Ζωή πίσω από το συρματόπλεγμα

Η Χαντίτζα Ισαάκ Αμπντού παίζει στα χέρια της την πλαστική σύριγγα, που χρησιμοποιεί για να ταΐσει το σοβαρά υποσιτισμένο τρίχρονο παιδί της, στο κέντρο σταθεροποίησης των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, που βρίσκεται στον καταυλισμό προσφύγων Μαλκαντίντα της Αιθιοπίας: «Ημασταν αγρότες στη Σομαλία.

Καλλιεργούσαμε δημητριακά, είχαμε αγελάδες. Η σοδειά καταστράφηκε εξαιτίας της ξηρασίας. Οταν πέθαναν και τα ζώα, αποφασίσαμε να φύγουμε. Περπατούσαμε επτά μέρες χωρίς φαγητό για να φτάσουμε εδώ. Τρώγαμε μόνο ό,τι μας έδιναν στο δρόμο».

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Η πείνα απειλεί και πάλι

Η οργάνωση αρωγής Oxfam προειδοποίησε χθες Παρασκευή ότι η κρίση των τροφίμων στην περιοχή Σαχέλ της Αφρικής έχει φτάσει σε καταστροφικά επίπεδα και κάλεσε τις κυβερνήσεις των χωρών που πλήττονται και την διεθνή κοινότητα να αναλάβουν δράση άμεσα.

«Ο κόσμος δυσκολεύεται να δει την κρίση», σημείωσε ο Ραφαέλ Σινταγιέ, στέλεχος της ΜΚΟ, στους δημοσιογράφους, αλλά αυτή απειλεί 10 εκατομμύρια ανθρώπους στη βόρεια και κεντρική Αφρική με λιμό.

«Η ήδη εξαιρετικά ανησυχητική κατάσταση ξεκάθαρα θα μετατραπεί σε καταστροφή», σημείωσε ο Ζιλ Μαριόν, διευθυντής της Όξφαμ στο Μαλί. Ήδη, χιλιάδες οικογένειες αναγκάζονται να τρέφονται με μόνο ένα γεύμα την ημέρα, τόνισε.

Η περιοχή Σαχέλ αποτελείται από στέπες που διαπερνούν την Αφρική.

Η κρίση πλήττει ιδιαίτερα την Μπουρκίνα Φάσο, το Τσαντ, το Μαλί, το Νίγηρα και τη βόρεια Νιγηρία. Οι σοδειές ήταν πολύ μικρότερες του αναμενομένου σε ολόκληρη την περιοχή, και ήδη γυναίκες αναγκάζονται να τρώνε μυρμήγκια και άγρια φυτά.

Η κρίση προκλήθηκε από τις ελάχιστες και ακανόνιστες βροχοπτώσεις της περασμένης χρονιάς, σύμφωνα με την Όξφαμ, καθώς οι σοδειές των αγροτικών προϊόντων δεν είναι επαρκείς ενώ δεκάδες χιλιάδες ζώα δεν είχαν αρκετή τροφή.

Από την Καθημερινή

Το ξύπνημα της Αφρικής

Στο προσκήνιο μιας άλλης επικαιρότητας η Αφρική, καθώς προετοιμάζεται να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου τον Ιούνιο.

