Ζωή πίσω από το συρματόπλεγμα

Η Χαντίτζα Ισαάκ Αμπντού παίζει στα χέρια της την πλαστική σύριγγα, που χρησιμοποιεί για να ταΐσει το σοβαρά υποσιτισμένο τρίχρονο παιδί της, στο κέντρο σταθεροποίησης των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, που βρίσκεται στον καταυλισμό προσφύγων Μαλκαντίντα της Αιθιοπίας: «Ημασταν αγρότες στη Σομαλία.

Καλλιεργούσαμε δημητριακά, είχαμε αγελάδες. Η σοδειά καταστράφηκε εξαιτίας της ξηρασίας. Οταν πέθαναν και τα ζώα, αποφασίσαμε να φύγουμε. Περπατούσαμε επτά μέρες χωρίς φαγητό για να φτάσουμε εδώ. Τρώγαμε μόνο ό,τι μας έδιναν στο δρόμο».

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Ειρηνευτική αποστολή στο Σουδάν

Το Συμβούλιο Ασφάλειας του ΟΗΕ ενέκρινε ομόφωνα την αποστολή 4.200 στρατιωτών από την Αιθιοπία στην περιοχή της πόλης Αμπιέι η οποία διεκδικείται από το Σουδάν και τις δυνάμεις του μελλοντικού Νοτίου Σουδάν.

Οι κυανόκρανοι θα εποπτεύουν αυτή την πετρελαιοφόρα περιοχή και θα διασφαλίσουν ότι θα αποσυρθούν από την Αμπιέι οι στρατιώτες του Χαρτούμ, καθώς επίσης και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων-αν και η συγκεκριμένη διάταξη δεν είναι ιδιαίτερα ισχυρή.

Η διάρκεια της αποστολής UNISFA (United Nations Interim Security Force for Abyei, Ενδιάμεση Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για τοι Αμπιέι) είναι έξι μήνες.


Η συνέχεια στο in.gr

Η αφρικανική απάντηση στη Νike

Η αιθιοπική μάρκα SoleRebels, τα προϊόντα της οποίας είναι εμπνευσμένα από τα παπούτσια που φορούσαν οι Αιθίοπες αντάρτες στο πρόσφατο παρελθόν, γίνεται πρότυπο για κοινωνικά υπεύθυνες εταιρείες σ΄ όλο τον κόσμο.

Στην Αφρική, τα παλιά ελαστικά των φορτηγών δεν πεθαίνουν ποτέ. Εδώ και δεκαετίες, αγρότες και αντάρτες χρησιμοποιούν το καουτσούκ για να κατασκευάζουν γερά και φτηνά παπούτσια. Σήμερα όμως, χάρη στη Βηθλεέμ Τιλαχούν Αλέμου, τα προϊόντα αυτά γνωρίζουν μια απροσδόκητη διεθνή επιτυχία. «Όταν ήμουν μικρή, είχαμε πόλεμο και οι αντάρτες που φορούσαν σανδάλια με σόλες από παλιά ελαστικά έδιναν ελπίδα στον λαό. Έτσι ονόμασα την εταιρεία μου SoleRebels», λέει η νεαρή υποδηματοποιός και μητέρα δύο παιδιών, αναφερόμενη στους αντάρτες που πολέμησαν τη δικτατορία του Μεγκίστου (ανατράπηκε το 1991). «Η ανακύκλωση είναι τρόπος ζωής στην Αιθιοπία», προσθέτει. «Δεν πετάμε πράγματα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ξανά. Ήθελα να ξεκινήσω απ΄ αυτή την ιδέα για να δημιουργήσω κάτι».

Η συνέχεια στα Νέα

Και στην Αιθιοπία ακόμη πεθαίνουν...

