Σε ακινησία η πετρελαιοπαραγωγή στη Λιβύη

Ο υπουργός Οικονομικών και Πετρελαίου των Λίβυων αντικαθεστωτικών εξεγερμένων, Αλι Ταρχούνι, δήλωσε αποκλειστικά σήμερα στο Reuters ότι, «περιήλθε σε ακινησία η πετρελαιοπαραγωγή στις περιοχές, που αυτοί ελέγχουν, επειδή έχουν προκληθεί σημαντικές ζημιές στην υποδομή της» από τις εχθροπραξίες.
Διευκρίνισε συγχρόνως ότι «και τα διιλυστήρια στις περιοχές, που ελέγχουν οι εξεγερμένοι, δεν λειτουργούν, πλέον».

Η συνέχεια στην Καθημερινή

Οδικός αποκλεισμός της Τρίπολης

Εκπρόσωπος των εξεγερμένων αντικαθεστωτικών στη Λιβύη ανέφερε ότι στην πόλη Ναλούτ -περίπου 200 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά σε σχέση με την Τρίπολη- οι πιστές στον Μοάμαρ Καντάφι δυνάμεις «σκότωσαν σήμερα οκτώ αντάρτες και τραυμάτισαν 13» .
Οι εξεγερμένοι προσπαθούν, τώρα, «να αποκλείσουν οδικώς την Τρίπολη -από τα ανατολικά και από τα δυτικά της πρωτεύουσας της Λιβύης» - διαπιστώνοντας ότι «ο Καντάφι παραμένει στην Τρίπολη, ύστερα από πολλών εβδομάδων αεροπορικούς βομβαρδισμούς και το 41χρονο καθεστώς του δεν ανατρέπεται», αναφέρει σχετικά το πρακτορείο Ρόιτερς.

Η συνέχεια εδώ

Για τα πετρέλαια αγωνιά η Αλγερία

Ο στρατός της Αλγερίας τέθηκε σε κατάσταση ύψιστης επιφυλακής λόγω δυνητικών απειλών εναντίον των πετρελαϊκών της κοιτασμάτων, αναφέρει η εφημερίδα L'Expression.

Τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά κοιτάσματα βρίσκονται στο νότιο τμήμα της χώρας. Τα δεύτερα μεγαλύτερα, κοντά στην πόλη Αμενάς, διατρέχουν το σοβαρότερο κίνδυνο δολιοφθοράς, σύμφωνα με την εφημερίδα.

Η κατάσταση θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνη καθώς στην περιοχή κυκλοφορούν βαρέα όπλα, όπως πολυβόλα, εκρηκτικά και ρουκέτες.

Για την αντιμετώπιση του προβλήματος το υπουργείο Άμυνας αποφάσισε να αυξήσει τις περιπολίες του στην περιοχή. Η Αλγερία και η Λιβύη έχουν χερσαία σύνορα μήκους 900 χιλιομέτρων.

Και στην Αλγερία, όπως σε και πολλές άλλες χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, έχουν σημειωθεί αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, αν και η βία δεν έχει κλιμακωθεί στα επίπεδα της Λιβύης ή της Συρίας.

Από το Σκάι

Πρώτο αντικαθεστωτικό πετρέλαιο στη Λιβύη

Το πρώτο τους πετρέλαιο ετοιμάζονται να εξαγάγουν οι αντικαθεστωτικοί, με άδεια του ΝΑΤΟ, έγκριση της Ευρωπαϊκής Ενωσης (που πλέον αποκρούει κάθε διαπραγματευτική επαφή με το καθεστώς Καντάφι) και από πριν δεδηλωμένη μεσολάβηση του Κατάρ, ενώ οι εξεγερμένοι μαχητές έσπασαν πάλι τις γραμμές τους στην Μπρέγκα και οι σύμμαχοι, που συνεχίζουν τους βομβαρδισμούς, δηλώνουν ως «πρώτη προτεραιότητα» τη μαρτυρική Μισράτα.

Στον τερματικό σταθμό πετρελαιοειδών Μάρσα ελ Χαρίγκα κοντά στο Τομπρούκ, στην ανατολική Λιβύη, έχει ήδη καταπλεύσει για να φορτώσει το ελληνικής πλοιοκτησίας και με σημαία Λιβερίας τάνκερ «Equator». Οι εκεί εγκαταστάσεις ανήκουν στη λιβυκή κρατική εταιρεία Arabial Gulf Oil Company (AGOCO) η οποία από την αρχή της εξέγερσης έχει περάσει στον έλεγχο της αντιπολίτευσης.