Πολλά και τα άρθρα στον διεθνή Τύπο για τη φυσιογνωμία της μαύρης ηπείρου που καιρό τώρα εμφανίζεται ως ένα σύμπαν οικονομικών υποσχέσεων. Με πληθυσμό που το 2009 ξεπέρασε το 1 δισεκατομμύριο ψυχές κι ώς το 2050 θα έχει υπερβεί τα 2 δισεκατομμύρια, είναι όντως μια δύναμη που κοιμάται. Τα τελευταία δέκα χρόνια μάλιστα, αναφέρουν πρόσφατες μελέτες, η πολύπαθη αλλά πλουσιότατη σε πρώτες ύλες ήπειρος, με προγράμματα και επενδυτικά ανοίγματα φιλοδοξεί να πει κάποτε πως η πείνα ανήκει πλέον στην ιστορία της. Αμερικανοί οικονομολόγοι επιμένουν ότι από το 2000 το ποσοστό του πληθυσμού που λιμοκτονεί έχει μειωθεί, ενώ έχουν κάπως αμβλυνθεί και οι ανισότητες σε όλη την ήπειρο. Οι προοπτικές, λένε οι αισιόδοξοι, δεν είναι ζοφερές. Η Αφρική έχει ελπίδες να μειώσει κατά 50% ώς το 2015, όπως προβλέπει το πρόγραμμα Millennium Development Goal, το ποσοστό του πληθυσμού που ζει με ένα δολάριο την ημέρα. Οι ελπίδες είναι βάσιμες, τονίζουν αναλυτές σε σχετικό ρεπορτάζ του βρετανικού «Guardian», δεδομένου ότι από το 1995, αργά αλλά σταθερά η πείνα υποχωρεί. Νέα μελέτη του αμερικανικού Εθνικού Γραφείου Οικονομικής Ερευνας αποκαλύπτει ότι το ποσοστό του πληθυσμού που υποσιτίζεται σε ολόκληρη την Αφρική το 2006 ήταν κατά 30% μικρότερο από εκείνο του 1995 και ελαττωμένο κατά 28% σε σχέση με του 1990. Στέλεχος της Overseas Development Institute, αγγλικής δεξαμενής εγκεφάλων, δηλώνει, επίσης: η Αφρική είναι σε καλό δρόμο, η πείνα σιγά σιγά περιορίζεται.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Επείγον: η Αφρική ασθενεί

Λένε ότι «η αλήθεια της Αφρικής» είναι τόσο πολύπλοκη ώστε δεν μπορείς να την καταλάβεις γιατί κανείς δεν μπορεί να την εκφράσει. Μια ολόκληρη ήπειρος μαζεύει τις αντοχές της, νοσεί και την ίδια ώρα βλέπει τα παιδιά της, που θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν, να την εγκαταλείπουν με την πρώτη ευκαιρία, με εισιτήρια χωρίς επιστροφή. Ξέρει τι φταίει. Ξέρει τι πηγαίνει στραβά. Κι όμως ακόμη και το να γνωρίζεις την αλήθεια δεν είναι πάντα αρκετό!

Ακούγεται παράλογο έως εξωφρενικό, αλλά κρύβει μια σκληρή αλήθεια: σε μια χώρα πέντε εκατομμυρίων κατοίκων, με το μεγαλύτερο ποσοστό παιδικής θνησιμότητας, στον κόσμο υπάρχουν μόλις 8 παιδίατροι. Οπως χαρακτηριστικά γράφει άρθρο της εφημερίδας «Repubblica», όταν ο Σόκου Κάμπια διορίστηκε υπουργός Υγείας, δεν μπορούσε να πιστέψει την κατάσταση που επικρατούσε. Κι αν η Σιέρα Λεόνε δεν βρισκόταν σε πραγματικά δραματική κατάσταση, η εικόνα αυτή θα έμοιαζε στημένη κωμωδία. Τα στοιχεία είναι αφοπλιστικά: 78 γιατροί παθολόγοι, 5 μαίες, 8 χειρουργοί και μία ψυχίατρος συνιστούσαν το σύνολο του ιατρικού δυναμικού που διέθετε η χώρα.Ψηλός και κομψός, με λευκά μαλλιά, ειδικευμένος στη νεφρολογία κι ο ίδιος, «ξέφυγε» από τη σκληρή πραγματικότητα της χώρας του όταν ήταν νέος. Σπούδασε στη Βρετανία κι ύστερα δούλεψε για δεκαπέντε χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επέστρεψε πριν από δύο χρόνια για να δώσει ένα χέρι βοηθείας στη χώρα του. Είναι όμως ένας από τους λίγους Αφρικανούς επιστήμονες που πήραν με αποφασιστικότητα τον δρόμο της επιστροφής.Οι Αφρικανοί γιατροί που φεύγουν κάποια στιγμή στη Δύση, κάνουν συνήθως ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, σε ένα ποσοστό που κυμαίνεται από 20% και φτάνει μέχρι και 80% σε κάποιες χώρες. Εξηγήσεις υπάρχουν άφθονες: οι πόλεμοι, η έλλειψη μέσων και υποδομών, η έλλειψη υψηλού επιπέδου ακαδημαϊκής κατάρτισης και δη όσον αφορά τις μεταπτυχιακές σπουδές. Μια επιπλέον λεπτομέρεια; Οι μισθοί δεν ξεπερνούν τα 60 δολάρια τον μήνα. Ετσι, όχι χωρίς λόγο, η ήπειρος που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη γιατρών, έχει λιγότερους από... λίγους.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Ποιος θυμάται τη Σομαλία;