Περίπου 6,2 εκατομμύρια Αιθίοπες έχουν άμεση ανάγκη ανθρωπιστικής βοήθειας εξαιτίας της ξηρασίας που πλήττει τη χώρα τους, σύμφωνα με έκθεση της οργάνωσης Oxfam. Η αιθιοπική κυβέρνηση εκτιμά ότι ο αριθμός των πολιτών που έχει άμεση ανάγκη βοήθειας είναι 5,3 εκατομμύρια.

«Περίπου 6,2 εκατομμύρια Αιθίοπες πλήττονται από την ξηρασία των τελευταίων δύο χρόνων, είναι αντιμέτωποι με την πείνα και χρειάζονται επειγόντως βοήθεια», δήλωσε η Αμπέρα Τόλα, επικεφαλής της οργάνωσης Oxfam America στην ανατολική Αφρική.

Η οργάνωση προειδοποίησε την περασμένη εβδομάδα ότι η ξηρασία οδηγεί στην πείνα περισσότερους από 23 εκατομμύρια Ανατολικοαφρικανούς σε επτά χώρες της περιοχής. Οι χώρες που πλήττονται περισσότερο είναι η Κένυα, η Αιθιοπία, η Σομαλία και η Ουγκάντα.

Από την Καθημερινή

cruising with mulatu astatke

Επείγον: η Αφρική ασθενεί

Λένε ότι «η αλήθεια της Αφρικής» είναι τόσο πολύπλοκη ώστε δεν μπορείς να την καταλάβεις γιατί κανείς δεν μπορεί να την εκφράσει. Μια ολόκληρη ήπειρος μαζεύει τις αντοχές της, νοσεί και την ίδια ώρα βλέπει τα παιδιά της, που θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν, να την εγκαταλείπουν με την πρώτη ευκαιρία, με εισιτήρια χωρίς επιστροφή. Ξέρει τι φταίει. Ξέρει τι πηγαίνει στραβά. Κι όμως ακόμη και το να γνωρίζεις την αλήθεια δεν είναι πάντα αρκετό!

Ακούγεται παράλογο έως εξωφρενικό, αλλά κρύβει μια σκληρή αλήθεια: σε μια χώρα πέντε εκατομμυρίων κατοίκων, με το μεγαλύτερο ποσοστό παιδικής θνησιμότητας, στον κόσμο υπάρχουν μόλις 8 παιδίατροι. Οπως χαρακτηριστικά γράφει άρθρο της εφημερίδας «Repubblica», όταν ο Σόκου Κάμπια διορίστηκε υπουργός Υγείας, δεν μπορούσε να πιστέψει την κατάσταση που επικρατούσε. Κι αν η Σιέρα Λεόνε δεν βρισκόταν σε πραγματικά δραματική κατάσταση, η εικόνα αυτή θα έμοιαζε στημένη κωμωδία. Τα στοιχεία είναι αφοπλιστικά: 78 γιατροί παθολόγοι, 5 μαίες, 8 χειρουργοί και μία ψυχίατρος συνιστούσαν το σύνολο του ιατρικού δυναμικού που διέθετε η χώρα.Ψηλός και κομψός, με λευκά μαλλιά, ειδικευμένος στη νεφρολογία κι ο ίδιος, «ξέφυγε» από τη σκληρή πραγματικότητα της χώρας του όταν ήταν νέος. Σπούδασε στη Βρετανία κι ύστερα δούλεψε για δεκαπέντε χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επέστρεψε πριν από δύο χρόνια για να δώσει ένα χέρι βοηθείας στη χώρα του. Είναι όμως ένας από τους λίγους Αφρικανούς επιστήμονες που πήραν με αποφασιστικότητα τον δρόμο της επιστροφής.Οι Αφρικανοί γιατροί που φεύγουν κάποια στιγμή στη Δύση, κάνουν συνήθως ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, σε ένα ποσοστό που κυμαίνεται από 20% και φτάνει μέχρι και 80% σε κάποιες χώρες. Εξηγήσεις υπάρχουν άφθονες: οι πόλεμοι, η έλλειψη μέσων και υποδομών, η έλλειψη υψηλού επιπέδου ακαδημαϊκής κατάρτισης και δη όσον αφορά τις μεταπτυχιακές σπουδές. Μια επιπλέον λεπτομέρεια; Οι μισθοί δεν ξεπερνούν τα 60 δολάρια τον μήνα. Ετσι, όχι χωρίς λόγο, η ήπειρος που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη γιατρών, έχει λιγότερους από... λίγους.