Με δεδομένο ότι η εδρεύουσα στην Αθήνα πλοιοκτήτρια εταιρεία Dynacom Management απέφυγε χθες οποιοδήποτε σχόλιο, από τις αναφορές της εδρεύουσας στο Λονδίνο ναυτικής επιθεώρησης Lloyd's List προήλθε η πληροφόρηση ότι το πλοίο θα φορτώσει περίπου 1 εκατομμύριο βαρέλια αργού πετρελαίου, με πλέον πιθανό ναύλο για την Ντόχα του Κατάρ. Σύμφωνα με τις τρέχουσες τιμές, η αξία του φτάνει περίπου τα 100 εκατομμύρια δολάρια (70,59 εκατομμύρια ευρώ). Σύμφωνα με τη Μισέλ Γουίες Μπόκμαν της Lloyd's List, «πρόκειται για ένδειξη ότι η Λιβύη είναι ανοιχτή στο διεθνές εμπόριο και τη ναυτιλία, κάτι που θα στείλει ένα μήνυμα και σε άλλους ιδιοκτήτες πετρελαιοφόρων».

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Ο καλύτερος πελάτης των εμπόρων όπλων ο Καντάφι

Αναμφίβολα ο καλύτερος πελάτης! Η Λιβύη, με το που τερματίστηκε το εναντίον της εμπάργκο όπλων, έγινε ο καλύτερος πελάτης, φιλοξενώντας και διεθνείς εκθέσεις όπλων, ενώ τώρα παραμένει η καλύτερη έκθεση για εμπόρους όπλων, τα προϊόντα των οποίων δοκιμάζονται στο λιβυκό πεδίο μάχης.

Αυτές οι δοκιμές στη μάχη, ο πόλεμος, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να έχει μια εταιρεία που ενδιαφέρεται να πουλήσει όπλα. Το παράδοξο, επισημαίνουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και το Διεθνές Ινστιτούτο Ειρηνευτικών Ερευνών (SIPRI) της Στοκχόλμης, είναι ότι αυτοί που έσπευδαν να πουλήσουν πάσης φύσεως όπλα στον Καντάφι είναι οι πρώτοι που έσπευσαν να τον χτυπήσουν, ακριβώς με τα όπλα που ήθελαν να του πουλήσουν. Με διαφορά μόλις μερικών εβδομάδων, αναφέρει έκθεση του γνωστού σουηδικού ινστιτούτου, η οποία επισημαίνει πόσο γρήγορα ελήφθησαν και εφαρμόστηκαν από τη διεθνή κοινότητα οι αποφάσεις για τη Λιβύη, σε σχέση με άλλες χώρες, όπως η Ζιμπάμπουε και η Βιρμανία, για τις οποίες το 2007 και το 2008 το Συμβούλιο Ασφαλείας ούτε κυρώσεις μπόρεσε να αποφασίσει, με τις αντιρρήσεις Κίνας και Ρωσίας.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Οι εταιρείες του θανάτου

Μια ασυνήθιστη, για τα νομικά δεδομένα του Διεθνούς Δικαστηρίου, δίκη άρχισε χθες στη Χάγη, καθώς στο ακροατήριο εμφανίστηκαν χωρικοί της Νιγηρίας και μέλη μιας ολλανδικής περιβαλλοντικής οργάνωσης, για να διεκδικήσουν αποζημίωση από την ολλανδική εταιρεία Shell, η οποία εκμεταλλεύεται πετρελαιοπηγές στη Νιγηρία.

Οι χωρικοί ζητούν αποζημίωση για τη μόλυνση που προκάλεσε στο περιβάλλον τους η διαρροή πετρελαίου από σπασμένο αγωγό. Το ασυνήθιστο είναι ότι τον αγωγό δεν εκμεταλλεύεται η Shell, αλλά η θυγατρική της εταιρεία στη Νιγηρία. Ωστόσο η αγωγή έγινε εναντίον της Shell για ζημιά που έγινε σε ξένη χώρα και όχι από την εταιρεία εκμετάλλευσης. Οι συνήγοροι των χωρικών υποστήριξαν ότι η Shell είναι τόσο στενά συνδεδεμένη με τη θυγατρική της που οι δικαστές μπορούν να αναλάβουν την υπόθεση. Ο συνήγορος, Μισέλ Αϊτερβαλ, εκπροσωπεί τους χωρικούς Αλάλι Εφάνγκα και Φιντέλις Ογκούρου, καθώς και την περιβαλλοντική οργάνωση «Φίλοι της Γης». Οι χωρικοί υποστηρίζουν ότι τον Ιούνιο του 2005 εκατοντάδες βαρέλια πετρελαίου διέρρευσαν στην περιοχή Ορούμα, στο Δέλτα του Νίγηρα, μολύνοντας ιχθυοκαλλιέργειες, αγροκτήματα και δασικές περιοχές. Υποστηρίζουν ακόμη ότι χρειάστηκαν 12 ημέρες για να σταματήσει η διαρροή. Οι χωρικοί αποδίδουν τη διαρροή σε διάβρωση του αγωγού. Η Shell υποστηρίζει ότι ήταν σαμποτάζ.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Πόλεμος για το πετρέλαιο στο Νίγηρα