Η αναζωπύρωση του μετώπου της Σομαλίας, την προηγούμενη εβδομάδα, αποτελεί μία ακόμα ένδειξη για τις παράπλευρες απώλειες της παρέμβασης των ΗΠΑ στο Κέρας της Αφρικής, με υποχείριο τον στρατό της Αιθιοπίας. Οι σφοδρές συγκρούσεις συνεχίζονται ανάμεσα στις δυνάμεις των ισλαμιστών, από τη μία, και τους Αιθίοπες και σομαλούς στρατιώτες, από την άλλη. Οι άμαχοι είτε γίνονται στόχοι των εχθροπραξιών είτε μετατρέπονται σε «ανθρώπινες ασπίδες».Ο πρώτος απολογισμός των θυμάτων είναι τουλάχιστον εκατό νεκροί και ακόμη περισσότεροι τραυματίες. Στο Μογκαντίσου, εκατοντάδες εκμεταλλεύτηκαν την εκτόνωση της κατάστασης, μετά την έκρηξη βίας του περασμένου Σαββατοκύριακου, για να το εγκαταλείψουν. Από τις αρχές της χρονιάς, 70.000 άτομα έχουν εγκαταλείψει την πρωτεύουσα. Ηδη από πέρσι, ο πληθυσμός της είχε μειωθεί κατά 60%, αφού οι πρόσφυγες έφτασαν τους 750.000.Αναμενόμενα, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κιν Μουν, εξέφρασε τη «βαθιά ανησυχία» του. Η περίπτωση της Σομαλίας θεωρείται η χειρότερη ανθρωπιστική κρίση στην Αφρική, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Εθνη. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων, το 2007 ήταν μία από τις χειρότερες χρονιές από την έναρξη του εμφυλίου, το 1991, εξαιτίας της πενιχρής απόδοσης των σοδειών και τη διόγκωση του κύματος των εσωτερικών προσφύγων. Ετσι, σε σύνολο 8 εκατομμυρίων κατοίκων, τα 2,5 χρήζουν επείγουσας βοήθειας.Ωστόσο, πέρα από την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας, δεν υπάρχει κανένα σημάδι διεθνούς πολιτικής βούλησης για την επίλυση του περίπλοκου γεωπολιτικού παζλ της Σομαλίας. Η ειρηνευτική δύναμη που απέστειλε η Αφρικανική Ενωση μετρά μόνο 2.400 στρατιώτες, αντί για 8.000 που προβλεπόταν αρχικά. Παράλληλα, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Νουρ Χασάν Χουσεΐν νομιμοποιείται μόνο σε επίπεδο διπλωματίας και αποδεικνύεται ανίσχυρη να ελέγξει, έστω υποτυπωδώς, την κατάσταση. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν μοιάζει τυχαία και η απόφαση της Νορβηγίας να μην χρηματοδοτεί πλέον έθνη που θέλουν να στείλουν στρατό στη Σομαλία. Το Οσλο αποφάσισε να αποσυρθεί και από την προεδρία της Διεθνούς Ομάδας Επαφών, την οποία μοιραζόταν με τις ΗΠΑ που είχαν, εξάλλου, πρωτοστατήσει για την ίδρυση της ομάδας. Κατά τα φαινόμενα, λοιπόν, όπου επεκτείνεται ο «Πόλεμος κατά τις Τρομοκρατίας», η διεθνής κοινότητα, ακόμη κι αν αντιδρά σε επίπεδο λόγου, στην πράξη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Στο μεταξύ, οι ταλαίπωροι Σομαλοί έχουν να καταπολεμήσουν και δύο ακόμη πληγές, την ξηρασία και το διαβόητο «τσουνάμι» της πείνας...

Από την Ελευθεροτυπία