Η συνέχεια στην Ελευθεροτυπία

Ποιος θυμάται τη Σομαλία;

Η αναζωπύρωση του μετώπου της Σομαλίας, την προηγούμενη εβδομάδα, αποτελεί μία ακόμα ένδειξη για τις παράπλευρες απώλειες της παρέμβασης των ΗΠΑ στο Κέρας της Αφρικής, με υποχείριο τον στρατό της Αιθιοπίας. Οι σφοδρές συγκρούσεις συνεχίζονται ανάμεσα στις δυνάμεις των ισλαμιστών, από τη μία, και τους Αιθίοπες και σομαλούς στρατιώτες, από την άλλη. Οι άμαχοι είτε γίνονται στόχοι των εχθροπραξιών είτε μετατρέπονται σε «ανθρώπινες ασπίδες».Ο πρώτος απολογισμός των θυμάτων είναι τουλάχιστον εκατό νεκροί και ακόμη περισσότεροι τραυματίες. Στο Μογκαντίσου, εκατοντάδες εκμεταλλεύτηκαν την εκτόνωση της κατάστασης, μετά την έκρηξη βίας του περασμένου Σαββατοκύριακου, για να το εγκαταλείψουν. Από τις αρχές της χρονιάς, 70.000 άτομα έχουν εγκαταλείψει την πρωτεύουσα. Ηδη από πέρσι, ο πληθυσμός της είχε μειωθεί κατά 60%, αφού οι πρόσφυγες έφτασαν τους 750.000.Αναμενόμενα, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κιν Μουν, εξέφρασε τη «βαθιά ανησυχία» του. Η περίπτωση της Σομαλίας θεωρείται η χειρότερη ανθρωπιστική κρίση στην Αφρική, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Εθνη. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων, το 2007 ήταν μία από τις χειρότερες χρονιές από την έναρξη του εμφυλίου, το 1991, εξαιτίας της πενιχρής απόδοσης των σοδειών και τη διόγκωση του κύματος των εσωτερικών προσφύγων. Ετσι, σε σύνολο 8 εκατομμυρίων κατοίκων, τα 2,5 χρήζουν επείγουσας βοήθειας.Ωστόσο, πέρα από την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας, δεν υπάρχει κανένα σημάδι διεθνούς πολιτικής βούλησης για την επίλυση του περίπλοκου γεωπολιτικού παζλ της Σομαλίας. Η ειρηνευτική δύναμη που απέστειλε η Αφρικανική Ενωση μετρά μόνο 2.400 στρατιώτες, αντί για 8.000 που προβλεπόταν αρχικά. Παράλληλα, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Νουρ Χασάν Χουσεΐν νομιμοποιείται μόνο σε επίπεδο διπλωματίας και αποδεικνύεται ανίσχυρη να ελέγξει, έστω υποτυπωδώς, την κατάσταση. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν μοιάζει τυχαία και η απόφαση της Νορβηγίας να μην χρηματοδοτεί πλέον έθνη που θέλουν να στείλουν στρατό στη Σομαλία. Το Οσλο αποφάσισε να αποσυρθεί και από την προεδρία της Διεθνούς Ομάδας Επαφών, την οποία μοιραζόταν με τις ΗΠΑ που είχαν, εξάλλου, πρωτοστατήσει για την ίδρυση της ομάδας. Κατά τα φαινόμενα, λοιπόν, όπου επεκτείνεται ο «Πόλεμος κατά τις Τρομοκρατίας», η διεθνής κοινότητα, ακόμη κι αν αντιδρά σε επίπεδο λόγου, στην πράξη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Στο μεταξύ, οι ταλαίπωροι Σομαλοί έχουν να καταπολεμήσουν και δύο ακόμη πληγές, την ξηρασία και το διαβόητο «τσουνάμι» της πείνας...