Τον «πόλεμο του πετρελαίου», τον οποίο μάλιστα ονόμασε «επιχείρηση: τυφώνας Μπαρμπαρόσα», κήρυξε η πιο γνωστή ένοπλη οργάνωση του Νίγηρα, το Κίνημα για τη Χειραφέτηση του Δέλτα του Νίγηρα, που, σύμφωνα με πληροφορίες, μάχεται για δικαιότερη κατανομή των προερχόμενων από το πετρέλαιο πόρων.

Το Κίνημα ή MEND, όπως είναι τα αρχικά του, έκανε τη νύχτα της Κυριακής επίθεση σε πετρελαϊκή εγκατάσταση της Shell, στο κρατίδιο Ρίβερς του Δέλτα. Οι μαχητές του MEND με ηλεκτρονικό μήνυμά τους υποστήριξαν ότι «σκότωσαν πολλούς στρατιώτες και προσωπικό που εργάζονταν στις εγκαταστάσεις». Η Shell επιβεβαίωσε την επίθεση «από άγνωστους ενόπλους» και τον θάνατο ενός Νιγηριανού που εργαζόταν ως ασφάλεια. Για λόγους προληπτικούς, ανέφερε η εταιρεία, απομακρύνθηκαν από τον πετρελαϊκό σταθμό πάνω από εκατό άτομα του προσωπικού. Πολύνεκρη επίθεσηΕκπρόσωπος των ενόπλων δυνάμεων της χώρας είπε ότι οι επιτιθέμενοι ανέβηκαν τον ποταμό και έφτασαν στο σημείο με ταχύπλοα και ότι έγινε μάχη που κράτησε πάνω από μία ώρα, δεν επιβεβαίωσαν όμως τον ισχυρισμό του Κινήματος για νεκρούς. Οι επιχειρήσεις του MEND και οι συγκρούσεις με τον στρατό έχουν το τελευταίο διάστημα πολλαπλασιαστεί και έχουν οδηγήσει σε μείωση της παραγωγής πετρελαίου της χώρας κατά 20%, εξέλιξη που έχει συντελέσει και στην αύξηση της τιμής του μαύρου χρυσού. Ο εκπρόσωπος του στρατού, Σαγκίρ Μούσα, απείλησε ότι «θα καθαρίσει την περιοχή από τα εγκληματικά στοιχεία». Το κίνημα MEND, για το οποίο ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά ως προς τη χρηματοδότησή του και τον τρόπο προμήθειας των όπλων του, είναι η πλέον αναγνωρίσιμη από τις ένοπλες ομάδες που χτυπούν τον πετρελαϊκό τομέα για να υποχρεώσουν την κυβέρνηση να «επιστρέφει» στο Δέλτα του Νίγηρα, περιοχή όπου ο κόσμος πεθαίνει από την πείνα, κάποια από τα έσοδα. Η εικόνα όμως στη Νιγηρία δεν είναι ποτέ ξεκάθαρη, δεδομένου ότι δρουν πολλές ομάδες μαφιόζων που επιδίδονται σε λαθρεμπόριο.

