεν πρόλαβε να ζήσει ως παιδί. Έγινε δολοφόνος. Στη Σιέρα Λεόνε τα διαμάντια ήταν ένα μέσον ώστε να αγοράζουν όπλα οι αντίπαλες συμμορίες. Χιλιάδες άνθρωποι εκτοπίζονται απροκάλυπτα και μένουν άστεγοι για να παραδοθεί η γη τους στις εταιρείες διαμαντιών.

Από τα Νέα