Από την Ελευθεροτυπία

Η Αφρική πεινάει

Κάποτε ήταν η έλλειψη τροφίμων. Τώρα είναι η αύξηση των τιμών. Το φάσμα της πείνας απειλεί και πάλι την Αφρική. Και οι αντιδράσεις του πληθυσμού είναι όλο και πιο βίαιες.
Η Γιέσι Ντεγκέφου, που είναι 50 ετών και ζει στην Αντίς Αμπέμπα, σταμάτησε να τρώει κρέας πριν από έναν χρόνο. Ύστερα έκοψε και τα λαχανικά. Πριν από λίγο καιρό αφαίρεσε από τη διατροφή της τον αρακά και τις φακές. Τώρα κάθεται στις ουρές για να προμηθευτεί το μοναδικό προϊόν που μπορεί να αγοράσει για την ίδια και την οικογένειά της: επιδοτούμενο σιτάρι. Όταν κοπεί κι αυτό ή θα δεχθεί το μοιραίο- να πεθάνει από την πείνα- ή θα βγει στον δρόμο για να διαμαρτυρηθεί. Τέτοιες διαμαρτυρίες έχουν γίνει τους τελευταίους μήνες στον Νίγηρα, τη Σενεγάλη, την Μπουρκίνα Φάσο, το Καμερούν. Το σύνθημά τους, τόσο πεζό, τόσο ξεπερασμένο, τόσο επίκαιρο: «Πεινάμε!» Άνθρωποι που πριν από μόλις οκτώ μήνες τα έβγαζαν πέρα, τώρα χρειάζονται βοήθεια σε τρόφιμα, προειδοποιεί η Ζοζέτ Σίραν, διευθύντρια του Παγκοσμίου Προγράμματος Τροφίμων. Και ο λόγος δεν είναι αυτήν τη φορά ούτε οι πόλεμοι ούτε κάποια ακραία φυσικά φαινόμενα, αλλά η ραγδαία αύξηση των τιμών. Η τιμή του ρυζιού έχει διπλασιαστεί: την περασμένη εβδομάδα έφτασε τα 760 δολάρια τον τόνο, έναντι 373 δολαρίων που ήταν τον Ιανουάριο. Στην Αντίς Αμπέμπα, το σιτάρι έχει αυξηθεί κατά 32% από το περασμένο καλοκαίρι, οι φακές κατά 73% και το καλαμπόκι κατά 47%. Όπως επισημαίνουν οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, το γεύμα ενός μέσου Αφρικανού έχει αυξηθεί κατά 40% μέσα σε έναν χρόνο. Και η κρίση πλήττει πολύ περισσότερο τους κατοίκους των πόλεων απ΄ ό,τι τους κατοίκους της υπαίθρου. «Στα ράφια υπάρχουν τρόφιμα, αλλά ο κόσμος δεν μπορεί να τα αγοράσει», λέει η κ. Σίραν. Οι αυξήσεις των τιμών οφείλονται σε πολλούς παράγοντες: την αύξηση της ζήτησης (αφού αυξάνεται ο πληθυσμός του πλανήτη και ταυτόχρονα επεκτείνεται η μεσαία τάξη), τον πολλαπλασιασμό των πλημμυρών και των ξηρασιών (λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου), τη στροφή της βιομηχανίας (έστω και προσωρινά) στα βιοκαύσιμα. Και το φαινόμενο πλήττει την Αφρική περισσότερο από άλλες περιοχές, επειδή η ήπειρος αυτή στηρίζεται στις εισαγωγές τροφίμων. Οι κυβερνήσεις προσπαθούν να αντιδράσουν μειώνοντας τους φόρους και αυξάνοντας τις επιδοτήσεις. Στην Αιθιοπία λειτουργούν σήμερα αγορές επιδοτούμενων σιτηρών σε 13 πόλεις, από τις οποίες επωφελούνται κάπου 4 εκατομμύρια άνθρωποι. Αλλά τέτοια μέτρα έκτακτης ανάγκης δεν μπορούν να λύσουν ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα όπως είναι η δομική αλλαγή στις τιμές των τροφίμων. Η έννοια της «φυσιολογικής τιμής» δεν υπάρχει πλέον. Για να τα βγάλουν πέρα, οι αφρικανικές οικογένειες αναγκάζονται να κάνουν περικοπές στην εκπαίδευση και την υγεία. Τώρα που ο κ. Καραμανλής είναι ανεβασμένος και τον αγάπησε κι ο Σαρκοζί, μήπως να αναλάβουν από κοινού μια πρωτοβουλία υπέρ των φτωχών της Αφρικής;