Από την Ελευθεροτυπία

Το Λάγκος του πλούτου και της φτώχειας

O γιος του κυβερνήτη κάθεται στο μπαρ και απολαμβάνει το ουίσκι του, η κόρη του διευθυντή της αεροπορικής εταιρείας λικνίζεται νωχελικά στην πίστα, ενώ ο γιος του τοπικού μεγιστάνα ανεβαίνει στο τραπέζι και ανοίγει τη μία ακριβή σαμπάνια μετά την άλλη.
Σάββατο βράδυ στο Λάγκος της Νιγηρίας, μιας από τις πιο «αντιφατικές» πόλεις της Αφρικής, όπου οι έχοντες και οι μη έχοντες απολύτως τίποτα ζουν δίπλα δίπλα. Αλλωστε πρόκειται για πόλη υπερθετικών. Είναι η πιο πολυπληθής, η ταχύτερα αναπτυσσόμενη μεγαλούπολη της Αφρικής και, όπως αποδείχτηκε, η πιο ακριβή.
Το Λάγκος ανέκαθεν υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά κέντρα της Αφρικής. Η αυξανόμενη τιμή του πετρελαίου, η πτώση της τιμής του δολαρίου, η επανεγκατάσταση των ξένων εργατών από το Δέλτα του Νίγηρα, οι προσπάθειες ιδιωτικοποίησης και άλλοι παράγοντες έπνιξαν την πόλη στο χρήμα και τη λάμψη.
Πρόσφατη έρευνα από την εταιρεία Mercer για τις ακριβότερες πόλεις του κόσμου τοποθετεί το Λάγκος στην 30ή θέση. Εκεί, δηλαδή, η ζωή είναι κατά τι φθηνότερη από ό,τι στη Νέα Υόρκη, αλλά σαφώς πιο ακριβή από ό,τι στο Λος Αντζελες, το Μαϊάμι και την Ουάσιγκτον. Ακόμα και ευρωπαϊκές πόλεις, όπως η Στοκχόλμη και η Βαρκελώνη, είναι πιο φθηνές. Ομως, η ακρίβεια του Λάγκος προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση, καθώς ο μέσος κάτοικος της Νιγηρίας επιβιώνει με λιγότερο από δύο δολάρια ημερησίως. Δεν κρύβονται τα χρήματα που κυκλοφορούν στα «νησία», δύο μικρά τμήματα γης που «χώνονται» στον Ατλαντικό, όπου συγκεντρώνεται η οικονομική δραστηριότητα της πόλης. Χαρακτηριστικά, το δείπνο σε ένα καλό εστιατόριο για δύο άτομα κοστίζει 200 δολάρια, ένα κοκτέιλ 15 δολάρια, ενώ είναι πολύ δύσκολο να βρει κανείς δωμάτιο με λιγότερο από 400 δολάρια το βράδυ.

Η συνέχεια στην Καθημερινή

Η Αγκόλα μεθά με το κρασί της ανάπτυξης

Τα τριάντα χρόνια εμφυλίου πολέμου και ξένων παρεμβάσεων ρήμαξαν την Αγκόλα. Παρ' όλα αυτά, μετά το θάνατο του Γιόνας Σαβίμπι, ηγέτη της Εθνικής Ενωσης για την πλήρη ανεξαρτησία της Αγκόλας (Unita), και τις ειρηνευτικές συμφωνίες του 2002, η χώρα μπαίνει σε νέα τροχιά οικονομικής ανάπτυξης.

Η αποκατάσταση των υποδομών -κατεστραμμένων κατά 70%- χρηματοδοτείται από το πετρέλαιο. Η πρωτεύουσα Λουάντα μάλιστα αντικατοπτρίζει την αλλαγή εποχής: έχει μετατραπεί σε τεράστιο εργοτάξιο, τροφοδοτούμενο από τα «πετροδολάρια». Την ίδια ώρα, ο πληθυσμός βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στη φτώχεια. Τα αγαθά της ειρήνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης αναμένεται, να μονοπωλήσουν τις εξαγγελίες στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.Τον περασμένο Ιανουάριο εγκαινιάστηκε στη Λουάντα η ανέγερση του «μεγαλύτερου συμβόλου του εκσυγχρονισμού της χώρας», σύμφωνα με τους εμπνευστές του: ένας πύργος ύψους 325 μέτρων. Πρόκειται για το ψηλότερο οικοδόμημα της αφρικανικής ηπείρου, όπως υπογραμμίζεται σε κάθε ευκαιρία. Το κτίριο θα έχει τη μορφή του γράμματος «Α» και θα περιλαμβάνει εβδομήντα ορόφους όπου θα στεγαστούν πολυτελές ξενοδοχείο 1.400 δωματίων, εμπορικό κέντρο, κλινική, εστιατόρια, κινηματογραφικές αίθουσες, καθώς και διαμερίσματα, τα οποία πωλούνται προς 6.500 δολάρια (4.115 ευρώ) το τετραγωνικό μέτρο. Προβλεπόμενο κόστος: 800 εκατ. δολάρια (506 εκατ. ευρώ). Το ύψος της δαπάνης δεν φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα τα εγχώρια ΜΜΕ -ο χορός των δισεκατομμυρίων γύρω από τους πετρελαϊκούς πόρους ή από τα νέα αναπτυξιακά σχέδια θεωρείται, πλέον, αυτονόητος.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Η «συναίνεση του Πεκίνου» κερδίζει διαρκώς έδαφος

Το καλοκαίρι του 2006, στη διάρκεια του ταξιδιού μου στην Αφρική, υποστήριζα ότι η Κίνα είναι, με διαφορά, η υπερδύναμη που καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού στη Μαύρη Ήπειρο. Όπως διαβάζουμε και στο σημερινό άρθρο της Καθημερινής, μ' αυτή την άποψη τώρα συμφωνούν όλοι:

Η υποσαχάρια Αφρική ήταν η τελευταία περιοχή του κόσμου που υποδουλώθηκε στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία (και μάλιστα, στην πιο σκληρή της μορφή) και η τελευταία που απελευθερώθηκε. Στον Ψυχρό Πόλεμο αποτέλεσε ένα από τα πιο άγρια πεδία αντιπαράθεσης ΗΠΑ και ΕΣΣΔ. Πολλά από τα κινήματα εθνικής απελευθέρωσης, με ηγετικές μορφές τους Νέλσον Μαντέλα, Ολιβερ Τάμπο (Νότια Αφρική), Κουάμε Νκρούμα (Γκάνα), Αγκοστίνο Νέτο (Αγκόλα), Αμιλκάρ Καμπράλ (Γουινέα - Μπισάου), Τζούλιους Νιερέρε (Τανζανία) και άλλες χαρισματικές προσωπικότητες, απέβλεπαν σε κάποιου είδους σοσιαλισμό. Αναπόφευκτα, αναζήτησαν βοήθεια από τη Σοβιετική Ενωση, όχι τόσο από συμπάθεια στο μπρεζνιεφικό μοντέλο, όσο από ανάγκη, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες στήριζαν τα ρατσιστικά καθεστώτα, όπως εκείνα της Νότιας Αφρικής και της Ροδεσίας, ή θηριώδεις δικτατορίες, όπως του Μομπούτου στο Κονγκό και του Αμίν στην Ουγκάντα.
Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, οι ΗΠΑ έχασαν κάθε γεωστρατηγικό ενδιαφέρον για τη μαύρη Αφρική, ιδίως μετά το φιάσκο της επιχείρησης «Αποκατάσταση της Ελπίδας» στη Σομαλία, το 1993. Οι βομβιστικές επιθέσεις της Αλ Κάιντα στις αμερικανικές πρεσβείες στην Τανζανία και την Κένυα, το 1998, αναδεικνύουν την Αφρική σε μέτωπο του «αγώνα κατά της διεθνούς τρομοκρατίας», αλλά τίποτα περισσότερο. Η Αφρική επανέρχεται πραγματικά στο προσκήνιο μόλις τα τελευταία χρόνια, χάρη στην εμφάνιση ενός νέου, παγκόσμιου πρωταγωνιστή.

Ογκώδεις επενδύσεις

Ηταν η μετατροπή της Κίνας στο κατ’ εξοχήν βιομηχανικό εργαστήριο του κόσμου, κατά τα τελευταία χρόνια, που εκτόξευσε τις ανάγκες της σε ενέργεια και μεταλλεύματα, μεγεθύνοντας απότομα την οικονομική σημασία της Αφρικής. Το μεγάλο άλμα στη συνεργασία των δύο πλευρών ήρθε το 2006, με δύο ιστορικές περιοδείες στη Μαύρη Ηπειρο: Τον Απρίλιο, από τον Κινέζο πρόεδρο Χου Ζιντάο και τον Ιούνιο, από τον πρωθυπουργό Γουέν Τζιαμπάο. Ηδη, η Αγκόλα είναι ο πρώτος προμηθευτής της Κίνας σε πετρέλαιο, μπροστά από τη Σαουδική Αραβία, ενώ η Αφρική στο σύνολό της ξεπερνά, ως προμηθευτής της Κίνας, την Κεντρική Ασία. Με ογκώδεις επενδύσεις στην αφρικανική ήπειρο, η Κίνα κοντεύει να ξεπεράσει την Ευρωπαϊκή Ενωση και να γίνει ο πρώτος προμηθευτής της Αφρικής. Μέχρι το 2010 προβλέπεται να γίνει και ο πρώτος πελάτης της, ξεπερνώντας τις ΗΠΑ.

Η συνέχεια εδώ...