Από τα Νέα

Γιορτάζοντας στην Αιθιοπία

Ο καθένας θα είχε δίκιο να... στραβώσει! Εντάξει, σου λέει, πηγαινοέρχεσαι στην Αιθιοπία, μας έγραψες για τους αρχαιότερους σκελετούς (3,3 εκατ. ετών) στον κόσμο, που βρέθηκαν εκεί, μας είπες για την πανάρχαια ελληνοαιθιοπική σχέση, για το ότι είναι η πατρίδα του καφέ, για τα πανάρχαια και απείραχτα μυστικά της χριστιανοσύνης που κατέχει η (Κοπτική) Εκκλησία τους, μας έγραψες για το πόσο όμορφες είναι οι γυναίκες τους και πόσο σε καθηλώνουν οι φυσικές ομορφιές της χώρας, μας είπες για τον παραμυθένιο τρόπο με τον οποίο σου αποκαλύφθηκε ο μουσικός πλούτος της και για το πολιτικο/θρησκευτικό/φυλετικό παζλ που παίζεται στο Κέρας της Αφρικής και μας έγραψες και για τα τρελά πάρτι, με τα οποία οι Αιθίοπες υποδέχθηκαν, στα μέσα του μηνός, το... 2000, αφού οι μπαγάσηδες απολαμβάνουν το να βρίσκονται στον δικό τους χρόνο και κρατούν το κατά 7½ χρόνια καθυστερημένο ημερολόγιό τους!
Τι πρέπει τώρα να διαβάσουμε για την αιθιοπική δισκοπαραγωγή, που να είναι τόσο ξεχωριστό;
Αλήθεια, τι έχει προσφέρει σε εμάς τους μουσικόφιλους η Αιθιοπία, που χορεύει και γλεντάει εδώ και μέρες για την είσοδό της στον 21ο αιώνα; Εύλογο το ερώτημα!

Η συνέχεια στην Καθημερινή

Μελετώντας τις φυλές

Ισπανοί ανθρωπολόγοι με επικεφαλής τον γιατρό και ανθρωπολόγο Φρανθίσκο Χινέρ Αμπάτι αναζήτησαν απομονωμένους πληθυσμούς στην Αφρική για να τους βοηθήσουν. Ανακάλυψαν κοινότητες που δεν τους είχαν και πολλή ανάγκη.
«Οι ιθαγενείς αφρικανικοί λαοί ζουν σε κοινωνίες που τους προστατεύουν από ψυχικές ασθένειες όπως η κατάθλιψη, η ανορεξία ή το στρες, που σαρώνουν στη Δύση. Η ζωή τους σε κοινότητες, η σχέση τους με τα παιδιά ή ο σεβασμός τους προς τους ηλικιωμένους ανταποκρίνονται στην εξελικτική ιστορία της ανθρωπότητας περισσότερο απ΄ ό,τι η δική μας», δήλωσε ο δρ Χινέρ Αμπάτι, στο τέλος Ιουλίου στη Μαδρίτη, κάνοντας τον απολογισμό της Ισπανικής Αποστολής στην Αφρική, ενός επιστημονικού και ανθρωπιστικού προγράμματος. Στο πλαίσιο της αποστολής του 2006, έξι Ισπανοί ερευνητές διένυσαν 50.000 χιλιόμετρα. «Επισκεπτόμενοι τις πιο απομονωμένες φυλές, διαπιστώσαμε πως η ζωή μας στις μεγάλες πόλεις είναι εντελώς απορρυθμισμένη. Ο παθολογικός ατομικισμός μάς επιφέρει προβλήματα που οι άνθρωποι αυτοί αγνοούν επειδή ζουν σε μικρές ομάδες, όπως ζούσε ο άνθρωπος πριν από 5.000 χρόνια. Πεθαίνουν ίσως από ελονοσία, αλλά δεν υποφέρουν απ΄ αυτές τις ψυχικές ασθένειες που μας δηλητηριάζουν τη ζωή», διαβεβαιώνει ο δρ Χινέρ Αμπάτι, ο οποίος διδάσκει Ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα. Μέσα στους έξι μήνες που διήρκεσε ο περίπλους τους, οι ερευνητές επισκέφθηκαν την Αίγυπτο, το Σουδάν, την Αιθιοπία, την Κένυα, την Αγκόλα και το Καμερούν. Μελέτησαν έξι διαφορετικές κοινωνίες. Στους Νούμπα του Σουδάν ανακάλυψαν πως οι γυναίκες διαδραματίζουν πολύ σημαντικό κοινωνικό ρόλο και γνώρισαν την Έμπο Κομάντο, η οποία έχει ιδρύσει μια ένωση εναντίον της γυναικείας περιτομής. Στους Σούρμας της Αιθιοπίας, των οποίων οι γυναίκες εφαρμόζουν ένα μικρό δίσκο μέσα στο άνω ή το κάτω χείλος τους (σήμερα για ομορφιά, όμως πριν από 200 χρόνια ήταν μια εκούσια παραμόρφωση με στόχο να προστατευθούν από τους δουλεμπόρους), συνάντησαν μια κοινωνία ανοικτή, που θεωρεί την επικοινωνία απαραίτητη για την επιβίωσή της. Στα δάση του Καμερούν, βρήκαν ένα λαό Πυγμαίων που προσπαθεί να διασώσει το οικοσύστημά του και τον τρόπο ζωής του. «Οι ιατρικές γνώσεις τους είναι απίστευτες», λέει ο δρ Χινέρ Αμπάτι. «Το δάσος είναι γι΄ αυτούς ένα πραγματικό θεραπευτικό οπλοστάσιο: χρησιμοποιούν φλούδες δένδρων κατά της ελονοσίας, φύλλα κατά των δηγμάτων κουνουπιών, βότανα για να γιατρεύουν το στομάχι. Στους Σούρμας, το κεχρί περιέχει ένα παράσιτο που τους προστατεύει από τις μολύνσεις». Η ανθρωπιστική διάσταση της αποστολής τους ήταν να προσφέρουν υγειονομική συνδρομή και να εντοπίσουν τι λείπει από τους λαούς αυτούς για να τους το φέρουν την επόμενη χρονιά. Παράλληλα συγκέντρωσαν και μας μεταφέρουν νέες μαρτυρίες και δεδομένα για την ποιότητα ζωής στις μη βιομηχανικές αφρικανικές κουλτούρες- για μια συγκριτική μελέτη με τη δική μας κουλτούρα, πριν οι φυλές αυτές υποκύψουν κι αυτές στον δυτικό πολιτισμό...

Από τα Νέα

Μιλένιουμ - πάρτι στο Κέρας της Αφρικής!

Καλή χρονιά! Ευτυχές το 2000 και ό,τι καλύτερο για τη νέα χιλιετία!
…Οχι, δεν βρίσκομαι υπό την επήρεια παραισθησιογόνων, ούτε ανακάλυψα τη μηχανή του χρόνου, που σε γυρίζει πίσω όποτε θέλεις. Είμαι στην Αιθιοπία, σ’ αυτή την τόσο μοναδική χώρα, ενός τόσο μοναδικού λαού, που μας οφείλει το όνομά του [αίθω(=καίω)+όψις=αιθίοψ: ο σκουροπρόσωπος] και που του οφείλουμε τόση προσοχή και φροντίδα όση και ένας νονός στα βαφτιστήρια του!
Και, έτσι, βρέθηκα εδώ όχι μόνον ως… godfather, αλλά για να τιμήσω, ως όφειλα, έναν λαό που, ενώ έχει υποφέρει από κακή διακυβέρνηση αιώνων και από όλες τις συμφορές του Θεού, χαρακτηρίζεται από τέτοια κουλτούρα, ώστε να καταφέρνει ακόμη να κρατά ολοζώντανη την ξεχωριστή κληρονομιά του, να υπερασπίζεται τη μοναδικότητα του αιθιοπικού πολιτισμού, με πάθος και πείσμα, που κανείς μας δεν θα φανταζόταν το 1985, όταν χρειάστηκε να κινητοποιηθούν οι σούπερ ρόκερ του κόσμου για να ταΐσουν τα λιμοκτονούντα Αιθιοπάκια…
Ανάμεσα στα άλλα, λοιπόν, οι Αιθίοπες τηρούν ακόμη το Ιουλιανό ημερολόγιο, που ο δυτικός χριστιανικός κόσμος εγκατέλειψε το 1582. Και έτσι, σήμερα έχουμε Πρωτοχρονιά του 2000! Δεν είναι, όμως, αυτή η μόνη ιδιαιτερότητα που οι Αιθίοπες κράτησαν ζωντανή με μεγάλο, μάλιστα, κόστος. Τα πράγματα… σκουραίνουν περισσότερο γιατί, επιπλέον, κράτησαν ζωντανή τη μοναδική στον κόσμο γραφή τους (αμαρικά) και την Κοπτική Ορθόδοξη θρησκεία τους. Oι Αιθίοπες εκχριστιανίστηκαν αρκετά πριν από το Βυζάντιο και την Ευρώπη και δεδομένου πως είναι ένας λαός (ο μόνος στην Αφρική!) που ουδέποτε κατακτήθηκε, είναι εύλογη η σκέψη ότι στις ιερές πόλεις της, εκτός από την Κιβωτό του Σολομώντος(!) βρίσκονται, «απείρακτα», και τα πιο αρχαία δογματικά μυστικά της Χριστιανοσύνης, η πιο αληθινή βερσιόν της Αλήθειας, πριν υπάρξει Πατριαρχείο, Βατικανό, Ιερά Εξέταση, Ιερά Σύνοδος κ.ο.κ.! Ευλόγως, οι περήφανοι Αιθίοπες βλέπουν τους υπόλοιπους Χριστιανούς σαν γραφικά… καρτούν, αλλά, παραλλήλως, δίνουν και μαθήματα ανεξιθρησκείας, αφού στη χώρα ακμάζει επί αιώνες η τέταρτη ιερή πόλη του Ισλάμ, η Χάραρ, ενώ οι έγχρωμοι Εβραίοι Φαλάσα βρήκαν εδώ καταφύγιο όταν οι λοιποί Εβραίοι αποφάσισαν πως οι… σκούροι χαλάνε την (ιουδαϊκή) μανέστρα!

Η συνέχεια στην Καθημερινή